Κάθε μέρα ο Ερντογάν γίνεται σκληρός και απάνθρωπος. Η συμπεριφορά του χαρακτηρίζεται τουλάχιστο ως άθλια και θλιβερή.

Ζωσμένος ολόγυρά του με τον φόβο του θανάτου εξαιτίας του πραξικοπήματος -η ζωή του περνά μέσα από τον φόβο- αντικαθιστά δικαστές, απομονώνει στρατιωτικούς, κλείνει Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, εκδίδει εντάλματα σύλληψης υπαλλήλων ή δημοσιογράφων, επιβάλλει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, απαγγέλλει κατηγορίες σε χιλιάδες υπηκόους, αναζητεί πρόσωπα για έρευνα, απομακρύνει αξιωματικούς που θεωρεί ως υπόπτους, συνεχίζει μαζικές εκκαθαρίσεις.

Αυτός είναι και ο Νόμος και το κράτος. Με χαρακτηριστικά του την οίηση και την εκδίκηση, διαπράττει ασέβειες.
Κύρια φροντίδα του, η ανάσχεση της δύναμης των υπόπτων, η θανάτωση του πνεύματος, η απαγόρευση συναθροίσεων.
Τυπικά διατείνεται πως υπηρετεί τη δημοκρατία, ουσιαστικά όμως την εξουσία.

Αυτός και μόνος κυβερνά προς το συμφέρον του.
Μονάρχης κάνει ό,τι θέλει, χωρίς να δίνει λόγο σε κανένα. Καταπατεί δικαιώματα και με προθυμία δέχεται τις συκοφαντίες, που είναι το πιο ανάρμοστο από όλα.

Στην καρδιά του φωλιάζει η σκληρότης, γι’ αυτό και όποιος τον αγγίζει ουρλιάζει.
Βλέπει μπροστά του τον θάνατο γιατί γνωρίζει πως η ζωή του είναι υποθηκευμένη στους πάντες.

Ποιος τάχα μπορεί να είναι ευτυχισμένος σ’ αυτήν τη χώρα, όταν κλονίζονται αξίες και παγκόσμιες αρχές;
Μάλλον συμφορά και κατάρα αποτελεί η διακυβέρνησή του για τους υπηκόους, οι οποίοι «δούλοι λογιούνται»!
«Τύραννος γαρ εχθρός ελευθερία και νόμοις εναντίος», συμπεραίνει ο Δημοσθένης.
Κινείται σε ολισθηρό έδαφος ο Ερντογάν.

Απομονωμένος μέσα από κατασκόπους πληροφορείται το κάθε τι κι ελέγχει ή καταστέλλει εν τη γένεσει του όποιο ελεύθερο πνεύμα βλασταίνει και σαμποτάρει τη δημοκρατία φθείροντας τις ιδέες που τη στήριζαν.

Θέλει να διαδραματίζει σημαντικό γεωπολιτικό ρόλο στην περιοχή, γι’ αυτό και αναθεωρεί τις σχέσεις του πρώτα με το Ισραήλ και αργότερα με τη Ρωσία, υποβάλλοντας τη γραπτή συγγνώμη του προς τον Πούτιν.

Αλαφιασμένος στέλλει τα μηνύματά του εκεί ακριβώς όπου τον καίνε:
Προς την Ε.Ε. εκφράζει την οργή του, γιατί υιοθέτησε μια ευνοϊκή για το πραξικόπημα θέση, επιπλέον απαιτεί ικανοποίηση των απαιτήσεών του για αναθεώρηση της βίζας για τουρκικά διαβατήρια, διαφορετικά αποχωρεί από τη συμφωνία για το προσφυγικό.

Έπειτα, επιτίθεται με δριμύτητα εναντίον της Αμερικής κι επιμένει στην έκδοση του πρώην συμμάχου του Γκιουλέν, τον οποίο δακτυλοδείχνει ως υπεύθυνο του πραξικοπήματος.

Καλεί την Αμερική να κάνει την επιλογή της, μεταξύ Γκιουλέν και Τουρκίας, μεταξύ τρομοκρατίας και δημοκρατίας.
Τέλος, στέλλει ένα σαφές μήνυμα προς τη Δύση.

Αφήνει ανοικτό ενδεχόμενο εξέτασης άλλων επιλογών αμυντικής συνεργασίας, γιατί δεν έλαβε την υποστήριξη που ανέμενε από τη Δύση.

Πολλά τα θέλω ή οι απειλές του Ερντογάν.
Το ερώτημα είναι: Θα αντεπεξέλθει; Ίδωμεν.

ΛΟΪΖΟΣ ΠΙΠΗΣ