Η Τουρκία είναι ένα δυναμικό κράτος με συμφέροντα και προεκτάσεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, Κεντρική Ασία, Ευρώπη και Καύκασο
Τα γεγονότα μετά το πραξικόπημα της 15ης του Ιούλη του 2016 έχουν στρέψει τα βλέμματα της ανθρωπότητας, των διεθνών αναλυτών και χωρών, ιδιαίτερα των δυνητικών παικτών της παγκόσμιας γεωπολιτικής σκακιέρας προς τα εκεί, γιατί με το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα ο Τούρκος Πρόεδρος παρουσιάζεται πιο δύσκολος και απρόβλεπτος συνομιλητής.
Απομακρύνεται ολοταχώς από την Ε.Ε. και τη Δύση και πορεύεται στην αναζήτηση νέων συμμάχων μέσα από τις τάξεις αυταρχικών καθεστώτων και των πιστών καθεστώτων στην ισλαμική παράδοση, καθώς επίσης στη λύση των άμεσων καυτών προβλημάτων με άλλες χώρες, όπως συνέβη με Ισραήλ, Ρωσία και σε μια συναινετική λύση στο Συριακό κ.λπ.
Πέραν αυτών, όπως διαμορφώνεται η εσωτερική κατάσταση, η χώρα αποχωρεί πλέον από την πιο δημοκρατική πρώιμη περίοδο διακυβέρνησης και προχωρά στη θεσμοθέτηση της νέας φάσης προς την απόλυτη εξουσία διά του ελεγχόμενου κοινοβουλίου και του νέου πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού μετασχηματισμού, που εμβολίζεται από τον πιο ανερχόμενο λαϊκισμό, εθνικισμό και θρησκευτικισμό.
Πρέπει να σημειωθεί ότι η Τουρκία είναι ένα δυναμικό κράτος με συμφέροντα και προεκτάσεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, Κεντρική Ασία, Ευρώπη και Καύκασο. Επίσης αυτή αποτελείται από ένα γοργά αναπτυσσόμενο πληθυσμό με μεγάλες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, που επεκτείνονται σε όλες τις περιοχές της χώρας, καθώς επίσης σε ιδεολογικό, εκπαιδευτικό, πολιτικό βαρυγδουπισμό με ιδιαίτερη βαρύτητα και έμφαση στο γεωπολιτικό της περιβάλλον.
Η χώρα χωρίζεται σε τρεις περιοχές:
α) την προηγμένη, που βρίσκεται γεωγραφικά ανάμεσα σε Κωνσταντινούπολη, Μαρμαρά και Άγκυρα και που υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κοσμικό κράτος έναντι της θεοκρατικής τάξης πραγμάτων. Εδώ συναντούμε τη στρατιωτικοκρατική, τη δημοκρατική και την ανατρεπτική προοδευτική τάξη.
β) Η άλλη περιοχή είναι η Ανατολία με τις υπόλοιπες υποανάπτυκτες περιοχές της Κεντρικής Τουρκίας. Έχει πολλαπλές αδυναμίες και ελλείψεις σε πάρα πολλούς τομείς όπως: ευρωπαϊκή κουλτούρα και φιλία προς τη Δύση, συμπάθεια προς τον στρατό και στο κοσμικό κράτος. Επίσης παρέμεινε πιστή στο ταμπεραμέντο της «μουσουλμανικής αδελφότητας» και στο ιδεώδες του «οθωμανισμού», που εγγυάται μια ήρεμη συνύπαρξη όλων των πιστών υπό την εξουσία του Σουλτάνου.
γ) Η περιοχή των Κούρδων παραμένει μέχρι σήμερα υπανάπτυκτη και περιθωριοποιημένη στη βάση συγκεκριμένης πολιτικής για αφομοίωση των πληθυσμών της περιοχής από το κεντρικό κράτος, παρά το γεγονός ότι Κούρδοι αποτελούν ένα διακεκριμένο εθνολογικό σύνολο με μεγάλη ιστορική παράδοση και είναι διασπαρμένοι σε Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν κ.λπ. και όλοι αγωνίζονται για την εθνική τους ανεξαρτησία, παρά τις διαχρονικές υποσχέσεις των μεγάλων χωρών και των ΗΠΑ, που ξεκινούν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για αυτονομία.
Μόνο μετά τον πόλεμο στο Ιράκ δόθηκε από τις ΗΠΑ κάποιας μορφής αυτονομία, λόγω της εκμετάλλευσης του πετρελαίου στη Μοσούλη στο Βόρειο Ιράκ, το γνωστό σήμερα Κουρδιστάν, όπου εκτελούνται μεγάλα έργα ανάπτυξης και Κούρδοι της περιοχής βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του πολέμου κατά των τζιχαντιστών σε Ιράκ και Συρία.
Η απο-οθωμανοποίηση της Τουρκίας επέφερε σ’ αυτή μεγάλες αλλαγές και βίαιη μεταμόρφωση της κοινωνίας, με τον υπερεθνικισμό και τις εθνοκαθάρσεις που ανέπτυξε και εφάρμοσε ο Κεμάλ Ατατούρκ και οι ομοϊδεάτες του για καθαρό εθνικό κράτος, όπου γνωρίσαμε τις απερίγραπτες σφαγές και ξεριζωμούς των Αρμενίων, Ποντίων και Ελλήνων.
Ο στρατός από τότε έχει κεντρική θέση στο πολιτικό, οικονομικό και συνταγματικό γίγνεσθαι της χώρας, επειδή ήταν ο εγγυητής του πολιτεύματος που επέβαλε ο Ατατούρκ.
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ
