Η κυπριακή πολιτεία οδεύει, ολοταχώς και εν μέσω συμπληγάδων, σε άλλη μια εκλογική αναμέτρηση, αυτή για την ανάδειξη θεματοφυλάκων της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Εισερχόμαστε λοιπόν ξανά σε προεκλογική περίοδο, ενώ το κυπριακό ζήτημα διέρχεται άλλη μια κρίσιμη, αν όχι την καταλυτική, καμπή, πληρώνοντας αφενός το τίμημα της τουρκικής αδιαλλαξίας και αφετέρου «μαζεύοντας τους καρπούς» της δικής μας διαπραγματευτικής ανεπάρκειας και των «χαριεντισμών» με τα πειθήνια όργανα της κατοχής. Ενώ η διαφαινόμενη συνθηκολόγηση με τα τετελεσμένα της εισβολής και η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας φαίνεται να επιστρέφουν σαν ξαναζεσταμένο φαγητό και ενώ η οικονομία του τόπου, μέσω των καλοστημένων πανηγυριών της δήθεν επανεκκίνησης, αργοπεθαίνει, θα γίνουμε θεατές σε μια ακόμα παρέλαση υποψηφίων.

Εν ολίγοις, ακόμη μια εκλογική αναμέτρηση βρίσκεται προ των πυλών, με «μονομάχους» και πιθανούς νικητές/νικημένους, από τη μια, το παλαιοκομματικό κατεστημένο (στις διάφορες εκφάνσεις του) και, από την άλλη, την αποχή ως τρόπο έκφρασης και αποτύπωσης μιας ευρύτερης λαϊκής απαξίωσης.

Προκειμένου δε εμείς οι πολίτες να ανατρέψουμε την προδιαγραφόμενη πορεία της εκλογικής αυτής αναμέτρησης και να δώσουμε νέα πνοή στην τοπική αυτοδιοίκηση, επιβάλλεται να γυρίσουμε την πλάτη στους δυο φερόμενους «μονομάχους», την αποχή και τις τετριμμένες επιλογές, που συνιστούν το κατεστημένο. Και ο μοναδικός τρόπος να γυρίσουμε την πλάτη και εντέλει να νικήσουμε τα δυο αυτά αλληλένδετα δεινά, δεν είναι άλλος από την ενεργό μας συμμετοχή στην άσκηση του δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι.

Συνεπώς, κάποιοι εξ ημών των ενεργών και ελεύθερα σκεπτόμενων πολιτών καλούνται, για να μην πω υποχρεούνται, να πάρουν τον άχαρο ρόλο του υποψηφίου και να ριχτούν σε μια άνιση και εμφανώς ατελέσφορη προεκλογική μάχη απέναντι στους δύο αυτούς μονομάχους (την απαξίωση και το τετριμμένο). Καλούμαστε λοιπόν να ριχτούμε σε μια μάχη κατά την όποια ενδεχομένως κινδυνεύουμε να μείνουμε απαρατήρητοι και να αφομοιωθούμε με τους εκφραστές της πεπατημένης, οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω ετοιμάζουν τα νέα τους κουστούμια, προκειμένου να φιγουράρουν ανανεωμένοι σε μια κατ’ επανάληψη αναζήτηση της λαϊκής ψήφου.

Εν κατακλείδι, κατ' ουδένα λόγο δεν πρέπει να αντικρίσουμε με απαξίωση την τοπική αυτοδιοίκηση, παραμένοντας στραμμένοι είτε στο Κυπριακό, που οδηγείται στο τέλμα, είτε στην καθημερινότητά μας, που ταλανίζεται από τα δεινά οικονομικά δεδομένα μιας ψευδεπίγραφης επανεκκίνησης ή, αν θέλετε, μιας λανθάνουσας «Εθνικής Σωτηρίας».

Αψηφώντας λοιπόν το όλο σκηνικό, που διαγράφεται ποικιλοτρόπως όλο και πιο αντίξοο και υπερβαίνει τα προσωπικά μας όρια, πρέπει να δώσουμε το «παρών» μας, είτε ως απλοί εκλογείς είτε ως εν δυνάμει διεκδικητές, προκειμένου να δώσουμε τον δικό μας αγώνα (ο καθείς με τα όπλα του) ενάντια στα όσα κακώς κείμενα ταλανίζουν τις τοπικές μας κοινωνίες. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ανορθώσουμε το ανάστημά μας ενόψει και των υπόλοιπων συμπληγάδων που έχουμε να διέλθουμε.

ΧΑΡΗΣ Φ. ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ
Μέλος Πολιτικής Συγκλήτου Συμμαχίας Πολιτών