Στον 21ο αιώνα, μέσα από τις πολλές έρευνες και το ανανεωμένο ενδιαφέρον για τον τομέα της Παιδείας, ο κλάδος και οι πρακτικές του αναβαθμίστηκαν αναμφίβολα. Το ζήτημα, όπως και σε άλλους τομείς, είναι ο πλήρως πληροφορημένος εκπαιδευτικός, που σε καθημερινό επίπεδο ενασκεί τη δουλειά του πολύ κοντά στις τελευταίες εξελίξεις.

Γενικά ο επαγγελματισμός, με βάση την καθημερινή δραστηριότητα του εκπαιδευτικού, μπορεί να διαχωριστεί σε 6 τομείς (Guskey 1982), μερικοί από τους οποίους είναι η ανάπτυξη συνεργασίας με συναδέλφους, οι θετικές σχέσεις με μαθητές, η εφαρμογή των τελευταίων πορισμάτων της έρευνας, επίτευξη υψηλότερων αποδόσεων και μεθοδικότερη στόχευση διδασκαλίας.

Δεν έχω υπ' όψιν μου έρευνες για την Κύπρο αλλά, με βάση έρευνα του Παπαοικονόμου για την Ελλάδα, οι Έλληνες εκπαιδευτικοί έχουν τις συναδελφικές σχέσεις σε προτεραιότητα σε σχέση με τις γυναίκες εκπαιδευτικούς. Οι σχέσεις με τους μαθητές αποτελούν προτεραιότητα και στα δύο φύλα, ενώ αναφέρεται ότι ο εκπαιδευτικός επιλέγει τους επαγγελματικούς του στόχους με βάση ιδεαλιστικές παρά υλιστικές αξίες.

Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν, εκ πρώτης όψεως, τη χαμηλή σχετικά ιεράρχηση της μεθόδευσης της διδασκαλίας, χωρίς να υπάρχει κανένα πλαίσιο για προτιμητέα ή ευκταία ιεράρχηση.

Αν ανατρέξει κάποιος σε ένα blog κάποιου εκπαιδευτικού από μια ξένη χώρα, ας πούμε τις Η.Π.Α., θα δει ότι ο τυχαίος εκπαιδευτικός της πιο πάνω χώρας έχει ενταγμένο στο λεξιλόγιό του -και απ’ ό,τι θα διακρίνει κάποιος, από τον τόπο που προσδίδει σε αυτές, τον απασχολούν σε επίπεδο καθημερινότητας- τις εξής ορολογίες: ισορροπία μάθησης και διδασκαλίας, στόχοι-κλειδιά του αναλυτικού προγράμματος, στάνταρτ ενότητας, οργάνωση ενότητας. Αυτό δείχνει μια τάση ιεράρχησης των στόχων μεθοδικότητας και στόχευση σε επίδοση.

Μια επιβεβαίωση της έρευνας, όσον αφορά τους επαγγελματικούς στόχους και το πώς επιλέγονται, μπορεί να γίνει με βάση κάποια δεδομένα που είναι εις γνώσιν μου. Για παράδειγμα, επιμένουμε εδώ και πάνω από 10 χρόνια στην παιδοκεντρική ιδεολογία (κατ’ ακρίβεια υποχώρησε ο όρος γιατί έπειτα από 10 χρόνια δεν είναι κλισέ), υπάρχει μια τάση για μείωση της ενάσκησης του επαγγέλματος σε καθαρά επικοινωνιακούς σκοπούς, κάτι στο οποίο υπέπεσα και εγώ στο παρελθόν.

Η ιδεαλιστική προσέγγιση του Κύπριου μπορεί να φανεί και από το ότι ορολογίες επιπέδου, οι οποίες αναφέρονται στο πιο πάνω blog, μόνο όταν επισκεφτεί επιθεωρητής γίνεται αναφορά και αυτές θα ξεχαστούν εντός μιας εβδομάδας, όπως υψηλές γνωστικές λειτουργίες.

Το ερώτημα που τίθεται είναι ότι το επίπεδο του Κύπριου επαγγελματία εκπαιδευτικού κρίνεται μονομερώς και αυτό απαιτεί εκσυγχρονισμό. Για παράδειγμα, μπορεί να πλαισιωθεί με περισσότερη σοβαρότητα σχετικά με τον πυρήνα της δραστηριότητάς του και όχι με επιμέρους και διοικητικά θέματα - απαιτείται επαγγελματισμός με ουσιαστικότερες προκλήσεις.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός