Την Κ.Δ. την προστάτεψαν με τη ζωή τους οι νεκροί και οι αγνοούμενοι, που έδωσαν τη ζωή τους το 1974, πολεμώντας τον εισβολέα
Η κυπριακή παροιμία «Θωρούμεν την κουφήν τζαι γυρεύκουμεν την κωλοσυρμαδκιά της» είναι πολύ παραστατική. Αναφέρεται σε κάποιος που ψάχνουν δικαιολογίες και δεν αποδέχονται τα γεγονότα, αλλά ψάχνουν για ενδείξεις των γεγονότων. Βλέπουν την οχιά που περνά και δεν αποδέχονται την ύπαρξή της, αλλά ψάχνουν να διακρίνουν τα ίχνη που αφήνει στο πέρασμά της, για να πεισθούν ότι πέρασε η οχιά.
Η οχιά περνά από μπροστά μας καθημερινά τα τελευταία οκτώ χρόνια. Και εμείς ψάχνουμε τη δίκαιη λύση με τα χαρακτηριστικά που της αποδίδει ο ΠτΔ, όταν μιλά σε μνημόσυνα και εθνικές εκδηλώσεις και όταν απευθύνεται στους πρόσφυγες, στους συγγενείς των αγνοουμένων. Κρύβει την οχιά της λύσης πίσω από ωραίες εκφράσεις και διακηρύξεις και αφήνει τους άλλους να ικανοποιούνται με τα ωραία «έπεα πτερόεντα» περί τερματισμού της κατοχής, αποχώρησης των στρατευμάτων, τερματισμού των εγγυήσεων και κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, με μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μία διεθνή προσωπικότητα, που θα ενώνει την Κύπρο και τον λαό.
Η Δ.Δ.Ο. έπαψε να είναι ομοσπονδία κι έγινε συνομοσπονδία από τη στιγμή που οι δύο ηγέτες των μελλοντικών συνιστώντων κρατούν συζητούν τις διεθνείς συμφωνίες, που θα μπορεί να υπογράφει η κυβέρνηση του κάθε συνιστώντος κρατιδίου. Δηλαδή θα έχουμε δύο διεθνείς προσωπικότητες του κράτους, που αμέσως παραπέμπουν σε συνομοσπονδία. Την εικόνα της συνομοσπονδίας συμπληρώνουν η συμφωνημένη διαίρεση της κυριαρχίας, που συμφωνήθηκε την 11η Φεβρουαρίου να διαμοιραστεί στους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους. Οι κάτοικοι των κρατιδίων θα έχουν εσωτερική υπηκοότητα, που θα εκδίδει η κυβέρνηση του συνιστώντος κρατιδίου.
Το πρόβλημα των εγγυήσεων το έλυσε ο ΠτΔ με μια σολομώντεια σκέψη. Την πρώτη νύξη έκαμε ο μεγάλος ΥΠΕΞ, λέγοντας ότι κανένας στρατός δεν μπορεί να αποχωρήσει σε μια μέρα. Και τώρα ήρθε ο ΠτΔ να κάμει την πρότασή του. «Δεν δεχόμαστε εγγυήσεις, αλλά αποδεχόμαστε σταδιακή αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων». Θα τεθεί δηλαδή χρονοδιάγραμμα αποχώρησης των στρατευμάτων κατοχής. Δηλαδή ουδέποτε θα αποχωρήσουν, διότι πάντα θα βρίσκουν λόγους για καθυστέρηση και ακύρωση του χρονοδιαγράμματος. Κανένας δεν μπορεί να τους υποχρεώσει να αποχωρήσουν. Κι έτσι δεν θα αποδεχτούμε να παραμείνουν οι εγγυήσεις, αλλά θα παραμείνουν μέχρι να φύγουν τα τουρκικά στρατεύματα, που ποτέ δεν θα αποχωρήσουν.
Φυσικά μπορούμε να απαιτήσουμε, ότι η λύση θα αρχίσει να εφαρμόζεται μετά την αποχώρηση όλων των στρατευμάτων και την παράδοση των περιοχών που θα επιστραφούν. Αλλά ο ΥΠΕΞ και ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ θα μας πουν ότι αυτό δεν θα το δεχτούν οι Τούρκοι. Αν επιμένουμε, σημαίνει ότι δεν θέλουμε λύση.
Στο εδαφικό ο ΠτΔ δήλωσε στους πρόσφυγες ότι δεν υπάρχει λύση, χωρίς επιστροφή της Μόρφου. Όπως φαίνεται, θα μας επιστρέψουν τη νεκρή ζώνη της Μόρφου, της Λευκωσίας και της Αμμοχώστου, μαζί με την περίκλειστη περιοχή της πόλης, που είναι κι αυτή νεκρή.
Βλέπω κάποιους γνωστούς πολιτικούς να μας ρωτούν. Εσείς που δεν αποδέχεστε τη λύση, για την οποία εργάζεται σκληρά ο ΠτΔ, τι έχετε να προτείνετε; Και απαντούμε: Δεν έχουμε καμιά πρόταση να κάνουμε. Έχουμε όμως μιαν απαίτηση. Να μην τολμήσει ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ να προχωρήσουν σε διάλυση της Κ.Δ. για να φέρουν τη λύση που έχουν αποδεχτεί, αλλά την κρύβουν. Δεν έχουν αυτό το δικαίωμα. Την Κ.Δ. την προστάτεψαν με τη ζωή τους οι νεκροί και οι αγνοούμενοι, που έδωσαν τη ζωή τους το 1974, πολεμώντας τον εισβολέα.
Η διάλυση της Κ.Δ. είναι ανεπίτρεπτη, ιδιαίτερα για μια λύση, όπως αυτή, που παρουσιάζεται μπροστά μας καθημερινά, σαν δηλητηριώδης οχιά. Ας μη ψάχνουμε για την κωλοσυρμαδκιά της.
