Ακούσαμε αισίως και το εξής τραγελαφικό, από δημοσιεύματα της τουρκικής εφημερίδας «Μιλιέτ», τα οποία δεν έχουμε λόγο να αμφισβητούμε, αφού πολλάκις ο τουρκικός Τύπος επαληθεύτηκε επί των εξελίξεων στο Κυπριακό. Σύμφωνα λοιπόν με αξιόπιστες διπλωματικές πηγές, η «Μιλιέτ» ισχυρίζεται ότι το περιουσιακό θα λυθεί με τη φόρμουλα του «συναισθηματικού δεσμού»
.
Δηλαδή, εάν ένας Έλληνας μέχρι το 1974 έζησε δέκα χρόνια στην περιουσία από την οποίαν εκδιώχθηκε (με τη βία των όπλων από την Τουρκία), θα δικαιούται να επιστρέψει. Διά της ατόπου απαγωγής, όσοι δεν έζησαν 10 χρόνια, δεν θα επιστρέψουν. Δηλαδή ουδείς πρόσφυγας, 52 χρονών και κάτω, θα επιστρέψει στην περιουσία του.
Και αυτοί που θα επιστρέψουν, κάτω από ποίο καθεστώς θα επιστρέψουν; Και κάτω από ποιες εγγυήσεις; Ποιες συμφωνίες και ποιες εγγυήτριες δυνάμεις θα τους προστατεύουν; Αυτές που μας προστάτευσαν το 1974; Αυτές που προστάτεψαν τους Έλληνες της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου; Αυτές που προστάτεψαν τους εγκλωβισμένους μας; Πού σιγά-σιγά εκδιώχτηκαν;
Που δεν τους αφήνουν να μεταβιβάσουν τις περιουσίες τους στα παιδιά τους; Ποιες υπογραφές τους σεβάστηκαν οι Τούρκοι και θα σεβαστούν και αυτές; Και πώς θα επιβάλει τον νόμο και την τάξη η ομόσπονδη κεντρική κυβέρνηση, αφού θα είναι κεντρική και ακυρίαρχη, ελέω των συμφωνιών Χριστόφια/Ταλάτ/ Έρογλου/Αναστασιάδη/Ακιντζί, των δύο ίσων συνιστώντων κρατιδίων με πολιτική ισότητα;
Αυτό το «γιαλέλιν του αράπη» με τις περιουσίες των προσφύγων μας πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Δεν ανήκουν στους κ.κ. Αναστασιάδη και Ακιντζί για να τις διαπραγματεύονται. Το δικαίωμα στην περιουσία είναι ατομικό και αναφαίρετο. Ειδικά όταν αυτό σού αποσπάται παράνομα. Και όταν αυτή η παρανομία πηγάζει από τη χρήση της βίας των όπλων είναι έγκλημα πολέμου, που δεν παραγράφεται ποτέ.
Και όλα τα απότοκα των εγκλημάτων πολέμου είναι παράνομα και μη γενόμενα. ΔΕΝ υπάρχουν χρήστες, ΔΕΝ υπάρχουν δημόσια κτήρια, δρόμοι, αεροδρόμια ή κοινωφελή έργα. ΟΛΑ είναι απότοκα εγκλήματος πολέμου. Κανένα δικαίωμα, νομικό, ηθικό, συναισθηματικό ή άλλως πως, δεν αποκτούν οι κλέφτες, εγκληματίες, σφετεριστές των περιουσιών μας στην κατεχόμενη πατρίδα μας.
Οπότε και οι 22 κατηγορίες περιουσιών και οι 5 τρόποι αποζημίωσης, όσο και τα κουραφέξαλα του «συναισθηματικού δεσμού», είναι δικαιολογίες για αποξένωση των περιουσίων από τους πρόσφυγες και παράδοσή τους στους κλέφτες, σφετεριστές, στους οποίους αναγνώρισε δικαίωμα η κυβέρνηση Αναστασιάδη.
Αυτή η κοροϊδία χωρίς τέλος πρέπει, επιτέλους, να τελειώνει. Οι Τούρκοι μάς έχουν πει εξαρχής και κατ' επανάληψιν, ότι τίποτα το οποίο έχει κατακτηθεί με τουρκικό αίμα δεν επιστρέφεται. Πέραν της νεκρής ζώνης και μερικών ακατοίκητων περιοχών, που δεν υπερβαίνουν το 2-3% του εδάφους, δεν επιστρέφουν.
Ούτε τη Μόρφου, ούτε την Κερύνεια, ούτε την Αμμόχωστο. Και εμείς επιμένουμε να συζητάμε, να υποχωρούμε, να υποκύπτουμε στους τραμπουκισμούς και να απο-ενοχοποιούμε την Τουρκία. Ακούμε τους κυβερνώντες να διαλαλούν ότι λύση χωρίς την Μόρφου δεν υπάρχει. Δέχονται δηλαδή λύση χωρίς την Κερύνεια και την Καρπασία; Ή χωρίς την επιστροφή όλων των Κερυνειωτών και Καρπασιτών στις πατρογονικές τους εστίες υπό συνθήκες ειρήνης και ασφάλειας;
Η στρατηγική του επαίτη, που τρέχει να γλείψει τα κοκκαλάκια που του πετάει ο αφέντης του, λόγω της δήθεν μικρότητας και αδυναμίας τού κράτους μας, λόγω του ότι ηττηθήκαμε στον πόλεμο το 1974 (δεν ηττηθήκαμε, προδοθήκαμε το 1974), λόγω του ότι «εκάμαμεν τζι εμείς πολλά» και πρέπει να τιμωρηθούμε, καθώς και η τακτική του εξευμενισμού του τουρκικού τέρατος για να μας λυπηθεί και να αλλάξει γνώμη, γιατί τη λύση την κρατά η Τουρκία, έχει αποτύχει παταγωδώς.
Εάν δεν αλλάξουμε στρατηγική, δεν θα βρούμε λύση. Το Κυπριακό δεν είναι πρόβλημα δικοινοτικό. Δεν είναι πρόβλημα ελληνο-τουρκικό, δεν είναι πρόβλημα ενδο-ΝΑΤΟ-ικό. Είναι ένα διεθνές πρόβλημα, εισβολής και κατοχής. Και ως τέτοιο πρέπει να το προβάλλουμε, και ως τέτοιο πρόβλημα πρέπει να το διαπραγματευόμαστε. Η διεθνοποίηση του Κυπριακού σε όλα τα διεθνή φόρα είναι επιτακτική.
ΑΝΤΩΝΗΣ Κ. ΣΙΒΙΤΑΝΙΔΗΣ
M.Sc., B.Sc., Εκπρόσωπος Τύπου, Ε.Ε. ΔΗ.ΚΟ. Πάφου.
