Η Ευαγγελική Περικοπή αυτής της Κυριακής (Ματθαίου 17,14-21) αναφέρεται στη θεραπεία του σεληνιαζόμενου νέου από τον Ιησού Χριστό. Φαίνεται ότι ο πονεμένος πατέρας, μέσα στην απελπισία του, βλέποντας το παιδί του να υποφέρει από την ασθένεια της επιληψίας, κι ακούγοντας για τα πολλά θαύματα που επιτελούσε ο Ιησούς Χριστός, καταφεύγει κοντά του, ως την τελευταία του ελπίδα για να θεραπευθεί το παιδί του.

Το παράδοξο της όλης ιστορίας δεν είναι η αναμενόμενη θεραπεία του παιδιού από τον Ιησού Χριστό ή η βαθιά πίστη του πονεμένου πατέρα ότι το παιδί του μπορεί να θεραπευθεί από τον Ιησού Χριστό, αλλά η αδυναμία των Μαθητών του να κάνουν κάτι για το άρρωστο παιδί. Στο ερώτημα μάλιστα που τίθεται για την αδυναμία των Μαθητών, ο Ιησούς τονίζει ότι οφείλεται στο φαινόμενο της απιστίας τους, τονίζοντας μάλιστα στους Μαθητές του ότι εάν έχουν, έστω και ελάχιστη πίστη, όπως τον σπόρο του σιναπιού, θα μπορούν ακόμη να μετακινούν κι ολόκληρα βουνά. Συνδέει μάλιστα ο Ιησούς Χριστός την παρουσία της πίστεως στη ζωή μας με τις αρετές της προσευχής και της νηστείας.

Γι’ αυτό η Εκκλησία μας προτρέπει τους πιστούς καθημερινά να προσεύχονται και να τηρούν τον θεσμό της νηστείας που έχει καθορίσει για να καλλιεργούμε την ενίσχυση της πίστεώς μας στον καθημερινό αγώνα της ζωής.

Όπως καθημερινά ο άνθρωπος χρειάζεται την τροφή και το νερό για να επιβιώσει, κατά τον ίδιο τρόπο χρειάζεται πολύ περισσότερο και την πνευματική τροφή, μέσω της προσευχής και της νηστείας, για να μην πάθει πνευματική ατροφία, να πάψει δηλαδή να επικοινωνεί μετά του Δημιουργού του Θεού.

Ο κίνδυνος της απουσίας του Θεού από τη ζωή μας επιφέρει άμεσα τον κίνδυνο να απομακρυνθούμε από τον θετικό χαρακτήρα του εαυτού μας και να αρχίσουμε να ασχημονούμε και να αδικούμε τους συνανθρώπους μας που συναντούμε στο σπίτι μας, ανάμεσα στην οικογένειά μας, στην εργασία μας με τους συναδέλφους μας, και φυσικά με τους τσακωμούς με τους ανθρώπους που συναντάμε καθημερινά στην τοπική κοινωνία που κινούμαστε, κι ακόμη, το χειρότερο, μαζί με την καταστροφή του πνεύματος της αγάπης, της κατανόησης, της ευγένειας, της καλοσύνης, της αλληλοστήριξης, της συνύπαρξης και της συναδέλφωσης, αρχίζουμε να καταστρέφουμε με κάθε τρόπο και το περιβάλλον μας, τη δημιουργία του Θεού που μας περιβάλλει.

Η απουσία επικοινωνίας μας με τον Θεό με τις προσευχές μας και την προσπάθειά μας να ζούμε σύμφωνα με τις θείες Εντολές της αγάπης που μας διδάσκει ο Ιησούς Χριστός κι οι Μαθητές του, μας οδηγούν σε συνεχή σύγκρουση με τον εαυτό μας, με τους γύρω μας και με τη φύση. Χωρίς τον Θεό ο άνθρωπος γίνεται αθεόφοβος και κακούργος.

Αν προσπαθούσαμε να δώσουμε απάντηση στην ύπαρξη πολύπλοκων κοινωνικών προβλημάτων της εποχής μας, όπως οι πόλεμοι κι οι εχθροπραξίες στη Συρία, στο Ιράκ, στην Ουκρανία, στο Σουδάν, στη Νιγηρία και αλλού, όπου βλέπουμε φαινόμενα τρομοκρατίας, βίας, όπου υπάρχει φτώχια, ασθένειες, AIDS, μαλάρια, Έμπολα, καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οικονομική κρίση, ανεργία, εγκληματικότητα, καταστροφή του περιβάλλοντος, απειλή πυρηνικής καταστροφής, ανεπίτρεπτη διαφθορά πολιτικών και δικαστών, σκάνδαλα, εμπορία ναρκωτικών, διακίνηση παράνομων όπλων, ανθρώπινο εμπόριο (human trafficking), θα λέγαμε ότι ίσως η εποχή μας πάσχει από μια σύγχρονη μορφή επιληψίας και μάλιστα σε επίπεδο όχι ατομικό, όπως συμβαίνει με το νεαρό παιδί της Ευαγγελικής περικοπής, αλλά σε συλλογικό επίπεδο, ομάδες ανθρώπων και λαοί αλληλοτρώγονται μεταξύ τους με μεγάλο μίσος, σε αντίθεση με την αγάπη που ο Θεός μάς καλεί να έχουμε ανάμεσά μας όλοι οι άνθρωποι.

Η ασθένεια της επιληψίας έχει άμεση σχέση με εγκεφαλικές διαταραχές. Η σύγχρονη επιληψία της ανθρώπινης κοινωνίας που ζούμε εκδηλώνεται με την αδυναμία μας να σταματήσουμε τον κατήφορο που πήραμε να καταστρέψουμε τη Δημιουργία του Θεού. Οι πνευματικές φωνές να σώσουμε τον πλανήτη μας δεν αγγίζουν την ακοή μας. Η αποτυχία μας ως παγκόσμια κοινωνία να λύσουμε πολύπλοκα κοινωνικά προβλήματα που αναφέραμε παραπάνω και τα ακραία κλιματολογικά φαινόμενα είναι οι σπασμοί που προδηλώνουν την απώλεια της συνειδήσεως της ευθύνης μας να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα.

Η ελπίδα μας πλέον είναι η προσωπική αλλαγή, να γίνουμε καλύτεροι σε όλα τα επίπεδα, για να δώσουμε ξανά νόημα στη ζωή μας με το μεγαλείο της αγάπης μας για τον κάθε άνθρωπο. Όπως μας λέει ο Απόστολος Παύλος, «Ο Θεός αγάπη εστίν κι ο μένων εν τη αγάπη, εν τω Θεώ μένει κι ο Θεός εν αυτώ». Τότε θα μπορούμε σε κάθε στιγμή της ζωής μας να κάνουμε και τη σωστή επιλογή με κριτήριο πάντοτε το κοινό καλό. Η υπόθεση της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι η βάση για την ευημερία κάθε τοπικής κοινωνίας, αλλά και για την επικράτηση της ειρήνης και της ενίσχυσης της παγκόσμιας ασφάλειας, για να ζήσουμε όλοι μας σε έναν καλύτερο κόσμο.