(και ολίγα περί Μακαρίου, Γρίβα και Διζωνικής)

Οι παλαιότεροι ασφαλώς θα θυμούνται την αντιπαλότητα που δημιουργήθηκε δυο μόλις χρόνια μετά τη λήξη του Αγώνα της ΕΟΚΑ μεταξύ του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του Στρατηγού Γρίβα, με αφορμή την υπογραφή των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου, που οδήγησαν στην «ανεξαρτησία» της Κύπρου και στην εγκατάλειψη του στόχου της "Ένωσης" με την Ελλάδα.

Η διένεξη δε αυτή οξύνθηκε μετά την αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο και την ανάκληση του Στρατηγού Γρίβα το 1967, με απόφαση της ελληνικής χούντας. Έφτασε δε στο αποκορύφωμά της με την επιστροφή του Γρίβα στην Κύπρο το 1971 και τη δημιουργία της ΕΟΚΑ Β.

Φυσικό επακόλουθο της σύγκρουσης των δυο ηγετών του Επαναστατικού Αγώνα των Ελληνοκυπρίων ήταν να διχαστεί ο λαός, με την πλειοψηφία του 75% να τάσσεται στο πλευρό του Προέδρου της Δημοκρατίας Αρχ. Μακαρίου και το 25% να υποστηρίζει τον Στρατηγό Γρίβα. Έτσι δημιουργήθηκαν τα δυο στρατόπεδα των «Μακαριακών» και των «Γριβικών» (ή «Αντιμακαριακών»).

Τη «ραχοκοκκαλιά» του Δημοκρατικού Συναγερμού, όταν ιδρύθηκε το κόμμα από τον Γλαύκο Κληρίδη το 1976, αποτελούσαν οι «Αντιμακαριακοί». Δεν είναι όμως του παρόντος να διερευνήσουμε τους λόγους πίσω απ’ αυτό το γεγονός. Όμως, με την πάροδο του χρόνου και την παράλληλη υποχώρηση των εθνικιστικών τάσεων, ο ΔΗΣΥ ενισχύθηκε και από μερίδα που προερχόταν από το «Μακαριακό» στρατόπεδο και όχι μόνο.

Παρά την υποχώρηση της «εθνικιστικής» προσωπολατρίας (απότοκης του Αγώνα της ΕΟΚΑ) που κυριαρχούσε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ΄80, παρακολουθούμε τις τελευταίες δυο δεκαετίες την αναβίωση μιας συγκεκαλυμμένης αντιμακαριακής έξαρσης από μερίδα οπαδών του ΔΗΣΥ, αλλά και άλλων, οι οποίοι φορτώνουν στον Μακάριο όλα τα κακά που μας βρήκαν μέχρι σήμερα, ακόμα και το πραξικόπημα της χούντας.

Ταυτόχρονα, οι άνθρωποι αυτοί θεωρούν τον Γλαύκο Κληρίδη σαν τον "Μεγάλο" και συνετό Ηγέτη, τις «παρακαταθήκες» του οποίου πρέπει να ακολουθούμε για να βγούμε από τα αδιέξοδα και να πετύχουμε την πολυπόθητη λύση του Κυπριακού. Εγώ, ο οποίος μέχρι τον θάνατο του Στρατηγού Γρίβα ανήκα στο «Γριβικό» στρατόπεδο, δυο μόνο λέξεις θέλω να απευθύνω στους προαναφερθέντες «κυρίους»:

«Αιδώς Αργείοι»! Μπορεί ο Μακάριος να διέπραξε σωρεία λαθών στην 27χρονη εθναρχική και πολιτική του πορεία (όπως την υιοθέτηση της πρότασης Κληρίδη για προώθηση της «Διζωνικής Ομοσπονδίας»), αλλά τους Τούρκους άλλοι τους έφεραν στην Κύπρο.

Όσον αφορά δε τον Γλαύκο Κληρίδη, τον οποίο υποστήριζα με θέρμη (όπως και τον ΔΗΣΥ) για μεγάλο χρονικό διάστημα στο παρελθόν, θέλω να αναφέρω τα εξής, για αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας.

(1) Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ο Γλαύκος Κληρίδης είναι ο εμπνευστής και ο εισηγητής της λύσης της Διζωνικής Ομοσπονδίας, που μάταια επιδιώκουμε να πετύχουμε τα τελευταία 40 χρόνια μέσω ατέρμονων και ατελέσφορων συνομιλιών με τους εντολοδόχους της Άγκυρας (Τουρκοκύπριους ηγέτες), παρά τις συνεχείς υποχωρήσεις μας.

Χρησιμοποιώντας το «άλλοθι» των συνομιλιών, έχει καταφέρει η Τουρκία να αποενοχοποιηθεί στα μάτια των ξένων για τα εγκλήματα που διέπραξε σε βάρος του Κυπριακού Ελληνισμού και για τη συνεχιζόμενη προκλητική της συμπεριφορά έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας με την ανοχή των «εταίρων» μας.

(2) Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι ο Γλαύκος Κληρίδης εξελέγη Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας παραπλανώντας τον κυπριακό λαό με το «τέχνασμα» της έλευσης των S-300 (που κατέληξαν τελικά στην Κρήτη) και παρουσιάζοντας τον Γιώργο Βασιλείου σαν εθνικό μειοδότη επειδή δέχτηκε τις «Ιδέες Γκάλι», που ήσαν σαφώς καλύτερες από το απεχθές Σχέδιο Ανάν που ο Γλαύκος Κληρίδης ένθερμα υποστήριξε και που θα οδηγούσε (αν εγκρινόταν στο Δημοψήφισμα) αρχικά μεν στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και σταδιακά στην τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου.

(3) Ούτε βέβαια μπορώ να ξεχάσω την απαράδεκτη στάση του Γλαύκου Κληρίδη ο οποίος, όταν ήταν Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, εξίσωσε τη βία της ΕΟΚΑ Β με την αντιβία αυτών που την πολέμησαν για να υπερασπιστούν τη δημοκρατία.

(4) Μάταια προσπαθώ να φέρω στη μνήμη μου κάποιο αξιοσημείωτο επίτευγμα του Γλαύκου Κληρίδη στα 10 χρόνια της προεδρίας του. Αντιθέτως, θυμάμαι πως ο επικεντρωμένος (υποτίθεται) στο κυπριακό πρόβλημα Πρόεδρος μας, άφησε στα χέρια του Παντελή Κούρου την εσωτερική διακυβέρνηση της χώρας κομματικοποιώντας τα πάντα.

(5) Αρχικά σαν διαπραγματευτής και αργότερα σαν Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Γλαύκος Κληρίδης διαχειρίστηκε το Κυπριακό χωρίς ποτέ να συνειδητοποιήσει ότι δεν συνομιλούσε με τους ηγέτες της τουρκοκυπριακής κοινότητας αλλά με τους εντολοδόχους και υποχείριους του αδίστακτου, τυχοδιωκτικού και αλαζονικού καθεστώτος της γείτονος χώρας, του οποίου αμετάθετος στόχος ήταν η τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου.

(6) Για την ατυχέστατη στήριξή του στο απεχθές «Σχέδιο Ανάν» που απέρριψε το 75% των Ελληνοκυπρίων αναφέρθηκα πιο πάνω.

(7) Όσον δε αφορά το υποτιθέμενο «επίτευγμα» του Γλαύκου Κληρίδη να εντάξει την Κύπρο με άλυτο το Κυπριακό στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η πραγματικότητα είναι ότι η Κύπρος έγινε δεκτή στους κόλπους της ΕΕ επειδή η τότε ελληνική κυβέρνηση «εκβίασε» τους Ευρωπαίους εταίρους της ότι αν δεν δεχόντουσαν να ενταχθεί η Κύπρος στην ΕΕ θα μπλόκαρε την ένταξη των Σλοβενίας, Κροατίας, Τσεχίας, Σλοβακίας και άλλων χωρών στην ΕΕ. Την ένταξη των χωρών αυτών προωθούσε έντονα η Γερμανία και κάποιες άλλες ισχυρές χώρες της ΕΕ.

(8) Ιδιαίτερη, όμως, μνεία οφείλω να κάνω για το κατά κόρον προβληθέν «Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΔΕΑΧ)» Κύπρου - Ελλάδας, το οποίο επισημοποιήθηκε από τον Γλαύκο Κληρίδη και τον Αντρέα Παπανδρέου τον Νοέμβρη του 1993 και μπήκε σε ουσιαστική εφαρμογή στις αρχές του 1995. Το ΔΕΑΧ θα μπορούσε σίγουρα να θεωρηθεί σαν ένα επίτευγμα του Γλαύκου Κληρίδη, αν ο τελευταίος δεν το εγκατέλειπε αδόξως (με τη συνδρομή του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδας Κώστα Σημίτη) στις αρχές του 2001. Η εγκατάλειψη του ΔΕΑΧ από τον Γλαύκο Κληρίδη σε μια περίοδο αυξημένων Τουρκικών προκλήσεων, τόσο «εντός των τειχών» από τις κατοχικές δυνάμεις όσο και στο Αιγαίο, αποτελούν μια ιδιαίτερα μελανή σελίδα της Προεδρίας του Γλαύκου Κληρίδη.

(9) Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο «Πιτσιλλίσιμο» πείσμα του Γλαύκου Κληρίδη. Δυο κλασικά παραδείγματα: (α) όταν, αψηφώντας τις συμβουλές και προτροπές πολλών συνετών ανθρώπων, διόρισε Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας τον Χριστόδουλο Χριστοδούλου επειδή, όπως έλεγε, ήταν «τιμιότατος» και άτομο με «ήθος» και «ακεραιότητα», και (β) όταν σε ηλικία 83 ετών «επέβαλε» στον ΔΗΣΥ την υποψηφιότητά του για την Προεδρία της Δημοκρατίας στις εκλογές του 2003, αθετώντας τη ρητή υπόσχεση που είχε δώσει στον Αλέκο Μαρκίδη ότι αυτός θα ήταν ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ για την Προεδρία.

(10) Θα ήμουν, όμως, άδικος αν δεν τόνιζα ότι ο Γλαύκος Κληρίδης ήταν ίσως ο τιμιότερος από όλους τους Προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ποτέ του δεν εκμεταλλεύτηκε τη θέση του για να αποκομίσει οποιοδήποτε οικονομικό όφελος. Δυστυχώς, όμως, αυτό δεν ισχύει γι' αυτούς που τον περιστοίχιζαν.

(11) Οφείλω, τέλος, να εκφράσω τον θαυμασμό μου για την ενεργό συμμετοχή του Γλαύκου Κληρίδη στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το θάρρος που επέδειξε σαν πιλότος της RAF. Εύφημο μνεία οφείλουμε επίσης στον Γλαύκο Κληρίδη για τη συμμετοχή του στον Αγώνα της ΕΟΚΑ.

Κλείνοντας το σχόλιό μου αυτό, επιθυμώ να δηλώσω ότι δεν είμαι δογματικά ταγμένος κατά της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, όπως κάποιοι άλλοι. Απλώς, έπειτα από έντονο προβληματισμό, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μεταξύ της «λύσης» της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (παραλλαγής του Σχεδίου Ανάν) και της παγίωσης του σημερινού στάτους κβο, το μη χείρον βέλτιστον είναι το δεύτερο!

Αυτό, όμως, που ειλικρινά πιστεύω είναι ότι, είτε με «λύση» είτε χωρίς «λύση» του κυπριακού προβλήματος, το μέλλον αυτού του τόπου είναι δυσοίωνο, για δυο κυρίως λόγους: (α) λόγω του απεχθούς, αλαζονικού και πολεμοχαρούς ισλαμικού καθεστώτος της Τουρκίας που στοχεύει στον έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου, και (β) λόγω της διαφθοράς και της σήψης που έχει διαβρώσει το μεγαλύτερο μέρος της κυπριακής κοινωνίας, με πρώτους και καλύτερους τους πολιτικούς μας!
*Στατιστικολόγος, πρώην ανώτερο στέλεχος της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου