Όποια τυχερά παιδιά πέρασαν από γερό φιλόλογο ξέρουν ότι η πρόθεση συν συντάσσεται με δοτική, όπως αυτή έχει επιβιώσει στις παγιωμένες φράσεις, συν θεώ, συν τω χρόνω, συν Αθηνά και στο παιγνιώδες εκείνο συν γυναιξί και τέκνοις, κυσί τε και γαλαίς. (Liddel-Scott, τόμος Δ΄ σελ. 192, Μπαμπινιώτης σελ. 1713).

Φαίνεται ότι ο φιλόλογος Θέμης Πολυβίου είτε ως μαθητής δεν ευτύχησε είτε ως καθηγητής, λόγω της παρατεταμένης αργομισθίας και απουσίας από την έδρα, έχει απολέσει την όποια φιλολογική του δεινότητα.

Ο επαγγελματίας συνδικαλιστής πρόεδρος της Νέας Κίνησης Καθηγητών, μαζί με την ανακάλυψη να πληρώνεται «χωρίς ν' αναγκάζεται να σκάβει», ανακάλυψε και τους υπεύθυνους της εκπαιδευτικής μας κακοδαιμονίας, τον Γενικό Ελεγκτή, την Ελένη Βρεττού, τους γονείς των μαθητών και τον υποφαινόμενο, τους οποίους σε άρθρο του στο paidia-news προσπαθεί να κατακεραυνώσει με συνδικαλιστικά βαρελότα. «Για μας είναι ξεκάθαρο ότι ο Γεν. Ελεγκτής και οι συν αυτό (sic) θέλουν να πλήξουν το δημόσιο σχολείο και τους λειτουργούς του».

Ο Γεν. Ελεγκτής καθηκόντως έχει επανειλημμένα καλέσει τον Υπουργό να επανεξετάσει το θέμα των απαλλαγών, που στοιχίζουν στον φορολογούμενο 20.000.000 ετησίως, χωρίς αυτός να παίρνει αξία για τα λεφτά του. Επεσήμανε ακόμα την ανάγκη νομοθετικής ρύθμισης με νομοσχέδιο στο Υπουργικό και τη Βουλή, για να εξασφαλιστεί η αναγκαία νομιμότητα.

Στην εσφαλμένη θέση του Υπουργού, ότι το θέμα δεν χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση, ο Γεν. Εισαγγελέας στις 13 Ιουλίου 2016, με σχετική γνωμάτευση, επιβεβαίωσε την «ανάγκη νομοθετικής ρύθμισης του θέματος των απαλλαγών, με την τροποποίηση του άρθρου 76 του περί Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας Νόμου».

Ο Γεν. Ελεγκτής, με το ήθος που τον διακρίνει, το πάθος για καταπολέμηση της διαφθοράς σ' αυτόν τον δύσμοιρο τον τόπο, την επάρκεια, την εμπειρογνωμοσύνη, την αμεροληψία και το θάρρος της γνώμης του γράφει ήδη ιστορία στο κεφαλαιώδες θέμα των ανεξάρτητων θεσμών. Δεν αρκείται, όπως όλοι οι προκάτοχοί του, στην ανόητη θεατρική υποβολή της ετήσιας έκθεσης στον ΠτΔ, αλλά τολμά σε κάθε περίπτωση άμεσα και αποτελεσματικά να καταγγέλλει στον Γενικό Εισαγγελέα την όποια παρανομία ή και παρατυπία.

Προσωπικά «ουκ οίδα τον άνδρα». Θυμάμαι όμως στο Λύκειο Ακροπόλεως, τη δεκαετία του ΄80, με το ίδιο ονοματεπώνυμο σοβαρό και ντροπαλό μαθητή, με μάτια που άφηναν αστραπές να κρίνει, να ελέγχει, να αμφισβητεί, να διακρίνεται για το ήθος και την επίδοση, να μπαίνει πρώτος στο Μετσόβιο και στις εισαγωγικές, οι βαθμοί του να ξεπερνούν εκείνους των προφορικών, την ώρα που η παγκύπρια απόκλιση ήταν στο πλην οκτώ. Μου είναι εντελώς αδύνατο να πιστέψω ότι ο άνθρωπος αυτός «θέλει να πλήξει το δημόσιο σχολείο και τους λειτουργούς του». Τουναντίον.

Δεύτερος στόχος του συντεχνιακού η Ελένη Βρεττού, που τολμά και ξεμπροστιάζει κάθε φορά τη συνδικαλιστική φυγοπονία, την κωμικοτραγική ανεπάρκεια και την απελπιστική ιδιοτέλεια των δασκαλοπατέρων. Ο αισχρός υπαινιγμός περί αναξιοκρατικής «προωθήσεως στο ημικρατικό κανάλι» συνιστά ύβριν απαράδεκτη για μια δημοσιογράφο, που με το ήθος, την επάρκεια, τον επαγγελματισμό, την ευπρέπεια και την καλοσύνη της κοσμεί τη δημοσιογραφία, και προσφέρει ανάσα πολιτισμού στον αβάστακτο εσωστρεφή Κυπριωτισμό μας.

Τρίτος στόχος, οι οργανωμένοι γονείς, που αρνήθηκαν να στηρίξουν με φαμπρικαρισμένη ανακοίνωση τις κομματικές συνδικαλιστικές μαριονέτες κατά του Οδυσαϊκού εξορθολογισμού.

Οι αχρείαστες απεργίες των πιο ακριβοπληρωμένων καθηγητών του πλανήτη για διάφορα ψευδοπροβλήματα, με την ανεύθυνη ομηροποίηση δεκάδων χιλιάδων μαθητών και γονιών, και η εμπλοκή τους στο παράνομο φροντιστήριο, με την ίδια την ΟΕΛΜΕΚ να ζητά την αποποινικοποίηση της παρανομίας, έχουν οδηγήσει τον κλάδο στον έσχατο εξευτελισμό.

Ο καθηγητής, δυστυχώς, δεν είναι πια ο παιδαγωγός που όλα τα μπορεί, στυγνός μεταπράτης κατάντησε, που στήνει ξόβεργα στους ίδιους του μαθητές του, για να μαζέψει την απογευματινή χρυσοφόρο πελατεία του.

Ο κατάλογος των «προγραφών» συμπληρώνεται με τον υποφαινόμενο, που με πόνο ψυχής αποφενακίζει, θέτει τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων, κατανέμει ευθύνες, αρχίζοντας από τον πρώτον πολίτην και τον κομματοκρατούμενο συνδικαλισμό, και καταλήγει στον τελευταίο καθηγητή και δάσκαλο.

Ο πρόεδρος των καθηγητών δεν επιχειρεί να ανασκευάσει ούτε ένα σίγμα από τις θέσεις μου, αλλά με μια απαράδεκτη επίθεση «in hominem» μου καταλογίζει αχαριστία προς το σύστημα, το οποίο «τα μέγιστα με έχει ευνοήσει».

Αν ερευνήσει καλύτερα ο κ. Πολυβίου, ίσως βρει κάποια στοιχεία της μέγιστης, κατά την έκφρασή του, εύνοιας της οποίας έχω τύχει από το σύστημα. Θα εντοπίσει αίφνης τη δεκαετή υπηρεσία μου στην ύπαιθρο, τις προαγωγές που κέρδισα από το Ανώτατο σε βάρος κομματοκυναρίων του πολιτικού του περίγυρου, την ανήθικη προσπάθεια «δημοκράτη» υπουργού να μου στερήσει υποτροφία που κέρδισα για να ευνοήσει δικό του κομματόσκυλο, με αποτέλεσμα να προκαλέσει την παρέμβαση του ίδιου του Βρετανικού Υπουργείου.

Θα εντοπίσει ακόμα τη στέρηση της προαγωγής μου σε επιθεωρητή χάριν προστατευόμενου της κομματικής καμαρίλας, για τον οποίο το Ανώτατο απεφάνθη ότι δεν είχε τα προσόντα να είναι καν υποψήφιος. Θα διαπιστώσει ακόμα την αταλάντευτη προσήλωσή μου στην αρχή της αξιοκρατίας και την πεισματική άρνησή μου να υπηρετήσω το κομματικό κατεστημένο, διακινδυνεύοντας όχι μόνο την καριέρα μου, αλλά και το ίδιο το ψωμί των παιδιών μου.

Λυπάμαι ειλικρινά που προκαλούμενος αναγκάζομαι να πω την προσωπική μου περίπτωση, που είναι άλλωστε ο κανόνας για τις χιλιάδες των αξιοπρεπών καθηγητών, που αρνούνται να εμπλακούν στο συνδικαλιστικό πλιάτσικο των μεταθέσεων των ανακουφιστικών αποσπάσεων, των παράτυπων βαθμολογιών και των αναξιοκρατικών προαγωγών.

Ο πολύς συντεχνιακός με καλεί ουσιαστικά να περιοριστώ στην απόλαυση της παχυλής μου σύνταξης, που η ΟΕΛΜΕΚ κατά την άποψή του μου εξασφάλισε, και να αφήσω τις κακίες και τα απωθημένα. Σ' αυτόν τον αισχρό ρατσιστικό αφορισμό αντιπαραθέτω τη σθεναρή μου πεποίθηση ότι ο αληθινός δάσκαλος δεν αποστρατεύεται και δεν καθίσταται αναχωρητής με την αφυπηρέτησή του.

Το κοινωνικό σύνολο που τον ανέθρεψε και του έδωσε τα μέσα για να μάθει δικαιούται να αναμένει «επιστροφήν των τροφείων».

Ως δάσκαλος με τριάντα πέντε χρόνους στα σχολεία αισθάνομαι την ευθύνη και την υποχρέωση να παρεμβαίνω στα της παιδείας, ιδιαίτερα όταν αυτή καταρρέει και κανένας συνδικαλιστικός πάτρων δεν μπορεί να μου επιβάλει σιωπήν για ό,τι υπήρξε όλη μου η ζωή.

Αν έχει τα κότσια ας απαντήσει επί της ουσίας των θέσεών μου με επιχειρήματα και όχι με αφοριστικούς κρωγμούς και συνδικαλιστικές υλακές.

Αιδώς Αργείοι.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΑΒΒΑ ΣΕΠΟΣ
Φιλόλογος εταίρος του London Institute of Education