Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα χρειάζεται αναβάθμιση, όχι ριζική τροποποίηση. Πιστεύω ότι υπάρχουν αρκετές νέες προσεγγίσεις, που μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Όντας εντός του συστήματος βλέπω ότι τις ιδέες μου αυτές δεν συμμερίζονται αρκετοί. Πιστεύουν ότι χρειάζεται «ολική επαναφορά», επαναπροσδιορισμός του συστήματος. Συνήθως, όμως, αυτοί δεν προχωρούν σε κάτι πιο συγκεκριμένο.

Όντας μέσα στο «σύστημα», έχω προσέξει ότι υπάρχει μια κατηγορία εκπαιδευτικών που ακόμα βλέπουν τη διδασκαλία ως ένα άθλημα, όπου ο καθηγητής αναμένεται να τα μεταφέρει όλα στον μαθητή και που ο ρόλος τους δεν μπορεί να πολυ-αλλάξει.

Η νέα μεταρρύθμιση με την εισαγωγή των Δεικτών Επιτυχίας σίγουρα τους προκαλεί δυσπιστία. Προσωπικά δεν είμαι αυτό που θα αποκαλούσα ένθερμος υποστηρικτής, όμως κατανοώ και υποστηρίζω τον ρόλο τους: είναι μια προσθήκη που χρειάζεται για να γίνει η μετάβαση από τον προηγούμενο ρόλο του εκπαιδευτικού στον νέο.

Κατά περίεργο τρόπο, αυτή η προσέγγιση θάβεται μέσα από τις θεωρητικές προσεγγίσεις που χαρακτηρίζουν την αντίληψη του Κύπριου για όλα όσα έχει να κάνει η Παιδεία, ωσάν και αν θέσει ένα θέμα σε απλές και απτές γραμμές θα κατηγορηθεί για μείωση του κύρους του κλάδου του.

Όταν διαβάζω ότι στο εξωτερικό τα διάφορα σχολεία υιοθετούν διάφορες στάσεις για προσέγγιση στους στόχους, για παράδειγμα του Marzano, νιώθω μιαν απογοήτευση γιατί θα ήθελα να ανήκω σε ένα περιβάλλον επαγγελματικά πιο προκλητικό, έστω και αν αυτό θα με έφερνε αντιμέτωπο με προσωπικές ελλείψεις και αδυναμίες.

Δυστυχώς, ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη και οι όποιες προσπάθειες του ΥΠΠ για αναβάθμιση δεν πρόκειται να ευδοκιμήσουν αν δεν υπάρξει μια αλλαγή στην αντίληψη όλων των φορέων και μια συστράτευση προς έναν επαγγελματισμό, που θα εξαλείψει και τον ρόλο των συνδικαλιστικών ως το μόνο ουσιαστικό πρόκριμα επαγγελματισμού μέσα στον χώρο για τους πιο ανήσυχους.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός