Η πατρίδα μας δεν πρόκειται να ελευθερωθεί, να προκόψει και να σωθεί, παρά μόνο όταν ο λαός φωτιστεί να επιλέξει άρχοντες ενάρετους, που να έχουν φόβον Θεού
Άπασα η Ορθοδοξία εορτάζει τις μέρες αυτές την Κοίμηση της Θεοτόκου και το θαυμαστό γεγονός της μετάστασής Της στη Βασιλεία των Ουρανών και την αιώνια ζωή.
Το νόημα της εορτής είναι τεράστιο, αλλά συμπυκνώνεται εύστοχα στο απολυτίκιο της εορτής: «Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ού κατέλιπες, Θεοτόκε, μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών». Ο υμνωδός μας θυμίζει αφενός ότι η Θεοτόκος δεν απέθανε, αλλά μετέστη στην αιώνιον ζωήν και αφετέρου την υπόσχεσή Της πως δεν θα εγκαταλείψει το ανθρώπινο γένος από το οποίο προέρχεται, αλλά θα μεσιτεύει εις τους αιώνας προς τον Υιόν της και Θεό για την σωτηρία των ψυχών μας.
Κάθε φορά που εορτάζουμε την Κοίμηση της Θεοτόκου είναι σαν να έχουμε Πάσχα. Το Πάσχα του καλοκαιριού. Διάβαση «εκ του θανάτου εις την ζωήν». Δεύτερο Πάσχα, ζωοποιό για το ανθρώπινο γένος, όπως και στην Ανάσταση του Κυρίου, αφού για άλλη μία φορά «νενίκηνται της φύσεως οι όροι». Μάρτυρας αυτής της Ανάστασης, όπως και της Ανάστασης του Κυρίου, ο Απόστολος Θωμάς, ο οποίος δεν παρευρισκόταν στην ταφή Της, αλλά ερχόμενος μετά από τρεις ημέρες, βρήκε με τους υπόλοιπους Αποστόλους το μνήμα κενό και αρπάγη στους ουρανούς και παρέλαβε την Τίμια και Αγία Ζώνη Της ως τεκμήριο της μετάστασής Της.
Για μας τους Κυπρίους ορθόδοξους χριστιανούς, η εορτή αυτή έχει πρόσθετη σημασία. Εορτάζεται στο τέλος μίας πολύ φορτισμένης περιόδου, γεμάτης με τις μνήμες τραγικών γεγονότων που προξένησαν πολύ πόνο στον δοκιμαζόμενο λαό μας τα τελευταία χρόνια. Η έκρηξη στο Μαρί στις 11 Ιουλίου, το προδοτικό πραξικόπημα στις 15 Ιουλίου, η βάρβαρη εισβολή στις 20 Ιουλίου, οι δολοφονίες των μαρτύρων Ισαάκ και Σολωμού στις 11 και 14 Αυγούστου, η αεροπορική τραγωδία της Ήλιος στις 14 Αυγούστου μαυροφόρησαν τον λαό μας και γέμισαν την πατρίδα μας με πόνο και θλίψη. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι όλη η Κύπρος πενθεί αυτή την περίοδο, αφού δεν υπάρχει οικογένεια που να μην έχασε κάποιο μέλος της ή φιλικό πρόσωπο σε ένα από αυτά τα γεγονότα.
Ο πόνος που βιώνει ο κυπριακός λαός αυτές τις μέρες είναι πολύς, βαρύς και ασήκωτος. Οι μνήμες ζωντανεύουν και ξύνουν παλιές πληγές. Η ατιμωρησία των ενόχων, η συγκάλυψη των υπαιτίων, η συσκότιση της αλήθειας, η ανάδειξη των διεφθαρμένων, η προαγωγή των αναξίων, η περιθωριοποίηση των ηθικών, η πώρωση των συνειδήσεων και ο διασυρμός των ηθών, προκαλούν αποτροπιασμό, αγανάκτηση, θυμό, οργή και απογοήτευση στον λαό. Το ηθικό των πολιτών καταρρακώνεται και χάνεται η ελπίδα και η αγωνιστικότητα για ένα καλύτερο αύριο.
Πραγματικό βάλσαμο στον πόνο και μόνη ελπίδα αποτελεί η Παναγία μας, η Μητέρα της ζωής, η Προστασία των Χριστιανών, η Χαρά των θλιβομένων, η Μεσίτρια προς τον Θεόν, η Παντάνασσα, η Παραμυθία. Αυτή, που έχοντας βιώσει τον υπέρτατο πόνο του πάθους του Υιού της, έλαβε τη Χάρη της παρηγοριάς τους πιστών. Ο υμνωδός γράφει: «Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατήθημι, Μήτερ του Θεού φύλαξόν με υπό την σκέπην σου», ενώ ο προφητάναξ Δαυίδ αναφέρει στον 145 ψαλμό: «Μη πεποίθατε επ' άρχοντας, επί υιούς ανθρώπους, οις ουκ έστι σωτηρία».
Η καθημερινότητα επιβεβαιώνει τη σοφία των πιο πάνω λόγων. Οι άρχοντές μας, έχοντας απομακρυνθεί από τον Θεό, άφησαν τα μυαλά τους να σκοτισθούν, τις καρδίες τους να σκληρύνουν και τις συνειδήσεις τους να πορωθούν. Γι’ αυτό και δεν μπορούν να προσφέρουν ελπίδα στον λαό. Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς είπε σε ομιλία του προς τους πιστούς: «Νους αποστάς του Θεού, ή κτηνώδης γίνεται ή δαιμονιώδης».
Η επιβίωση του Έθνους μας μέσα από τους αιώνες οφείλεται πρωτίστως στην Υπέρμαχο Στρατηγό, που σε δύσκολες στιγμές εισάκουε τις παρακλήσεις των πιστών, μεσίτευε προς τον Θεό και προσέτρεχε σε βοήθεια ποικιλοτρόπως. Είναι συγκινητικές οι μαρτυρίες που τη φέρουν να εμφανίζεται στην πρώτη γραμμή του πυρός και να εμψυχώνει τους στρατιώτες μας, που υπερασπίζονταν τα ιερά και όσια του Έθνους.
Δυστυχώς, τις μέρες που διανύουμε, κατά τις οποίες οι δυνάμεις του σκότους έχουν εκτραχυνθεί και εξουσιάζουν τους άρχοντές μας λόγω της αποστασίας τους από τον Θεό, η προσφυγή μας στην Πανάχραντο Μητέρα Του αποτελεί σανίδα σωτηρίας και λύτρωσης. Οι καθημερινές παρακλήσεις των ημερών που προηγούνται της μέγιστης εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αποτελούν χρυσή ευκαιρία για επίκληση της μεσιτείας και βοήθειάς Της.
Η πατρίδα μας δεν πρόκειται να ελευθερωθεί, να προκόψει και να σωθεί, παρά μόνο όταν ο λαός φωτιστεί να επιλέξει άρχοντες ενάρετους, που να έχουν φόβον Θεού.
Για να γίνει αυτό, ο καθένας από εμάς προσωπικά πρέπει να ξεφύγει από τις πολλές παγίδες του διαβόλου, να καθαρίσει τον νουν και την καρδία του, και να αποκτήσει υγιή αισθητήρια. Το έργο αυτό είναι ανθρωπίνως ακατόρθωτο, χωρίς τη Χάρη του Θεού. Η μεσιτεία της Παναγίας μας, της Μητέρας όλων των Χριστιανών, αποτελεί εγγύηση της επιτυχίας. Ας την επικαλεστούμε, ιδιαίτερα τις ευλογημένες αυτές μέρες.
ΑΘΩΣ ΚΟΙΡΑΝΙΔΗΣ
Πρόεδρος ΠΝΟΗΣ ΛΑΟΥ
