Μην κλαις πολυαγαπημένη μου Μικρή - Πόλις - δεν μπορεί να μην ξημερώσει? ξέρω, είναι πολλά τα χρόνια της σκλαβιάς? είναι μεγάλη - απίστευτο - τόσο μεγάλη νύχτα, μα θα ξημερώσει. Θα τελειώσει η σκοτεινή νύχτα και θα ΄ρθει η ολόφωτη μέρα. Εσύ θα δεις το φως της ευλογημένης μέρας - στα σίγουρα - ίσως αργότερα.

Οι ψυχές όμως των ανθρώπων που ΄φυγαν ήταν τόσο κουρασμένες από την τόση μεγάλη αναμονή? χειρότερα οι ψυχές εκείνες που πήραν μαζί τους τον ατέλειωτο καημό των παιδιών τους που χάθηκαν. Μην κλαις και μη λυπάσαι, γιατί το άδικο δεν είναι ευλογημένο από τον Παντοδύναμο Θεό ποτέ. Μην κλαις, μικρή μου Αγαπημένη Πόλις.

Να ΄σαι σίγουρη πως όσα χρόνια θα ζούμε θα αναπνέουμε για Σένα, θα θυμόμαστε Εσένα, θα κλαίμε για Σένα, θα μιλούμε μόνο για Σένα, νοερά θα συνεχίσουμε να περπατάμε στους δικούς σου δρόμους, θα σκεφτόμαστε τα ωραία και αλησμόνητα χρόνια που ζήσαμε στην αγκαλιά σου. Ας μάθουν πως είσαι ολότελα δική μας και όσο μακριά και αν μας έδιωξαν στον δρόμο της προσφυγιάς? εκεί κοντά σου, πάντα κοντά σου, αναπνέουμε τον μοσχοβολημένο αέρα σου από τους λεμονανθούς σου και τ' άλλα λουλούδια σου.

Ζούμε για εκείνη την ευλογημένη στιγμή της επιστροφής. Περιμένουμε και προσευχόμαστε για εκείνη τη στιγμή. Κρατάμε και φυλάμε όλα τα τραγούδια που τότε σου τραγουδούσαμε. Περιμένουμε να προσευχηθούμε στις δικές μας εκκλησίες. Περιμένουμε να δούμε ξανά τους αγαπημένους μας γείτονες.

Θα ξημερώσει, Αγαπημένη μου Μικρή - Πόλις. Μην κλαις και μη λυπάσαι γιατί εμείς κλαίμε κάθε στιγμή - κάθε ώρα - κάθε μέρα - όλα τα χρόνια. Κάθε βράδυ σού λέμε καλό βράδυ και κάθε πρωί καλή μέρα - γλυκιά μου Πόλις.

Τις μεγάλες γιορτές το φαγητό δεν είναι γλυκό, οι φλαούνες της Ανάστασης και αυτές πικρές, τόσο όσο και η ψυχή μας. Δεν ζούμε, Αγαπημένη μου, μακριά σου? δεν μπορούμε με τόσες γλυκιές θύμησες να σε ξεχάσουμε ούτε για ένα λεπτό.

Μας έδιωξαν, μας σκότωσαν τόσο κόσμο, μα δεν μπόρεσαν ούτε θα μπορέσουν - όσος χρόνος και αν περάσει - να σκοτώσουν την ψυχή μας. Τα σπίτια μας τα πήραν, τα περιβόλια μας τα άρπαξαν και τα κατάστρεψαν. Υπομονή και θα ξημερώσει, Αγαπημένη μας Μικρή - Πόλις - Μόρφου.

Σαν ξημερώσει κάποτε
θα ΄ναι η ζωή μου άλλη
τ’ αστέρια θα ΄ναι άμετρα
και το φεγγάρι γλύκα
οι δρόμοι θα ΄ναι ολάνθιστοι
και τα πουλιά μαζί μου
θα τραγουδούν θα χαίρονται
με τη χαρά που θα ΄χω
σαν ξημερώσει κάποτε
θα τρέξω να βρεθώ
εκεί κοντά σου πάλι.

ΝΙΚΗ ΚΟΝΟΜΗ ΦΩΚΑ
Χειρουργός Οδοντίατρος