Τελικά μαθαίνουμε μισές και μασημένες αλήθειες για τις συνομιλίες από τους Τούρκους και από τις διαρροές του ίδιου του Προέδρου, σε θέματα επί των οποίων έχει προφανώς την αντίληψιν ότι τον βολεύει να διοχετεύει εντέχνως σε κύμβαλα αλαλάζοντα «πληροφορίες». Κατά τα άλλα, κατηγορούνται τα κόμματα και οι πολιτικοί, που διαφωνούν μαζί του, ότι προβαίνουν σε διαρροές. Τα περί προτάσεων του Προέδρου για «Διεθνή Δύναμη Χωροφυλακής» τι είναι; Τα περί κοινού ψηφοδελτίου Έλληνα και Τούρκου στις Προεδρικές Εκλογές; Τα περί μετατροπής του νησιού σε Ελντοράντο τι είναι;
Βεβαίως, εμείς ακόμη ούτε είδαμε, ούτε διαβάσαμε τι, ούτε ερωτηθήκαμε για οτιδήποτε. Ακούσαμε όμως τον Πρόεδρο να περιγράφει την πρόταση για τη διεθνή δύναμη χωροφυλακής (που χρεώθηκε στη Βικτόρια Νούλαντ) ως ανταλλαγή απόψεων. Τώρα, πού είναι η αλήθεια και πού το ψέμα μόνο ο Πρόεδρος ξέρει. Άντε και η κυρία Νούλαντ με τους Τούρκους. Εμείς πάντως όχι.
Από την άλλη, επειδή τα γραπτά μένουν, ξέρουμε μερικά απ' όσα γράφουν οι Σύμβουλοι του Προέδρου, όπως ο κύριος Πόλυς Πολυβίου, ο οποίος σε σημείωμά του προς τον Πρόεδρο Αναστασιάδη μιλάει για όσα τονίζαμε και αγωνιούσαμε κι εμείς οι «απορριπτικοί», αλλά και προειδοποιούσαμε από καιρό: Ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συζητά για τη δημιουργία ενός «νέου κράτους» δυσλειτουργικού, ότι δεν είναι κατοχυρωμένη η συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας και ότι ενδέχεται από τα πρώτα βήματα της λύσης να εξελιχθούν εφιαλτικά σενάρια.
Ο κύριος Πολυβίου διαχωρίζει τη θέση του. Έχουμε ρήγμα στη διαπραγματευτική ομάδα. Ο καθένας προσπαθεί να αποκτήσει κάποιο άλλοθι προτού το πλοίο βουλιάξει. Ο δε Πρόεδρος μάς δουλεύει! -Ακούω -λέει- τους συμβούλους μου, αλλά και την αντίθετη άποψη.
Αν άκουγε, δεν θα βρισκόμασταν εδώ που βρισκόμαστε σήμερα. Να μην ενημερώνεται το Εθνικό Συμβούλιο και ο λαός, να δεσμεύεται ο Πρόεδρος και μαζί η Κύπρος, και να ενημερώνεται το Εθνικό Συμβούλιο εκ των υστέρων. Ήδη, όπως αναφέρθηκε, για τα κρίσιμα ζητήματα του εδαφικού, του περιουσιακού και της επιστροφής προσφύγων, τα οποία οι Τούρκοι συνέδεσαν με τις εγγυήσεις, δεν τηρήθηκαν πρακτικά...
Ήταν, όπως θα έλεγε και ο Τσαβούσογλου, μια ανεπίσημη ελεύθερη συζήτηση, για την οποία ούτε ο λαός ούτε οι πολιτικοί γνωρίζουν. Ωστόσο οι Τούρκοι δεν μπλοφάρουν και δεν δυσκολεύομαι καθόλου να πιστέψω τον Γιλντιρίμ, που δηλώνει ότι δεν θα φύγει ο στρατός από το νησί, για να παραμείνουν κατοχυρωμένα τα τουρκικά συμφέροντα.
Είναι όπως και το ζήτημα της Τριμερούς. Αρχικώς ελέχθη ότι η σύγκλησή της θα γίνει αναλόγως των εξελίξεων και θα αποφασιστεί και θα ανακοινωθεί στις 14 Σεπτεμβρίου. Προτού ολοκληρωθούν οι κρίσιμες συνομιλίες και χωρίς να γνωρίζουμε εάν, πού, πώς και πότε έχει επιτευχθεί νέα πρόοδος, ο Πρόεδρος ανακοίνωσε στις 7 του Σεπτέμβρη τη διεξαγωγή της τριμερούς, γεγονός που δυσαρέστησε τον Μουσταφά Ακιντζί.
Άσε που ο Πρόεδρος είπε το αμίμητο: «Δεν θα είναι τριμερής. Θα είναι ο ΓΓ του ΟΗΕ και οι ηγέτες των δυο Κοινοτήτων». Γιατί τόσα ψέματα; Γιατί τόση υποτίμηση της νοημοσύνης του λαού; Η Κύπρος είναι τόσο μικρή και τόσα πολλά τα συμφέροντα, που αργά ή γρήγορα η αλήθεια φαίνεται. Ακόμη και μέσα από κτυπήματα «ημετέρων», όπως ήταν η επιστολή Πολυβίου.
Ακόμη όμως και αυτή η σύγκρουση, περίπτωση που ο Πρόεδρος επιδίωξε να την προσπεράσει, να τη συμμαζέψει, να τη ρίξει στα μαλακά, δείχνει τη νοοτροπία του ανδρός. Εμείς ευχόμαστε να το πετύχει για την αποφυγή εντάσεων και τριβών. Όμως, η επιστολή Πολυβίου άλλα λέει. Ότι ο Πρόεδρος οδηγεί το σκαρί προς την ξέρα, προς τα βράχια.
Εμείς δεν είμαστε εξ αυτών που επιχαίρουν από τα λάθη του Προέδρου. Το αντίθετο, εμάς μας ενδιαφέρει η πατρίδα μας. Έστω και τώρα καλούμε τον Πρόεδρο να βρει τη δύναμη και να απεγκλωβιστεί από τα λάθη του, και να καταγγείλει στον ΓΓ του ΟΗΕ ότι η Τουρκία δεν θέλει λύση, αλλά διάλυση και ότι θα πρέπει να υιοθετηθεί μια νέα πολιτική και στρατηγική, για την αποφυγή του εφιάλτη της ομοσπονδίας, όπως παραδέχεται ο κ. Πολυβίου.
Εάν βρει τη δύναμη ο Πρόεδρος, θα είμαστε μαζί του, στην πρώτη γραμμή για τη σωτηρία της Κύπρου. Εάν όχι, θα αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις και με ρεαλισμό για να μην περάσει η προδιαγραφόμενη διχοτομική «λύση», δηλαδή ο εφιάλτης. Είναι καθήκον μας. Και προς τον λαό και προς την ιστορία και προς την πατρίδα και τις νέες γενεές.
