Οι μαύρες επέτειοι του πραξικοπήματος και της εισβολής έδωσαν (ξανά) την ευκαιρία σε κόμματα και πολιτικούς να επαναλάβουν με στόμφο τις ίδιες υποσχέσεις και τις ίδιες πατριωτικές εξαγγελίες για τον τόπο μας. Δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες) στεφάνια παραγγέλθηκαν για κατάθεση στα μνημεία όσων τόσο άδικα χάθηκαν.
Για άλλη μια φορά ακούσαμε με κατηγορηματικό τρόπο πως ο λαός χρειάζεται -επιτέλους- δικαίωση και λύση. Εδώ και 42 χρόνια, οι πολίτες παρακολουθούν το ίδιο σκηνικό, ακούν με προσοχή τις ίδιες ομιλίες και αναμένουν την εκπλήρωση των ίδιων υποσχέσεων.
Λόγια χωρίς αντίκρισμα, από τους εκπροσώπους του ίδιου κατεστημένου, που δυστυχώς μετά από λίγες εβδομάδες μένουν να αιωρούνται στον αέρα, ξεθωριάζουν και μαραίνονται όπως τις δάφνες στα ξεραμένα στεφάνια που ξεχασμένα βρίσκονται για μέρες κάτω από τις προτομές και τα μνημεία των ηρώων μας.
Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι η απόδοση τιμής στους νεκρούς μας. Το πρόβλημα είναι πως πολλά από αυτά που γίνονται αυτές τις μέρες είναι επιφανειακά, δεν αγγίζουν την ουσία των γεγονότων και -άρα- καταντούν να μην έχουν νόημα. Αυτή η επαναλαμβανόμενη παράθεση αόριστων πατριωτικών λόγων χωρίς αντίκρισμα, δημιουργεί ζήτημα, καθώς σταδιακά έχει μετατραπεί σε έναν σιωπηλό εχθρό εξίσου επικίνδυνο με τον φανερό εχθρό: την κατοχή!
Μέχρι πού θα πάει η κατάσταση αυτή; Εν πρώτοις, πέρα από την απότιση τιμής σε όσους χάθηκαν, θα πρέπει (επιτέλους) να προβούμε στην ιστορική ανασκόπηση και στην κριτική ανάλυση για τους λόγους και τις αιτίες της προδοσίας και της ημικατοχής.
Φταίμε καθόλου για όσα έγιναν; Πόσο πολύ; Τι κάναμε λάθος και πώς θα μπορούσαμε να είχαμε διαχειριστεί τις καταστάσεις διαφορετικά; Θα μπορούσαμε να προλάβουμε τις εξελίξεις; Να συλλογιστούμε και να βρούμε τις ευθύνες των τότε πρωταγωνιστών για να διδαχτούμε από την ιστορία.
Τα παθήματα να γίνουν μαθήματα. Κατά δεύτερο, θα πρέπει να θέσουμε τους στόχους για τον τόπο μας. Συλλογικά και με ομαδική διάθεση συνεργασίας, να δώσουμε την προοπτική που έχει ανάγκη η Κύπρος. Ποια Κύπρος μάς αξίζει; Πώς μπορούμε να την φτιάξουμε;
Πατριωτικό καθήκον για μας σήμερα είναι αφού μάθουμε από την ιστορία μας, να αντιληφθούμε τις προοπτικές και τις δυνατότητές μας. Να επικεντρωθούμε στο μέλλον του τόπου μας. Και, άρα, αισιόδοξοι να γνωρίζουμε πως δεν θα επαναλάβουμε τα ίδια λάθη.
Οι πολιτικές των μνημοσύνων, των αόριστων πατριωτικών λόγων και των γενικόλογων υποσχέσεων κάνουν κακό στην Κύπρο. Οι κομματικές ατζέντες της άρνησης δεν οδηγούν πουθενά. Χορτάσαμε από αυτά. Πραγματική τιμή σε όσους χάθηκαν, είναι να απεξαρτηθούμε από τα φαντάσματα του χτες, που έφεραν τη διχόνοια, να καλλιεργηθεί επιτέλους η δικαιοσύνη, να λειτουργήσουν σωστά οι θεσμοί, να υπάρξει διαφάνεια και ειλικρίνεια από όλους, να εμπεδωθεί η διάθεση «συνευθύνης» για τον τόπο. Αυτό θα είναι και ένα ουσιαστικό βήμα προς τα εμπρός.
Μπορούμε να τα καταφέρουμε ή μήπως επειδή δεν έχουμε χρόνο για την ουσία, θεωρούμε πως κάνουμε το καθήκον μας με μιαν απλή κατάθεση στεφάνου;
ΜΑΡΙΝΟΣ ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ
Δημοτικός Σύμβουλος ΔΗΚΟ Αγλαντζιάς
