Η αδεξιότητα και αναβλητικότητα της Αριστεράς: η αποτυχία της Αριστεράς να πείσει και να κυβερνήσει απογοήτευσε μεγάλο μέρος του κυπριακού λαού. Κατά την πενταετία της αριστερής διακυβέρνησης έγιναν τρομερά λάθη, αλλά όχι αυτά που νομίζουν και της καταλογίζουν οι περισσότεροι.

Πρωτίστως άργησε να κατανοήσει ότι η διαμαρτυρία και η αναβλητικότητα, μαζί με την ασφάλεια της κριτικής για τα πάντα, αυτός ο μόνιμος τυφλοσούρτης της Αριστεράς, προϋπέθετε ότι η Αριστερά θα είναι μονίμως στην αντιπολίτευση.

Όταν, λοιπόν, πήραν την εξουσία, αποδείχθηκαν ανέτοιμοι να ασκήσουν την κυβερνητική τέχνη, διότι για δεκαετίες περιορίζονταν στην κριτική.

Συγχρόνως, αφελώς δεν υπολόγισαν το «στενό μαρκάρισμα» και το «κάτω από τη ζώνη» επίπεδο των κτυπημάτων που θα δέχονταν από το «ακτύπητο δίδυμο» των καταστροφολόγων, των Μ.Μ.Ε. κλπ.

Καθώς, λοιπόν, βάλλονταν πανταχόθεν, σαστισμένοι κι έντρομοι, σπατάλησαν τον χρόνο τους απολογούμενοι για τα πάντα, αντί να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους και να εφαρμόσουν πολιτικές.

Δεν ενοχλούν μόνο τα λάθη, αλλά κυρίως ο ανόητος χειρισμός που τα ακολουθούσε: για παράδειγμα, μη μιλάς Αγγλικά αφού δεν ξέρεις! Μεγαλύτερης εμβέλειας και εμπειρότεροι πολιτικοί ομιλούν τη γλώσσα τους και ακολουθεί μετάφραση. Δεν είσαι πια ο Δημήτρης αλλά ο Πρόεδρος και κρινόμαστε όλοι από τις κινήσεις σου. Δυστυχώς, ο Πρόεδρος άργησε πολύ να καταλάβει ότι είναι πρώτα θεσμός και μετά Δημήτρης.

Τα κίνητρά του δεν ήταν ταπεινά αλλά δυστυχώς απέτυχε, επιτυγχάνοντας να αποτελέσει το αντιστρόφως ανάλογο του Κυρίου Σαρτζετάκη: από τη μια η απόσταση του εγωπαθούς αστού, από την άλλη η εγγύτητα του εγωπαθούς λαϊκού. Ο πρώτος προκάλεσε περισσότερο γέλιο παρά κραδασμούς λόγω των περιορισμένων εξουσιών του Προέδρου στην Ελλάδα. Ο δεύτερος, επιμένοντας να είναι Δημήτρης παρά Πρόεδρος, λούστηκε το Μαρί έξω από το προεδρικό…

Είμαστε ασφαλείς αφού το κράτος φροντίζει για την ασφάλειά του και τη δική μας. Μέχρι που ακούγεται ένα από τα δυνατότερα μπουμ στον κόσμο σε περίοδο ειρήνης. Καταφέραμε να αυτοανατιναχθούμε! Όπου διαπλέκονται οι αρμοδιότητες η Κύπρος δεν τραβάει.

Η λύση, μέχρι πρότινος, επιτυγχάνετο με δύο τρόπους: α) αδυνατούμε να συνεννοηθούμε αλλά συζητάμε κατά διαστήματα το πρόβλημα και τσακωνόμαστε για το ποιος θα έχει το κύρος και ποιος θα τραβήξει το κουπί και β) το αφήνουμε να εκκρεμεί σχεδόν βέβαιοι ότι, αν πάψουμε να μιλάμε γι' αυτό, το πρόβλημα θα αυτοεπιλυθεί.

Και ο τυφλοσούρτης: αν γίνει στραβή θα μειώσουμε τη σημασία του γεγονότος και θα προκαλέσουμε σύγχυση εκμεταλλευόμενοι άσχετα γεγονότα καθώς θα μεταθέτουμε την ευθύνη ή στον άλλο, ή στην κακή Τουρκία ή στον Θεό.

Μπουμ. Τα κόλπα τελείωσαν, τα ψέματα τελείωσαν, πάει κι η υπομονή που μας τελείωσε κι αυτή. Το γεγονός ήταν τέτοιο που δεν άφηνε περιθώρια διαφυγής: αθώοι άνθρωποι απανθρακώθηκαν, τεράστιες υλικές ζημιές και κατάρρευση της ηλεκτρικής παραγωγής μέσα στο κατακαλόκαιρο. Αγοράσαμε τότε με αληθινά χρήματα το ψευδορεύμα από το ψευδοκράτος που ευλόγησε κάποιος Άγιος και το μετέτρεψε σε αληθινό, αφού δούλευαν και τα κλιματιστικά. Νάσου κι ο Θεός. Ότι είχα αρχίσει να ανησυχώ.

Κι ήρθε το μεγάλο χαστούκι: αυτοί οι τύποι δεν είναι μόνο υπερφίαλοι αλλά και επικίνδυνοι στην κυριολεξία! Δεν είναι πλέον οι διασκεδαστικοί προφήτες, μοιάζουν με ενενηντάχρονους οδηγούς διπλοκάμπινου στην ανηφόρα. Ούτε όπλα σήκωσαν, ούτε στον Ομαλό κατέβηκαν και κατάφεραν ενώ κάθονταν στις πολυθρόνες τους, να κάνουν μάνες δίχως γιούς, γυναίκες δίχως άντρες...

Μαζί με το χαστούκι ήρθε και η απογοήτευση: το γεγονός της αυτοανατίναξής μας δεν μας οδήγησε στην πρέπουσα περισυλλογή. Δεν είδαμε την πραγματικότητα που βοούσε, δεν είπαμε φτάνει ώς εδώ η προχειρότητα και η αδράνεια. Ή θα οργανώσουμε κράτος ή να το κλείσουμε το μαγαζί και να παραδοθούμε στο μοιραίο.

Είμεθα ολίγοι και ολίγοι και δεν είναι ντροπή να αξιοποιήσουμε την ξένη εμπειρία σε τέτοια ζητήματα: το Ισραήλ είναι δέκα δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερο από την αφεντιά μας και σε επίπεδο οργάνωσης είναι αιώνες μπροστά. Αντί, λοιπόν, να συζητάμε μόνο για το αέριο και τη μοιρασιά του ας πάρουμε και λίγα μαθήματα οργάνωσης και διοίκησης.

Πού τέτοια τύχη. Ενεργοποιήσαμε τον τυφλοσούρτη. Φταίει ο άλλος και να πάει φυλακή ή να ζητήσει συγγνώμη. Η ανθρωποφαγία, αμφισβητώντας τους πάντες, πρόσωπα και θεσμούς, ανακάλυψε την ευκολότερη λύση: το ψάρι βρομάει από το κεφάλι και δώστου. Ορδές αγανακτισμένων να ουρλιάζουν «δολοφόνε» και «παραιτήσου» και το πιο αστείο «ζήτα συγγνώμη». Διαισθάνθηκα τότε ότι μπαίνουμε σε επικίνδυνα μονοπάτια και δυστυχώς επιβεβαιώθηκα: οι θιασώτες αυτού του χυδαίου και ακραίου λαϊκισμού τον λούστηκαν και τώρα τον λούζεται κι ο τόπος.

Το Μαρί φώτισε τις μεγάλες αδυναμίες του κράτους μας (οι οποίες ξεσκεπάστηκαν με ολέθριο τρόπο): ένα κράμα αδράνειας, αναβλητικότητας, ευθυνοφοβίας, λογοφοβίας. Ειδικά όταν πολλά υπουργεία καλούνται να λύσουν ένα πρόβλημα είναι σαν τον γάμο του καραγκιόζη. Συνοψίζοντας: οι αρμόδιοι έκαναν την πάπια, ελπίζοντας ότι δεν θα σκάσει… κι έσκασε. Ο Δημήτρης μου δεν έφταιγε επειδή έσκασε. Φταίει για τα μετέπειτα. Φταίει διότι όταν χρειάστηκε, επιτέλους, να είναι Πρόεδρος, δεν ήξερε να το κάνει, γιατί συνήθισε να είναι… Δημήτρης.

Θα μου πείτε ότι κι ο Γλαύκος ήταν Γλαύκος, κι ο Γιώργος ήταν Γιώργος κοκ. Λάθος. Αυτοί ήταν Πρόεδροι, όσο δημοφιλείς κι αν ήταν, όσο ανθρώπινοι και προσιτοί. Γιατί δεν έγιναν τα ίδια σούργελα με τους S300 κλπ; Για τον απλούστατο λόγο ότι το λάθος έγινε από κακό υπολογισμό του Γλαύκου και τώρα, ο Πρόεδρος (ο ίδιος) έπρεπε να το χειριστεί. Δεν έδιναν την εντύπωση της απόλυτης ταύτισης με τον απλό κόσμο. Ο κόσμος ήξερε ότι είχαν φρουρούς, γραμματείς, συμβούλους, μισθό, ότι ήλεγχαν την ΚΥΠ, ότι τους αποδίδονταν τιμές.

Άθελά του, ίσως, ο Δημήτρης, τους παρείχε μια αδιανόητη εγγύτητα. Ο λαός επιτέθηκε στον Χριστόφια, τον Δημήτρη. Πήγε έξω από το σπίτι του να παραπονεθεί, όπως θα έκανε με οποιονδήποτε χωριανό του. Έκτοτε κάτι άλλαξε στην Κύπρο: οι Θεσμοί προσωποποιήθηκαν και το μένος κατά του προσώπου υποβάθμισε τον θεσμό. Ο Ρίκκος, η Χρυστάλλα, ο Μιχαλάκης, ο Χριστόδουλος, οι τέως διοικητές, ο Χαρίλαος, ένοχοι κι αθώοι στην πυρά.

Ο Νίκαρος όμως άντεξε. Εκρήξεις έγιναν πολλές αλλά το κούρεμα, το οποίο αποτέλεσε παγκόσμια πρωτοτυπία, δεν οδήγησε σε ανάλογη αντίδραση. Γιατί; Επειδή όταν ο Νίκαρος δεσμεύτηκε το πίστευε και ήτο ειλικρινής. Όμως έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο του Προέδρου. Ο Νίκαρος απολογήθηκε κι ο Πρόεδρος απολαμβάνει της εμπιστοσύνης και της αμέριστης συμπαράστασής μας…

Ελπήνωρ