Έρχονται στη μνήμη μου σαν μια παλιά ελληνική κινηματογραφική ταινία τα αξέχαστα εκείνα χρόνια του τουριστικού θέρετρου Αγρού, που ευρίσκεται μεταξύ της οροσειράς Μαδαρής και Παπούτσας. Ο Αγρός, η μαγευτική και παραδεισένια αυτή κωμόπολη της επαρχίας Λεμεσού, γνώρισε δόξες μετά τον πόλεμο του '40.

Τους καλοκαιρινούς μήνες έρχονταν παραθεριστές από όλη την Κύπρο, ακόμη και την Αίγυπτο, για να απολαύσουν το δροσερό αεράκι με το θαυμάσιο ξηρό κλίμα και να πιουν το χωνευτικό κρύο και κρυστάλλινο νερό του Καούρου, της Αναστασιάς και του Βρυσιού του Μήλου, όπου οι παραθεριστές έψηναν σούβλες και διασκέδαζαν τραγουδώντας τα τραγούδια της παλιάς εποχής. Όλα παντού και πάντα καταπράσινα, χάρμα ιδέσθαι τα δέντρα, γεμάτα χυμώδη φρούτα και καρπούς - αθάσια, καρύδια, φουντούκια.

Είχε τότε ο Αγρός οκτώ λεωφορεία που έφερναν από τη Λευκωσία - Λεμεσό τους παραθεριστές. Από το 1946-1948 ο Αγρός είχε δική του ηλεκτρική, με πρωτεργάτη τον αείμνηστο Βρασίδα Ειρήναρχο και την ασφαλτόστρωση εντός του χωριού. Δικό του θερινό κινηματογράφο στην Κοιλάδα, το «Όασις», με προβολή εκλεκτών ελληνικών και αμερικανικών ταινιών.

Στον Αγρό, τον μήνα Αύγουστο έρχονταν πέραν των 200 οικογενειών, που γέμιζαν όλα τα σπίτια, από του Χατζηστυλλή μέχρι την Πάνω Γειτονιά. Τα κέντρα που δέσποζαν ήταν το αξέχαστο «Μετέωρα» από το 1947, υπό τη διεύθυνση του αξέχαστου Βασιλείου.

Τους καλοκαιρινούς μήνες έπαιζε καθημερινά η ορχήστρα των αείμνηστων Φρίξου του Αστυνόμου, με τον ίδιο σε σαξόφωνο και κλαρίνο, του Ναζαρέτ, στο ακορντεόν και τρομπέτα και του Κωστή Ματζίλα Τζιας, ενώ στο τραγούδι ήταν η αθάνατη Ελληνίδα τραγουδίστρια Κούλλα Νικολαΐδου.

Στα «Μετέωρα» το 1950-1955, με διευθυντή τον αξέχαστο Κωστή Χατζηπουρκή. Από το 1956-2004 με ιδιοκτήτη τον αξέχαστο Ανδρέα Αυγουστή. Πολλοί έρχονταν για να απολαύσουν την πλούσια κουζίνα και τα σπεσιαλιτέ του Ανδρέα και της ερίτιμης κυρίας Ελένης. Και το «Πάνθεον» ακόμη, υπό την ίδια διεύθυνση και τα «Μετέωρα», όπου εγίνοντο οι χοροί του Νοσοκομείου και της ΣΕΚ Αγρού.

Και το Κέντρο «Κοιλάδα», όπου τα πρωινά λειτουργούσε καφενείο και τη νύκτα κινηματογράφος του αξέχαστου ιατρού Γεωργίου Αβραμίδη. Τα ξενοδοχεία, ξενώνες «Μετέωρα». Το «Βλάχος» του αλησμόνητου Χρυσόστομου Βλάχου, που είχε και τον ξενώνα του αείμνηστου Γιάννη Μιχαήλ Καννάουρου (Βρακά). Και το «Καλλιθέα», του Βρασίδα Ειρήναρχου.

Πώς μπορώ να ξεχάσω τις καντάδες με μαντολινάτες που κάναμε στο γεφύρι των στεναγμών προς την ανωτέρα Σχολή «Απεήτειο Γυμνάσιο». Τον καραγκιόζη που έκανα από έντεκα χρονών παιδί σε όλες τις γειτονιές και οι μικροί φέρνανε αθάσια για την είσοδο. Αυτά αναπολώ από τα παιδικά μου χρόνια, αλλά λυπούμαι που δεν μπορώ να τα ξαναζήσω.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΙΔΗΣ