Πιστεύουμε την ελευθερία στην Κυπριακή Δημοκρατία θα τη φέρει, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, η γενιά που γεννήθηκε μετά την εισβολή

Διαβάζουμε στον Τύπο, ακούμε στις ειδήσεις, ότι πάει στο παλάτι να πάρει οδηγίες ο υπάλληλος της Τουρκίας και θεωρούμενος ως ο ηγέτης όλων των Εποίκων και Τουρκοκυπρίων Μουσταφά Ακιντζί, από τον εργοδότη του, νεοσουλτάνο Ταγίπ Ερντογάν. Κάποιοι δε πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, των σεμιναρίων, επισκέπτες και καθοδηγούμενοι των πρεσβειών, βλέπουν σε αυτούς ελπίδα λύσης, γιατί είναι ο «καλός» Ακιντζί και ο διορατικός ηγέτης Ερντογάν.

Ποια λύση όμως; Αυτή που δίνει στον κλέφτη, σφετεριστή και βαπτισμένο από τον πρώην και νυν Πρόεδρο ως χρήστη, είτε έποικος είτε Τουρκοκύπριος, το σπίτι μας, το χωράφι μας, το χωριό ή την πόλη μας; Ποια λύση; Αυτή που θα μας αφήσει την Τουρκία εγγυήτρια και οι «δικοί» μας θα προσπαθήσουν επικοινωνιακά να μας το παρουσιάσουν σαν νίκη, γιατί αντί σαράντα χιλιάδες θα μείνουν είκοσι ή δέκα χιλιάδες κατοχικά στρατεύματα; Και όποια σημαία και να βάλουν από κάτω, είτε Νατοϊκή είτε του Τιμπουκτού, πάλι Τούρκοι κατακτητές θα είναι.

Ποια λύση όμως; Αυτήν που θα μας χωρίσει σε ζώνες, με το τζείνοι ποτζεί τζι εμείς ποδά; Πώς θα επιβιώσει μια τέτοια κακή λύση, στηριγμένη στο άδικο και όχι στο δίκαιο; Μια λύση που δεν στηρίζεται στο δίκαιο των διεθνών νόμων, στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, θα είναι μια θνησιγενής λύση και που μύρια κακά για τον κυπριακό Ελληνισμό θα έπονται.

Τέτοια λύση δεν θέλουμε, το λέμε με παρρησία, πάντα θα το λέμε, θα το φωνάζουμε και ας βραχνιάζουμε. Ελπίδα και δύναμή μας η νέα γενιά, αυτή που γεννήθηκε και ανδρώθηκε στην προσφυγιά. Τα είδαμε αυτά τα νεαρά παιδιά, αγόρια και κορίτσια, που άφησαν τις καφετερίες και τις παραλίες και ήρθαν και βάδισαν μαζί μας στην Αντικατοχική Πορεία του Συνδέσμου Φίλοι της Καρπασίας, που έγινε παραμονή της δεύτερης παράνομης τουρκικής εισβολής στη Λάρνακα. Περπατούσαν με σθένος και πάθος για τον τόπο των γονιών τους, και τώρα δικό τους, και φώναζαν «ΕΞΩ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ». Με σέβας στάθηκαν στο Μνημείο της Αρμενικής Γενοκτονίας, όπου τηρήθηκε μονόλεπτος σιγή στη μνήμη των θυμάτων του εθνοκτόνου κράτους που ονομάζεται Τουρκία.

Τα εστιατόρια και οι καφετερίες στην παραλία των Φοινικούδων το βράδυ στις 13ης Αυγούστου, γεμάτα. Σε όλο το μήκος των Φοινικούδων που περπατήσαμε θα είχε ίσως πέραν των δύο χιλιάδων ανθρώπων, όμως δεν σήκωναν καν το πρόσωπο από το φαγητό, το φραπέ ή το φαγητό τους για να κοιτάξουν την Πορεία, έστω να διερωτηθούν ποιοι είναι αυτοί με τα πανό και σημαίες. Αν μη τι άλλο, να δούνε αυτά τα νέα παιδιά που περπατούσαν ενάντια στην κατοχή της Καρπασίας, ενάντια στην κατοχή από τη Δερύνεια μέχρι την Κερύνεια. Ίσως από ντροπή ή από απλή απάθεια στο τι γίνεται δίπλα τους, ή απλά ξέχασαν πως έχουμε κατοχή; Μέχρι που μια μέρα θα αντικρίσουν ξανά το σκληρό πρόσωπο του Τούρκου, τότε πάλι, και να θέλουν, ούτε που θα προλάβουν να σηκώσουν το πρόσωπο από το φαγητό, φραπέ ή παγωτό τους.

Περπατούσαμε με πλειοψηφία τα νέα παιδιά, Καρπασίτες και φίλοι της Καρπασίας, καμιά εκατοπενηνταριά άτομα όλοι και όλοι, αλλά με αγάπη και διεκδίκηση για την ελευθερία της χώρας μας. Ήμασταν λίγοι αλλά πάμπολλοι. Την ιστορία της Κύπρου και γενικά του Ελληνισμού έγραφαν πάντα οι λίγοι, που γιγαντωνόταν η ψυχή τους και γίνονταν πάμπολλοι. Πιστεύουμε την ελευθερία στην Κυπριακή Δημοκρατία θα τη φέρει, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, η γενιά που γεννήθηκε μετά την εισβολή.

Σίγουρα όχι η γενιά που την απελευθέρωση μετονόμασε σε επανένωση και διαπραγματεύεται τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, τη μόνη ασπίδα ασφαλείας του κυπριακού Ελληνισμού, με τον υπηρέτη του Ερντογάν.

ΠΕΤΡΟΣ ΑΣΣΙΩΤΗΣ
Πρόεδρος Συνδέσμου Φίλοι της Καρπασίας