Ήρθε η ώρα ο Ελληνισμός να πορευθεί υπεύθυνα και να βάλει τον συρμό της ορθής πορείας προς το μέλλον, εγκαταλείποντας την ημιμάθεια

Όπως διαπιστούται από τη νεότερη ιστορία του, που αρχίζει από τη νεότερη μετα-βεστφαλιανή πραγματικότητα, που δεν ήταν μόνο να απελευθερωθούν η Πελοπόννησος και τα νησιά του Σαρωνικού από την Υψηλή Πύλη, η μετέπειτα πορεία του είχε σοβαρά σκαμπανεβάσματα σε όλους τους τομείς της νεότερης ιστορίας του, αρχίζοντας από την πολιτική, πολιτισμικά, οικονομία, κοινωνία, ανάπτυξη, μεταρρύθμιση, σύγχρονο κράτους κ.λπ., επειδή έμεινε στη ρηχή εθνική αυτεπίγνωση και αυτογνωσία, στην ανατροφοδοσία του εθνοφυλετικού αυτισμού και του νοσηρού αντι-ελληνοκεντρισμού.

Αντί να αναζητά διόδους εξόδου από τον βάλτο και να πορευθεί προς το δάσος για να την ανακάλυψη των αιτιών που τον κτυπούν αλύπητα, επιμένει στις θριαμβολογίες και στη λαϊκή μούσα, που στεφανώνει τους ηρωικά ηττημένους αντί να επαναφέρει τον εθνικό συρμό από τις ράγες της διαχειριστικής υποτέλειας στις ράγες της εθνικής αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας. Παραγνωρίζει δε τη διεθνή πολιτική που λειτουργεί με τους αδυσώπητους όρους της ισχύος και αναγνωρίζει μόνο ως απαραίτητη προϋπόθεση τη συνθήκη εθνοκρατικής επιβίωσης μακριά από τη συντήρηση του καθορισμού ταυτοτήτων.

Δυστυχώς ανέκαθεν στον Ελληνισμό κυριαρχεί η παντοδυναμία της πολιτικής απέναντι στην κοινωνία που εκπηγάζει από την έλλειψη φραγμών, πολιτισμικών και ηθικών κανόνων, οδηγώντας σ’ έναν ανεξέλεγκτο ανταγωνισμό, που χαλιναγωγεί τον λαό, ούτως ώστε να εξυπηρετηθούν οι ατομικές φιλοδοξίες των πολιτικών ηγετών.

Η εμμονή κάποιων στις ίδιες διαχρονικές απαιτήσεις και διεκδικήσεις, που αναπτύσσονται από ορισμένους κύκλους της διανόησης και στηρίζονται από τα ΜΜΕ, τις κομματικές πλειοψηφίες σε πατριωτισμό, οδήγησε τότε στην πολιτική κρίση του 1965-1967, που έφερε τη δικτατορία των Συνταγματαρχών και τις φαντασιώσεις του χουντικού Ιωαννίδη για την Κύπρο, με τα γνωστά αποτελέσματά της, όπως και οι ανταγωνισμοί του 1943-1945 τον εμφύλιο πόλεμο, τις αντιπαραθέσεις βενιζελικών - αντιβενιζελικών 1933-1935 με τη δικτατορία του Μεταξά, και οι συνεχιζόμενες αντιπαραθέσεις τους κατά το 1914-1915 τον διχασμό και τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Επίσης οι διεκδικήσεις και οι πλειοψηφίες από κομματικό πατριωτισμό οδήγησαν στον καταστροφικό πόλεμο του 1897 και στην ένοπλη επαιτεία του 1883, που επέφερε τον ναυτικό αποκλεισμό από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, που επιβάρυνε το δημόσιο χρέος κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας. Και οι ομόφωνες πλειοψηφίες για Ένωση και Αυτοδιάθεση, περιλαμβανομένου και του νησιού μας, που, λόγω των κακών χειρισμών, εκτιμήσεων, υπεροψιών, διαχωρισμών σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, της παραγνώρισης της αναγκαστικότητας πολιτικών παραμέτρων για την εύρυθμη λειτουργία του κοινωνικοοικονομικού κράτους με την τουρκοκυπριακή κοινότητα κ.λπ. μας οδήγησαν στη σημερινή ημικατοχή, όπου αμφότερες οι κοινότητες δεν είναι έτοιμες να απαρνηθούν τη σημερινή εσωτερική κοινωνική διαστρωμάτωση, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι με τα όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή ήγγικεν η ώρα για μεγάλες αποφάσεις, ώστε να διασωθούμε και να μη μείνουμε μετέωροι εκτός ενεργειακής εξίσωσης.

Η έλλειψη ορθολογικής στρατηγικής μαζί με τη συνεχιζόμενη εμμονή να κοιτάζουμε τον παραμορφωτικό καθρέπτη δημιουργεί τους αυτοκλήτους για δικούς τους λόγους, με τις παραγοντικές ερμηνείες, χωρίς να σκέπτονται πως έφθασε σε Ελλάδα και Κύπρο η ώρα της πολιτικής ευθύνης και απόφασης για τα θέματα του Ελληνισμού σε όλους τους τομείς.

Αυτά όλα συμβαίνουν επειδή η διδασκαλία της ιστορίας μας γίνεται στη βάση του εθνικού ρομαντισμού με ελάχιστη κριτική και μετριοπάθεια, χωρίς να γίνεται εκβάθυνση στη λεπτομερή έκθεση των γεγονότων και του επιτεύγματος σε κάθε περίπτωση του γεγονότος που μελετούμε, και επικεντρωνόμαστε στο ανθρώπινο έργο και τη βούληση του ηγέτη χωρίς να γίνεται εξήγηση στο ιστορικό γίγνεσθαι.

Πρέπει να έχουμε υπόψη πως κάθε ιστορικό γεγονός είναι διαδοχή ομοειδών στοιχείων και καλό είναι να ανατρέχουμε στις σωστές ιστορικές ερμηνείες και εκτιμήσεις και στα σωστά εμπεδωμένα συμπεράσματα, που οδηγούν σε ρεαλιστικές και προσγειωμένες λύσεις.

Οι αναπτυσσόμενες πολιτικές γύρω από το μίσος, την οργή, τον φόβο, της απουσίας εμπιστοσύνης στον εσωτερικό ή εξωτερικό εχθρό, συμπιέζουν την ελεύθερη έκφραση και οδηγούν στον διχασμό.

Ήρθε η ώρα ο Ελληνισμός να πορευθεί υπεύθυνα και να βάλει τον συρμό της ορθής πορείας προς το μέλλον, εγκαταλείποντας την ημιμάθεια, την αποδόμηση της ιστορικής, πολιτιστικής αποθεμελίωσης, το εύκολο, το ευτελές, το μικρό και το μίζερο, που επικεντρώνεται στο «Vae Victis» του Γαλάτη Βρέννου και να επικεντρωθεί στην απο-εθνοποιητική ανακατασκευή της εθνικής ταυτότητάς του, τονίζοντας ότι ο Ελληνισμός είναι έτοιμος να ξαναδιαβάσει το παρελθόν του και να συμβάλει με τις δυνάμεις του στις αναπαλλοτρίωτες αξίες του ευρωπαϊκού ανθρωπισμού και της αρχαίας φιλοσοφίας, που μαζί με τους Ευρωπαίους φιλοσόφους συνέβαλαν στο ανανεωτικό πνεύμα του εκσυγχρονισμού της Γηραιάς Ηπείρου.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ