Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά. Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς με τους χειρισμούς Αναστασιάδη στις συνομιλίες, ανεξαρτήτως ποιο κόμμα υποστηρίζει και άσχετα εάν ψήφισε ναι-όχι ή ίσως το 2004, η κατάσταση που επικρατεί στο εσωτερικό μέτωπο μόνο κατάθλιψη και απόγνωση προκαλεί. Ούτε καν θυμό. Έχουμε βρει δάπεδο και τα πράγματα μόνο χειρότερα μπορούν να γίνουν.

Το Εθνικό Συμβούλιο (ΕΣ) έχει πέσει στα Τάρταρα της απαξίωσης και εάν η πολιτική ηγεσία δεν μπορεί ούτε να… μονολογεί πολιτισμένα, τότε έχει χαθεί κάθε μέτρο και κάθε ελπίδα να υπάρξει διάλογος για τα μεγάλα και τα σημαντικά θέματα. Οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε ένα βαθύ διχασμό που εξυπηρετεί μόνο τις κομματικές ατζέντες για τις προεδρικές εκλογές και ουδόλως τις πραγματικές ανάγκες του τόπου για εθνική συνεννόηση και διαβούλευση.

Με τις εξελίξεις στο Κυπριακό σε ένα οριακό σημείο που θα κρίνουν πολλά για τα επόμενα χρόνια, είναι κατάντια αυτό που βλέπουμε στις… οθόνες μας. Την πρώτη ευθύνη έχει (πάντα) ο επικεφαλής. Ο έχων το γενικό πρόσταγμα στις συνομιλίες, στο Εθνικό Συμβούλιο, στη διακυβέρνηση του τόπου, στο κόμμα. Και την έχει τώρα. Σήμερα που κυβερνά και όχι σε μερικά χρόνια που θα αναζητεί εξιλέωση μέσα από συγγραφικές ωραιολογίες.

Έχει τη (θεσμική, πολιτική και ηθική) ευθύνη να ενημερώνει εγκαίρως ηγεσία και λαό -και όχι κατόπιν εορτής και α λα καρτ (όπως έκανε με το έγγραφο Ντάουνερ, τις συμφωνίες με Ακιντζί και το Κοινό Ανακοινωθέν της… 14ης Σεπτεμβρίου). Έχει ευθύνη να διαβουλεύεται και να αναζητεί τη μέγιστη συναίνεση και όχι να λειτουργεί ως νέος Δ. Χριστόφιας, που διαβεβαιώνει τον κάθε Άσαντ ότι «αποφάσισε να κρατήσει και να φυλάξει το φορτίο μέχρις ότου μπορεί να το επιστρέψει στη Συρία ή το Ιράν».

Ο επίλογος είναι γνωστός και τραγικός, αλλά τα παθήματα δεν (φαίνονται να) γίνονται μαθήματα. Δεν είναι όμως ούτε σοβαρή μια αντιπολίτευση που αποχωρεί από τη συνεδρία του ΕΣ σε μια καταφανώς προσχεδιασμένη και κακά εκτελεσμένη θεατρική πράξη. Ούτε είναι σοβαρό το κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης (και εννοώ το ΔΗΚΟ), να μας λέει περίπου ότι δεν θα ψηφίσει το νομοσχέδιο για το ΓεΣΥ ή τη μεταρρύθμιση της δημόσιας υπηρεσίας επειδή διαφωνεί με τον Πρόεδρο στο Κυπριακό.

Σε μια δημοκρατία, έστω και κολοβή, πάντα υπάρχουν διέξοδοι και μέσα για όλες τις απόψεις, τις διαφωνίες και τις ενστάσεις. Πάνω από όλα ισχύει το αρχαιοελληνικό μέτρο και το… «δις εξαμαρτείν». Οι ακρότητες και οι υπερβολές μόνο σε λάθος δρόμους μάς οδηγούν ξανά και ξανά. Καλό ξημέρωμα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΑΠΙΟΥ
Δημοσιογράφος