Στις αρχές του Σεπτέμβρη είχα δημοσιεύσει ένα άρθρο μου, με τίτλο «Το απατηλό θέμα των εγγυήσεων». Σ’ αυτό διατύπωνα την πιο κάτω άποψη:
Το θέμα όμως που αποτελεί και τη μεγάλη απάτη είναι αυτό των εγγυήσεων. Όλοι ξέρουμε ότι η μόνη που δεν χρειάζεται τις εγγυήσεις είναι η Τουρκία. Πρώτο, γιατί κανένας δεν κινδυνεύει από την αδύνατη Κύπρο, που θα υποβιβαστεί σε συνιστώσα πολιτεία και, δεύτερο, επειδή η πανίσχυρη Τουρκία βρίσκεται μόνο 40 χιλιόμετρα μακριά και σε πέντε λεπτά μπορεί να στείλει τις δυνάμεις της να κτυπήσουν, χωρίς αντίσταση…
Πιστεύω ότι το θέμα των εγγυήσεων είναι απάτη. Έχει αναχθεί σε σημαντικό θέμα, που θα το λύσει η διεθνής διάσκεψη. Εκεί η Τουρκία θα κάμει τις υποχωρήσεις για τις αχρείαστες εγγυήσεις. Και τότε όλοι οι «εταίροι» και οι «εταίρες» θα εκφράσουν την ικανοποίησή τους για τις υποχωρήσεις της Τουρκίας και θα ζητήσουν από την Κύπρο να εκμεταλλευτεί την καλή διάθεση της Τουρκίας και να μη χάσει την ευκαιρία να παραδοθεί και να αποδεχθεί όλες τις τουρκικές θέσεις.
Ειλικρινά δεν περίμενα να δικαιωθώ τόσο γρήγορα. Οι τελευταίες ειδήσεις λένε, ότι ο ΠτΔ υπέβαλε σχέδιο για αντικατάσταση των εγγυήσεων του 1960. Οι εγγυήσεις θα καταργηθούν, αλλά τα κατοχικά στρατεύματα δεν θα αποχωρήσουν αμέσως, αλλά σταδιακά. Το 25% των κατοχικών στρατευμάτων θα παραμείνουν μετά τη λύση σε ένα στρατόπεδο και θα αποχωρούν σταδιακά, χωρίς να ορίζεται χρονοδιάγραμμα. Δηλαδή ποτέ.
Εκτός από εργαζόμενους αορίστου χρόνου θα έχουμε και παραμονή κατοχικών στρατευμάτων αορίστου χρόνου. Την ασφάλεια θα αναλάβει μια διεθνής αστυνομική δύναμη και άλλα μπλα, μπλα, μπλα. Ο Ακιντζί, ως ήταν αναμενόμενο, αντέδρασε αμέσως και απέρριψε την πρόταση, λέγοντας ότι χωρίς τις εγγυήσεις της Τουρκίας δεν θα υπάρξει εδαφική αναπροσαρμογή.
Η διαδικασία εξελίσσεται σύμφωνα με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια εξαπάτησης του λαού και εξυπηρέτησης της Τουρκίας. Ο Ακιντζί ήδη προανήγγειλε την πενταμερή διάσκεψη. Και ο ΠτΔ την απέρριψε, όπως συνέβη και με την τριμερή και με άλλα που προαναγγέλλει ο Ακιντζί ή ο Έιντε. Όπως όμως δείχνουν τα πράματα, η πενταμερής θα γίνει και η Κ.Δ. θα είναι απούσα. Θα υπάρχει μεγάλη κατακραυγή του λαού, αλλά θα μετατραπεί σε πανηγυρισμούς. Η Τουρκία θα δηλώσει στην πενταμερή ότι αποδέχεται την κατάργηση των εγγυήσεων του 1960, που δεν τις χρειάζεται. Θα αρκεστεί στη σταδιακή αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων.
Ξέρει πως όταν γίνουν αποδεκτοί οι όροι της, η σταδιακή αποχώρηση θα είναι υπεραρκετή. Γιατί η κατάρρευση του νέου κράτους θα επισυμβεί πολύ νωρίτερα. Και όταν συμβεί αυτό η Κ.Δ. θα είναι πραγματικά εκλιπούσα και ο διεθνής παράγοντας θα συνομιλεί και θα δέχεται σε ακρόαση τους δύο ηγέτες των δύο κρατιδίων, που θα αναζητούν λύση στο πρόβλημα.
Το κράτος μας θα υποβιβαστεί σε κοινότητα, που θα αναζητά κηδεμόνα. Γιατί φαίνεται ότι, τώρα, εκείνοι που δεν θέλουν να χάσουν την ευκαιρία και που φοβούνται, δήθεν, περισσότερο για το αδιέξοδο στις συνομιλίες, δεν ενδιαφέρονται για τη συνέχεια της Κ.Δ. Έχουμε κράτος, διεθνώς αναγνωρισμένο και θα καταλήξουμε να είμαστε κοινότητα, χωρίς διεθνή αναγνώριση.
Αλλά σε πρώτο στάδιο θα πανηγυρίζουμε, επειδή για πρώτη φορά ο ΠτΔ θα έχει καταφέρει να κάμψει την τουρκική αδιαλλαξία, εφόσον θα αποδεχθεί κατάργηση των εγγυήσεων και ο Ακιντζί θα υποσχεθεί εδαφικές αναπροσαρμογές, επειδή η πλευρά μας «κατανοεί τις πραγματικότητες».
Η «επανένωση» θα πραγματοποιηθεί μέσα σε πανηγυρισμούς και η Κ.Δ. θα τεθεί στον θάλαμο της εντατικής, μέχρι να εκδοθεί το πιστοποιητικό θανάτου.
Γράφοντας αυτές τις σκέψεις, παρακαλώ να βγω λανθασμένος, παρακαλώ να αποδειχθώ ένας λυσοφοβικός, που με φοβίζει η επαναπροσέγγιση με τους εποίκους.
Παρακαλώ να μπορώ να πανηγυρίσω για το λάθος μου και να συγχαρώ όσους επιμένουν, πως τώρα είναι η ευκαιρία να λύσουμε το Κυπριακό και να δημιουργήσουμε συνθήκες ευημερίας για τα παιδιά και τα εγγόνια μας.
Ψευδαισθήσεις και ευσεβοποθισμοί.
