Οι λέξεις «ρότσος», «ρότσα», έχουν την τιμητική τους τελευταία. Η Ευρωβουλευτής και Πρόεδρος του Κινήματος «Αλληλεγγύη» Ελένη Θεοχάρους έγραψε, στον επίλογο ενός άρθρου της, ότι θα αγωνιστούμε μέχρις εσχάτων, ακόμη και με ρότσες (πέτρες για τους μη γνωρίζοντες).
Αλλά, αυτός που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων ήταν ο Χρίστος Ρότσας, πρώην Βουλευτής του ΔΗΣΥ. Και τι είπε ο άνθρωπος; Είπε, φαντάζομαι μεταξύ σοβαρού και αστείου, ότι ήταν ευκαιρία για μας τους Ελληνοκύπριους να αποτινάξουμε τον τουρκικό ζυγό, εκμεταλλευόμενοι την αναταραχή που προέκυψε στην Τουρκία με το πραξικόπημα κατά του Σουλτάνου στις 15 Ιουλίου.
Και είπα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, ότι δεν νομίζω να εννοούσε 100% κήρυξη πολέμου ο κ. Ρότσας, κατά της ΝΑΤΟϊκής Υπερδύναμης. Αν το έλεγε σοβαρολογώντας, θα τον χαρακτηρίζαμε, τουλάχιστον, γραφικό και αιθεροβάμονα, αν όχι τίποτα χειρότερο...
Προσωπικά, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα με τη δήλωση του πρώην βουλευτή, αν το νησί που ζούσαμε αυτήν τη στιγμή ευρίσκετο νοτιοανατολικά της Πελοποννήσου και λεγόταν Κρήτη. Αλλά, φευ, ζούμε στην οικονομικώς ακμάζουσα(;), ηθικώς παρηκμασμένη Μπανανιακή βραχονησίδα νήσο των αγίων και λαμογίων, την ωραία Κύπρο, που κατοικείται κατά ένα μεγάλο ποσοστό από Συβαρίτες.
Και γιατί χρησιμοποίησα την Κρήτη στην πιο πάνω παράγραφο; Σας υπενθυμίζω ότι η αδελφή μεγαλόνησος, στα πανάρχαια χρόνια, κατοικείτο από την πολεμική φυλή των Κουρητών. Ανοίγω μια μικρή παρένθεση: Όταν εργαζόμουν στην Ελλάδα, έτυχε να συζητώ με έναν εκ Κρήτης ορμώμενο συνάδελφο εκπαιδευτικό, ο οποίος μου είπε ανοικτά:
«Αντώνη, αν παθαίναμε εμείς τέτοιο πράγμα -εννοώντας την εισβολή του ’74- δεν θα καθόμασταν με σταυρωμένα χέρια, ούτε θα μέναμε στα λόγια κοροϊδεύοντας εαυτούς και αλλήλους μιλώντας για... μακροχρόνιους αγώνες, ούτε θα παρακαλούσαμε τον Πενταδάκτυλο να τους αποτινάξει...!».
Ο Χρ. Ρότσας με πρόσφατη επιστολή του, την είδα στον «Φ», σημειώνει: «Μην ανησυχείτε, δεν προτείνω πόλεμο κατά της Τουρκίας». Ήταν τόση η κακόπιστη κριτική και ο πόλεμος που δέχθηκε ο άνθρωπος, που μπορεί και να μετάνιωσε που άγγιξε ένα θέμα ταμπού για τους εφησυχασμένους Ελληνοκύπριους συμπατριώτες μας.
Αλλά, κλείνοντας, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν λείπει από τον Έλληνα Κύπριο, η ψυχή, το κουράγιο, η θέληση για Απελευθέρωση. Ή μάλλον, ΔΕΝ ΕΛΕΙΠΕ, τα πρώτα χρόνια μετά το ’74. Τώρα όμως, 42 χρόνια μετά, νομίζω κουραστήκαμε.
Και παρατηρώντας και τη συμπεριφορά της νέας γενιάς, λυπάμαι να παρατηρήσω ότι, στη θέση της αγωνιστικότητος αυτής εγκαταστάθηκε ο εφησυχασμός. Στη θέση της ψυχικής δύναμης, του πατριωτικού σθένους, στρογγυλοκάθισε ο ωχαδερφισμός, η καλοπέραση, το «κρύψε να περάσουμεν» και ούτω καθεξής... Επήλθε μια καταστροφική, ύπουλη απονεύρωση.
Και σύντομα, πολύ φοβάμαι, αν κρίνω και από την υποχωρητική στάση της πλειοψηφίας των πολιτικών μας, αν δεν «συνάξουμεν τον νουν μας», θα είναι αργά και θα κλαίμε επί ερειπίων.
Διότι, αν αποδεχθούμε ετεροβαρείς λύσεις που θα μας οδηγούν στην πλήρη τουρκοποίηση, η υπόμνηση του Χρ. Ρότσα θα φαντάζει σαν μια ρεαλιστική, πλην, όμως, χαμένη ευκαιρία...!
ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής
