Στον πόλεμο των συμφερόντων, που μεταμφιεσμένος σε θρησκευτικό παραλήρημα δημιουργεί ανασφάλεια στον κάθε πολίτη, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, επιφέροντας παγκόσμια στρατιωτικοποίηση σαν αντιστάθμισμα, εμείς διαπραγματευόμαστε για πρώτη φορά από το 2004 «εδαφικό και ασφάλεια».

Το τι διαπραγματευόμαστε είναι τα όριά μας. Τα όρια μιας κάμαρης, ενός οικοπέδου, μιας διοίκησης, μιας χώρας. Όρια αγανάκτησης, νίκης, ήττας, αγάπης, μίσους, μιας πράσινης γραμμής ή μιας κόκκινης, μιας δημοκρατίας.
 

Όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, διαπραγματευόμαστε τα καινούργια όρια, τα οποία, αν γίνουν αποδεκτά από τις πλειοψηφίες των δυο κοινοτήτων, δεν θα πάψουν ποτέ να είναι επιβαλλόμενες διαχωριστικές γραμμές, που θα διαχωρίζουν έναν λαό σε θρησκείες, εθνικότητες, σύμβολα και συμφέροντα.

Η λύση του Κυπριακού, για όλους τους Κύπριους, δεν είναι να διαπραγματευτούμε καινούργια τείχη, αλλά να συνομιλήσουμε πώς θα κατεδαφίσουμε τα υπάρχοντα και στη θέση τους σπείρουμε τον σπόρο, απ' τον οποίο θα επωφεληθούν οι επόμενες γενιές και όχι η δική μας.
 

Όσο οριοθετούμε στις διαπραγματεύσεις το κάθε τι, είτε αυτό είναι εδαφικό είτε μέτρα ασφάλειας, θρησκείας, διακίνησης κλπ., δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να επαναλαμβάνουμε τα λάθη των προγόνων μας που «οριοθετούσαν» ιδέες, ελευθερία, δημοκρατία και αγώνες που μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα.

Ας μην κοροϊδευόμαστε! Αρκετοί Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι -οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν το χάος με τους φραγμούς, τις αντιπαραθέσεις και τους διαχωρισμούς για κοντόφθαλμα προσωπικά οφέλη και σαν εθνικά παράσιτα εμφανίζονται μόνο στο «θέρος» και ποτέ στη σπορά- δεν είναι σε θέση να δουν πέραν από τα δικά τους οπτικά όρια ή να θυσιάσουν προσωπικά τους συμφέροντα για τις επόμενες γενιές, αγνοώντας ότι ο χρόνος είναι αμείλικτος και όλη τους η ζωή, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια τυχαία στιγμή.

Αλήθεια τι διαπραγματευόμαστε τόσα χρόνια; Τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων, των Τουρκοκυπρίων, των μητέρων πατρίδων, των Άγγλων, των δυτικών, των ανατολικών, ποιων; Τι δεν έχουμε καταλάβει έπειτα από τόσα παθήματα σε αυτήν τη «σταγόνα» στον πλανήτη, που ονομάζεται Κύπρος. Ίσως η δυσκολία της λύσης και οι τόσες ανεπιτυχείς προσπάθειες να εναπόκεινται στο γεγονός ότι προσπαθούμε να οριοθετήσουμε και να διασπάσουμε μια τόσο μικρή σταγόνα, αντί να την προστατεύουμε να μην εξαφανιστεί διαιρεμένη εδαφικά, κοινωνικά, θρησκευτικά και σε μέτρα ασφάλειας.

Ας διαφυλάξουμε τους εαυτούς μας ενωμένοι σε αυτήν τη «σταγόνα». Ας μείνουμε αυτοί που είμαστε αναλλοίωτοι, αλλιώς φοβισμένοι θα κρυβόμαστε στις σκιές της ανοχής και του φόβου, αλλοιώνοντας εξευτελιστικά και βασανιστικά τους εαυτούς μας, μέχρι την ολοκληρωτική μας αφομοίωση, σε περιπλανώμενο «μίγμα», χωρίς μνήμες, ταυτότητα και μέλλον.