Στις 14 Σεπτεμβρίου σύμπασα η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία γιόρτασε την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.

Την ημέρα αυτή κάθε χρόνο τιμούμε τη μεταφορά του Τιμίου Σταυρού στον Γολγοθά και την τοποθέτησή του στον Ναό της Αναστάσεως από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο στις 14 Σεπτεμβρίου 335, αμέσως μετά που η Αγία Ελένη τον εντόπισε ύστερα από επίπονες ανασκαφές.

Η απόφαση της Αγίας Ελένης να ψάξει να βρει τον Σταυρό, πάνω στον οποίο ο Θεάνθρωπος παρέδωσε το πνεύμα, πάρθηκε αμέσως μετά που πληροφορήθηκε το θαυμαστό γεγονός της εμφάνισης του σημείου του σταυρού από τον υιό της Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο στις 28 Οκτωβρίου 312. Την ημέρα εκείνη, ενώ ο Μέγας Κωνσταντίνος προβληματιζόταν κατά πόσο να επιτεθεί κατά του Μαξεντίου κοντά τη Ρώμη λόγω της υπεροπλίας που είχε, είδε μέρα μεσημέρι στον ουρανό το σημείο του σταυρού και την επιγραφή «Εν τούτω νίκα», σχηματισμένα με αστέρια. Από εκείνη τη στιγμή διέταξε το σημείο αυτό να γίνει το σύμβολο του στρατού του. Ο εχθρός κατατροπώθηκε και ο Κωνσταντίνος έγινε μονοκράτορας της απέραντης αυτοκρατορίας. Δεν είχε καμιά αμφιβολία ότι η δύναμη του Σταυρού τού είχε χαρίσει αυτήν τη μεγάλη νίκη, γι’ αυτό αποφάσισε να γίνει χριστιανός.

Το σημείο του Τιμίου Σταυρού καθιερώθηκε ως σύμβολο της χριστιανικής πίστης και έκτοτε χρησιμοποιείται από τους απανταχού χριστιανούς τόσο στις λατρευτικές τους στιγμές όσο και στην καθημερινή τους ζωή. Στις δύσκολες στιγμές αλλά και στις μεγάλες χαρές οι πιστοί σταυροκοπιούνται επικαλούμενοι το όνομα του Χριστού.

Η δύναμη του Σταυρού εξιστορείται σε αναρίθμητα περιστατικά που συνέβησαν σε πιστούς, αλλά και απίστους τις δύο χιλιετίες μετά την έλευση του Θεανθρώπου, αλλά και προ Χριστού. Ο Προφήτης Μωυσής, αφού σταύρωσε με το ραβδί του την Ερυθρά Θάλασσα, άνοιξε δρόμο και πέρασε ο ισραηλιτικός λαός και στη συνέχεια ξανασταυρώνοντας την επανάφερε στη θέση της, πνίγοντας τους Αιγυπτίους στρατιώτες που τον καταδίωκαν.

Οι μέρες που ζει η ανθρωπότητα είναι φοβερά δύσκολες. Πόλεμοι, λοιμοί, λιμοί, αρρώστιες, καταποντισμοί, πλημμύρες, πυρκαγιές, θεομηνίες. Ο άνθρωπος έχει ξεφύγει εντελώς από τον προορισμό του, έχει εναντιωθεί με τις πράξεις του στον Θεό, τη φύση και τα δημιουργήματά του και οδεύει προς την καταστροφή. Η αποστασιοποίησή του από τον Θεό της αγάπης τον εξαγρίωσε, μεταβάλλοντάς τον σε κτήνος.

Το ελληνικό έθνος, πέραν των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ολόκληρη η ανθρωπότητα, έχει και τα ιδιαίτερά του προβλήματα. Η μητροπολιτική Ελλάς, ως ορθόδοξο χριστιανικό κράτος αλλά και ιστορικό πνευματικό και πολιτιστικό κέντρο, βρίσκεται στο στόχαστρο των δαιμονικών ξένων δυνάμεων. Η πνευματική κρίση που διέρχεται η χώρα επέφερε κρατική υποδούλωση, οικονομική εξαθλίωση, κοινωνική κατάπτωση, θεσμική σήψη και πολιτική απαξίωση.

Η μικρή μας πατρίδα Κύπρος, πέραν των πιο πάνω προβλημάτων, κουβαλά τον βαρύ σταυρό της κατοχής μεγάλου μέρους του εδάφους της από τον βάρβαρο Τούρκο εισβολέα και της επιβουλής του για μετατροπή της σε προτεκτοράτο του. Το πρόβλημα αυτό είναι αποτέλεσμα της πνευματικής μας πτώσης και της δικής μας αποστασιοποίησης από τον Θεό.

Για 42ολόκληρα χρόνια αναλώνουμε μεγάλο μέρος των ανθρωπίνων δυνάμεών μας στην επίλυση του εθνικού προβλήματος, χωρίς αποτέλεσμα. Αντί να λύνουμε τον δεσμό τον σφίγγουμε. Αντί να απλοποιούμε τα δεδομένα τα περιπλέκουμε. Αντί να εστιάζουμε στα ιερά, όσια και δίκαια, προσφεύγουμε σε αλχημείες. Αντί να επικαλούμαστε τον Παντοδύναμο Παντοκράτορα, προσπίπτουμε και εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στους δαιμονικούς παγκόσμιους ολιγάρχες.

Ως μικροί και αδύναμοι, πρέπει να καταλάβουμε ότι ανθρωπίνως δεν έχουμε ελπίδα. Η μόνη μας ελπίδα είναι ο Θεός. Τα αδύνατα τοις ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ. Η παρέμβαση του Θεού εξαρτάται από εμάς. Από την πίστη, τη ζωή και τις πράξεις μας. Ο Θεός έχει παρέμβει άπειρες φορές στις ζωές των ανθρώπων. Το ίδιο θα συμβεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η τήρηση των εντολών του, προεξάρχουσας της αγάπης. Η διαφθορά, η αδικία, το ψέμα, η υποκρισία, ο εγωισμός, η φιλαργυρία, ο φθόνος και τα τόσα άλλα πάθη που μας διακατέχουν μας απομακρύνουν από τον Θεό. Αντίδοτο σε όλα αυτά είναι η αγάπη. Η επίκληση του ονόματος του Χριστού και η σημείωση του τύπου του Σταυρού αποτελούν πρακτικά εργαλεία καλλιέργειας της μέγιστης αυτής αρετής.

Ο Σταυρός μπορεί και πρέπει να γίνει καταλύτης στη μετάβασή μας από το μίσος στην αγάπη, από την αμαρτία στην αρετή, από την πτώση στη σωτηρία, από τη λύπη στη χαρά, από τη σκλαβιά στην ελευθερία. Η δύναμή Του δεν εκφράζεται διά πυρός και σιδήρου, όπως κάποιοι λανθασμένα διατείνονται. Οι πλείστες νίκες του Σταυρού είναι ειρηνικές και αναίμακτες. Όπως πολύ εύστοχα λέγει ο υμνωδός της Εκκλησίας στο κοντάκιο της εορτής, ο Σταυρός αποτελεί «Όπλον ειρήνης, αήττητον τρόπαιον».

ΑΘΩΣ ΚΟΙΡΑΝΙΔΗΣ
Πρόεδρος ΠΝΟΗΣ ΛΑΟΥ