Στις προηγούμενες τοπικές εκλογές, οι πολίτες των δήμων και των κοινοτήτων ψήφισαν και καθόρισαν αυτούς που για μια πενταετία διαχειρίστηκαν τις τύχες και τα προβλήματά τους. Μια θητεία, όμως, που στο χρόνο που πέρασε, φανερώθηκε τόση πολλή κακοδιαχείριση, ώστε οι απλοί πολίτες αποσβολωμένοι παρακολουθούν τα σκάνδαλα το ένα μετά το άλλο να φανερώνονται και, σε πλήρη σύγχυση, δεν μπορούν πραγματικά να εννοήσουν τα όσα απίστευτα συμβαίνουν.
Παρακολουθούν τον Γενικό Ελεγκτή να ανακαλύπτει ατασθαλίες, ακούν τον δήμαρχο της Πάφου και όσα απίστευτα αποκαλύπτει, και δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν.
Όμως είναι καιρός, πλέον, οι πολίτες να καταλάβουν πως για όλα αυτά φταίνε και οι ίδιοι, καθώς η μεγάλη δυστυχία έγκειται στη μικρή νοημοσύνη τη δική τους, που ως συνήθως οι περισσότεροι χωρίς δική τους βούληση, παρά μόνο εγκλωβισμένοι στα γρανάζια των κομμάτων, πράττουν κατά διαταγήν τους.
Ζώντας σε μια μικρή κοινωνία, όπου όλα είναι ελεγχόμενα, τα κόμματα κατάφεραν να στρώσουν δρόμους και να καθοδηγούν τους ψηφοφόρους κατά το δοκούν. Όμως, δυστυχώς, οι δρόμοι κατήντησαν μονόδρομοι, που τελικά οδήγησαν σε αδιέξοδα, καθώς τοιουτοτρόπως κατάφεραν να αναρριχηθούν στην εξουσία πρόσωπα της κλίκας και της διαπλοκής, που εν τέλει οδήγησαν την τοπική αυτοδιοίκηση στα σημερινά της χάλια.
Διότι τα κόμματα αποφάσισαν πριν από την κοινωνία των πολιτών, για τους πολίτες. Διότι τα κόμματα κατά πλειοψηφίαν αποφάσισαν ότι οι υποψήφιοι θα ήταν κομματικά στελέχη και αξιωματούχοι που επιλέγηκαν από τις ηγεσίες τους, και όχι από την κοινωνία των πολιτών, και επιβλήθηκαν ετσιθελικά στους δήμους και στις κοινότητες.
Διότι στις εκλογικές διαδικασίες μοναδικό ρόλο έπαιξαν τα συμφέροντα των κομμάτων, και όταν κάποιοι κομματικοί εκδήλωσαν πρόθεση να διεκδικήσουν αυτόνομα κάποιο αξίωμα, το κόμμα τους δεν τους άφησε, ή όσους δεν υπάκουσαν, τους σπίλωσαν και τους απαξίωσαν και τους καταψήφισαν.
Και όσους πραγματικά ανεξάρτητα διεκδίκησαν θέσεις, διά του ψιθύρου τούς μείωσαν και τους εξευτέλισαν, ακόμα έθεσαν ενώπιον των πολιτών το δίλημμα της Αριστεράς και της Δεξιάς.
Γνωρίζοντας ότι εκλέγονται μόνο οι εκλεκτοί των κομμάτων, στα κόμματα βασίστηκαν οι περισσότεροι υποψήφιοι για την εκλογή τους. Αυτοί ίσως είχαν ένα δίκαιο - για τη νίκη οι περισσότεροι κάνουν συμμαχίες κάποτε και με τους διαβόλους. Αυτοί που έχουν άδικο είναι οι ψηφοφόροι που, υπακούοντας στα κόμματα, εξέλεξαν τους ηγέτες των κοινωνιών με βάση την απόφαση των κομμάτων και όχι την αξία των υποψηφίων.
Τα κόμματα κέρδισαν. Έδειξαν τη μεγάλη δύναμή τους, φανάτισαν τους οπαδούς τους και τώρα είναι έτοιμοι για την επόμενη εκλογική μάχη.
Οι πολίτες έχασαν. Αντί οι ηγέτες που εξέλεξαν πρώτη έγνοια να έχουν το συμφέρον και την πρόοδο των κοινωνιών τους, έχουν το συμφέρον των κομμάτων και των ψηφοφόρων του κόμματός τους. Και αν ακόμα κάποιος από αυτούς έχει σκοπό να εγκύψει ανεξάρτητα επί όλων των προβλημάτων, γεννιέται το ερώτημα, είναι άξιος να τα λύσει αφού δεν επελέγη ο αξιότερος παρά ο κομματικότερος;
Συμπέρασμα: Τα κόμματα δι’ αυτής της οδού κερδίζουν, αλλά οι τοπικές κοινωνίες χάνουν, και μόνοι υπόλογοι για την ήττα είναι οι ίδιοι οι πολίτες, γιατί ψηφίζουν συνήθως φανατικά κομματικούς και μόνον κατά παραγγελίαν.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ
