Εγώ προσωπικά και πιστεύω όλοι οι φιλοπάτριδες Έλληνες θα πρέπει να αισθάνονται προσβεβλημένοι και έντονα θιγμένοι, όταν βλέπουν την Τουρκία να είναι στην ομάδα των 20 πλουσιότερων βιομηχανικών χωρών του κόσμου και η Κύπρος και η Ελλάδα να βρίσκονται μέσα στο καζάνι των «παττισμένων» χωρών και να κοχλάζουν για χρόνια τώρα εκεί.

Ντρέπομαι πραγματικά και οργίζομαι ταυτόχρονα, να βλέπω από την τηλεόραση τον πρόεδρο της Τουρκίας Ερντογάν να «καπαρτίζει», όπως τον φουσκωμένο «γάλο», και να φωτογραφίζεται μαζί με τους άλλους ηγέτες.

Δεν ξέρω πώς αισθάνονται οι πολιτικές ηγεσίες της Κύπρου και της Ελλάδας ιδιαιτέρως, όταν βλέπουν αυτές τις εικόνες με την Τουρκία, όταν εμείς καταντήσαμε, με τις δικές τους ευθύνες, χειρότεροι κι από επαίτες. Άραγε έχουν φιλοδοξίες για να προσπαθήσουν να πετύχουν τα ακατόρθωτα και να οδηγήσουν τις χώρες μας εκτός της μιζέριας;

Αυτοί οι πολιτικοί των χωρών μας, πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί, τεχνοκράτες, προσπάθησαν να κάνουν εμπεριστατωμένες μελέτες στο πώς η Τουρκία κατόρθωσε, ως κράτος και κρατική οικονομία, να φύγει από τη μιζέρια που είχε πριν από 50-60 χρόνια;

Εμείς οι παλαιότεροι θυμούμαστε ότι συνεχώς ζητούσε δανεικά και τις περισσότερες φορές ήταν και αγύριστα από τη φίλη τους, τις ΗΠΑ. Θυμάμαι που τους κοροϊδεύαμε, λέγοντας «να, πάλε τους κκιλίντζιρους, τους πελλότουρκους που ζητούν δανεικά». Αυτή η κατάσταση ήταν συνεχής για κάποια χρόνια. Σήμερα όμως ούτε δανεικά χρειάζονται, αλλά μάλλον κάνουν και τους χουβαρντάδες όπου θέλουν.

Αυτό που γνωρίζω είναι ότι, προγραμματισμένα, με σύνεση και αποφασιστικότητα, έστησαν βιοτεχνίες και βιομηχανίες, τις οποίες το κράτος προσέχει σαν κόρη οφθαλμού. Κράτησαν τις αμοιβές των εργαζομένων μέσα σε κάποιο πλαίσιο, για να είναι ανταγωνιστικά διεθνώς τα προϊόντα που παράγουν.

Αξιοποίησαν έξυπνους και επινοητικούς ανθρώπους για να βρουν μεθόδους παραγωγής προϊόντων, μάλιστα χρηματοδοτώντας τους το κράτος σε μεγάλο βαθμό. Το κράτος στέκεται δίπλα στους παραγωγούς διαφόρων προϊόντων, με κάθε τρόπο, προσφέροντάς τους στήριξη, οικονομική και άλλη, κατατάσσοντας αυτές τις μονάδες σαν κύτταρα εθνικής αποστολής.

Στη Κύπρο και την Ελλάδα δεν μπορούν να δουν τον άλλο να προσπαθεί για να στήσει μια δουλειά, θα δώσουν όλοι πάνω του να θέλουν το ένα, να θέλουν το άλλο, μέχρι να τον φάνε και να τον ξεκοκκαλίσουν. Πάρτε, κύριοι, παράδειγμα από την Τουρκία των G-20 και αφήστε τις εξυπνάδες, έχουμε χαθεί κυριολεκτικά.

ΑΔΑΜΟΣ ΚΟΜΠΟΣ