Μετά από δεκαετίες πρέπει να έγινε κατανοητό στον καθένα από εμάς ότι, όταν ψηφίζουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, συνάμα ψηφίζουμε και εμπιστευόμαστε στο πρόσωπό του τον διαπραγματευτή του εθνικού μας προβλήματος.

Η πολιτική εκμετάλλευσης του λαού από το 1974 και μετά, με συνθήματα και ατάκες για μικροπολιτικά συμφέροντα, δεν αποδεικνύει μόνο την πολιτική ανωριμότητα ενός λαού, αλλά και τη μηδενική πολιτική αξιοπρέπεια των πολιτικών του.

Δεν είναι δυνατό εν έτει 2016 και μετά από τόσα παθήματα, πολιτικά πρόσωπα ή κόμματα να εκμεταλλεύονται το Κυπριακό και τις συνομιλίες για αλίευση ψήφων.

Για να φτάσουν οι συνομιλίες σε μια πιθανή κατάληξη, θα πρέπει ολόκληρο το σύμπαν να συνωμοτεί προς αυτή την κατεύθυνση. Να βρίσκεται απέναντί μας ο κατάλληλος συνομιλητής, οι εξελίξεις στη γύρω περιοχή και τα οικονομικά συμφέροντα να ευνοούν κάτι θετικό, χρονικά να έχουν ωριμάσει για λύση συμβιβασμού οι δυο κοινότητες, οι ενδιαφερόμενοι μεγάλοι «παίκτες» να δείχνουν ενδιαφέρον και τόσα άλλα γεγονότα, που μεταβάλλουν με ταχύτητα φωτός συμμαχίες, εχθροπραξίες, σύνορα, γεωπολιτικά συμφέροντα, ανθρώπινες ζωές, μετακινήσεις πληθυσμών σε μια απρόβλεπτη περιοχή, που βρίσκεται εκτός ελέγχου και λογικής για αρκετό διάστημα.

Οι συνομιλίες διεξάγονται υπό την σκιά μιας Τουρκίας που βρίσκεται σε ψυχολογικές εξάρσεις, τόσο στο εσωτερικό όσο και στη γενική της συμπεριφορά έναντι όλων, που τη μετατρέπει σε απρόβλεπτη ωρολογιακή βόμβα.

Ο Πρόεδρος αγωνίζεται να σώσει ένα μικρό Τιτανικό, με όσες ελπίδες μπορεί να απέμειναν και να τον οδηγήσει σε μια νέα Ιθάκη.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, πιο ώριμος από ποτέ, φαίνεται ο καταλληλότερος αυτή τη στιγμή να τραβήξει το «κουπί». Αυτοί που διαφωνούν και τον διαβάλλουν, για προσωπικές φιλοδοξίες ή μικροκομματικές επιδιώξεις, ας μας πουν ένα όνομα που θα μπορούσε να διαχειριστεί αυτή τη στιγμή το Κυπριακό. Με τα λάθη του, την εμπειρία του, τα καλά του και τα κακά του, αυτόν έχουμε και όλοι οφείλουμε να του συμπαρασταθούμε στο δύσκολο έργο του θετικά και όχι αρνητικά, με διαστρεβλώσεις και επιλεκτικές ατάκες, σε μια συνεχή προσπάθεια ευνουχισμού του.

Δεν μπορεί να υπάρχει Κύπριος με σώας τας φρένας, που να πιστεύει ότι έστω και ένας Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας διανοήθηκε να «ξεπουλήσει» αυτόν τον τόπο.

Πρέπει να είναι ψυχικά διαταραγμένα πολιτικά πρόσωπα, αν έχουν στόχο το αρνητικό κλίμα, πιστεύοντας ότι ένα νέο ναυάγιο θα τους ευνοήσει πολιτικά, γιατί φορούν ένα μικρό σωσίβιο. Η άρνηση, η επιθετικότητα, η εκμετάλλευση λεπτών συναισθημάτων ενός ταλαιπωρημένου λαού, δεν μετατρέπει κανένα σε εθνοφύλακα και προστάτη της πατρίδας και του Ελληνισμού, αντίθετα, αποδεικνύει την ανεπάρκειά του και τη μικρότητά του σε στιγμές που ο Ελληνισμός της Κύπρου έχει απεριόριστη ανάγκη από μεγαλοσύνη, ενότητα, υπομονή και σύνεση, για να αντιμετωπίσει τους κινδύνους και τις παγίδες που τον περικλείουν.