Το 1974 η Τουρκία ήταν έτοιμη να εισβάλει, περιμένοντας την αιτία. Το 2016 χιλιάδες αντιφρονούντες της πολιτικής και των υπέρμετρων εξουσιών του Ερντογάν ευρισκόντουσαν καταχωρημένοι σε λίστες, περιμένοντας την αιτία που θα δικαιολογούσε τη μαζική εξάρθρωσή τους, με το σκεπτικό ότι όποιος δεν είναι μαζί του είναι εχθρός του.

Προωθώντας έναν ακραίο αυταρχισμό, τα τελευταία χρόνια επέφερε πολιτικοκοινωνικές αλλαγές εντός της Τουρκίας αλλά και στην ευρύτερη περιοχή.
Ρώσοι, Ευρωπαίοι, Ν.Α.Τ.Ο. και Αμερικανοί, γνωρίζοντας ότι μια ανατροπή του Ερντογάν θα είχε απρόβλεπτες συνέπιες για όλους, πράγμα που κανείς δεν επιθυμεί, αναγκάζονται ν' ανέχονται εκβιασμούς, προσβολές, ακόμα και κατάρριψη αεροσκάφους και να κλείνουν τα μάτια στη δήθεν «δημοκρατία» του πανίσχυρου άντρα της Τουρκίας.

Η πιθανότητα να διαμελιστεί ή να βρεθεί σε κατάσταση μακροχρόνιας αστάθειας η Τουρκία δεν βολεύει κανέναν, λόγω γεωπολιτικής θέσης και μεγέθους.
Το αποτυχημένο πραξικόπημα έδωσε την ευκαιρία στον Ερντογάν να μετατρέψει τους οπαδούς του σε όχλο, ονομάζοντάς τους φρουρούς της δημοκρατίας, να τους βγάλει στους δρόμους σαν ασπίδα δίνοντάς τους, όμως, το δικαίωμα να λυντσάρουν, να εξευτελίζουν και να δολοφονούν. Αυτό που συμβαίνει είναι μια πρώτη γεύση του τι θα συμβεί, αν αλλάξει το σύνταγμα και μετατραπεί σε προεδρική δημοκρατία, που είναι και το πιθανότερο, μια και ο ίδιος επιλέγει ένα προεδρικό πολίτευμα που αγγίζει τη «νόμιμη» δικτατορία, χωρίς γυρισμό. Το ερώτημα που προκύπτει είναι πόσο μεγάλος είναι ο διχασμός στην Τουρκία και αν το αποτέλεσμα θα οδηγήσει σε μια καινούργια χώρα στο μέλλον.

Ο Ερντογάν έχει επιλέξει να απομακρύνει την Τουρκία από τη Δύση, γνωρίζοντας ότι, έτσι ή αλλιώς, η Τουρκία δεν θα γινόταν πλήρες μέλος της Ε.Ε., τουλάχιστον για τα επόμενα 30 χρόνια (αν μέχρι τότε θα υπάρχει Ε.Ε. με αυτήν ή όποιαν άλλη μορφή). Μόνο γέλωτα προκαλεί η απειλή της Ε.Ε., ότι θα κλείσει τις πόρτες στην Τουρκία αν επαναφέρει τη θανατική ποινή, κλείνοντας επιλεκτικά τα μάτια στα τόσα άλλα αντιδημοκρατικά μέτρα και ενέργειες της πολιτικής Ερντογάν.

Ο Ερντογάν από δικαιολογημένη ανασφάλεια ακολούθησε το μονοπάτι -το οποίο εμπεριέχει δολοφονίες, μαζικές συλλήψεις, βασανιστήρια, διωγμούς, εξευτελισμό, κ.ά.- που δεν έχει επιστροφή. Επιβάλλοντας κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (για 3 μήνες), πράγμα που δεν πρόκειται να αναιρέσει αφού ποτέ δεν θα νιώσει ασφαλής, από τη στιγμή που πέρασε από τη δημοκρατική του εκλογή στον αυταρχισμό του δικτάτορα.

Όσο και αν αρέσει ή δεν αρέσει ο Ερντογάν, όσες αντιδράσεις και να υπάρξουν εντός και εκτός Τουρκίας, αυτήν τη χρονική περίοδο κανείς από τους μεγάλους «παίκτες» δεν επιθυμεί μια Τουρκία βυθισμένη στο χάος, προσθέτοντας έτσι το κερασάκι στην τούρτα τής ήδη ανάστατης και εκτός έλεγχου περιοχής. Η παρουσία του Ερντογάν -ανεξαιρέτως συναισθημάτων, απόψεων και αναλύσεων- φαίνεται να είναι αναγκαία.