...στη δυτικόδουλη «Τουρκία» και η πορεία προς Ανατολάς

Εδώ και τέσσερεις ημέρες ψάχνω να βρω μια πολιτική ανάλυση που να με βοηθήσει να αντιληφθώ το τι έγινε στις 15 Ιουλίου στην Τουρκία, ποιοι επιτέλους ήλθαν σε αντιπαράθεση (κυρίως στο ιδεολογικο-πολιτικό επίπεδο) και ποιοι εξυπηρετούνται από το αποτέλεσμα του πραξικοπήματος, χωρίς ουσιαστικά να το καταφέρω.

Όλοι επαναλαμβάνουν, όπως τα μεγάλα και διεθνή (αλλά δεδομένα) ΜΜΕ, π.χ. η Liberation, και διαδίδουν ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν (προσωποποιώντας καθαρά την πολιτική κατάσταση) ήλθε σε αντιπαράθεση με τους κεμαλικούς του στρατού και τους ισλαμιστές του Υπουργείου Δικαιοσύνης, της σέκτας του εν Αμερική Γκιουλέν.

Εγώ είμαι σίγουρος ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, σε μια χώρα η οποία αντιμετωπίζει ως πρώτο πρόβλημα σήμερα την κοινωνική συνοχή, κι αυτό διότι δεν μπορεί ακόμα, έπειτα από 100 περίπου χρόνια ζωής της, η Τουρκία ως κράτος να μιλά για Εθνική Ενότητα (βλέπε άρθρο μου ‘Από την Εθνική Ενότητα του Αριστοτέλη στην Κοινωνική Συνοχή’ https://www.facebook.com/groups/128695170647621/).

Γιατί, λοιπόν, επιμένω να μη χωνεύω ό,τι μου στέλνουν τα δυτικά μέσα «ενημέρωσης» και να αναζητώ τις πραγματικές πηγές του προβλήματος; Πού βασίζω τις αμφιβολίες μου και συνεχίζω το ψάξιμο; Είναι πολύ απλό για όσους ξέρουν στοιχειώδη ιστορία της περιοχής και μάλιστα της Μικράς Ασίας, στην οποία:

*Δεν μπορεί να ξέρει κανείς την υποκείμενη ανθρωπολογία η οποία είναι ποικίλων καταβολών, μεταλλάξεων, αφομοιώσεων και αξιώσεων που υπνώττουν ή και κοχλάζουν στο διαφοροποιημένο εθνικό και κοινωνικό υπόβαθρο.

*Η Μικρά Ασία ήταν πάντα το σημείο συνάντησης, συμπλοκής και σύγκρουσης πολιτισμών, θρησκειών, αυτοκρατοριών, εμπόρων, πολεμάρχων κάθε είδους και αποικιοκρατών. (Π. Ήφαιστος)

Γιατί λοιπόν όλα αυτά; Διότι η Τουρκία, ως ένα νεοσυσταθέν (αρχές του 20ού αιώνα) κράτος (δυτικού τύπου) εις βάρος της φθίνουσας αντιδυτικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, προώθησε μέσω των Νεοτούρκων, βάσει της δυτικής εθνογενετικής, το ανύπαρκτο προηγουμένως ιστορικά έθνος των Τούρκων, ως φυσικό επόμενο της δημιουργίας του κράτους Τουρκία (Έθνος = Κράτος). Αυτή η εθνογενετική διαδικασία έπρεπε να έλθει σε αντιπαράθεση και σύγκρουση με την προϋπάρχουσα οθωμανική συνείδηση των κατοίκων.

Το θεωρητικό και πολιτικό υπόβαθρο αυτής της προσπάθειας της εκτούρκευσης (εκδυτικοποίησης στην ουσία) των λαών της χώρας ανέλαβε ο δυτικοτραφής Κεμάλ Ατατούρκ http://www.tetraktys.org/greg/mid%20kemal09.htm (ό,τι έκανε για τον Ελληνισμό ο Κοραής).

Από εδώ χωρίς δυσκολία μπορούμε να αντιληφθούμε ότι πολύ λίγα από τα πολλά εκατομμύρια, των κατοίκων της χώρας, ασπάστηκαν εύκολα τις νέες δυτικές ιδέες (το δυτικού τύπου κοσμικό κράτος) και την τουρκική «εθνική» ταυτότητα, αρνούμενοι την οθωμανική τους συνείδηση, τόσο στο θεωρητικό επίπεδο αλλά κυρίως στον πολιτισμικά υπαρξιακό τομέα, ο οποίος είναι βασικό εθνικό στοιχείο σε λαούς με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, όπως είναι οι λαοί στα ενδότερα της Μ. Ασίας.

Λοιπόν, τι έγινε χθες (15/07/2016) στη σημερινή Τουρκία; Νομίζω ότι τα πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει λίγο μετά τη μικρή ιστορική αναδρομή της δημιουργίας του κράτους Τουρκία.

Η παρούσα κυβέρνηση, η οποία βγήκε ενισχυμένη από το αιματηρό και αποτυχημένο πραξικόπημα των Κεμαλικών μαζί με τους οπαδούς της ισλαμικής ιδεολογικοποιημένης σέκτας του Γκιουλέν (που ζει στις ΗΠΑ), δείχνει τη Δύση (ως πολιτικό και πολιτισμικό χώρο) ως εχθρούς του υπό εκκόλαψη ισλαμικού νεοτουρκικού κράτους (κανείς δεν μας ενημέρωσε για τη στάση των Γκρίζων Λύκων στο πραξικόπημα).

Άρα οι πληθυσμοί που αρνούνται, μέχρι σήμερα, την εκδυτικοποίησή τους μέσω της κεμαλικής δικτατορικής πολιτικής που επιβάλλετο σταδιακά, μέσω ενός ελεγχόμενου μιλιταριστικού καθεστώτος, δεν δίστασαν να συστρατευθούν με το υπάρχον «αντιδυτικό» καθεστώς ή να κρατηθούν ουδέτεροι. Οπότε έτσι ξεκαθαρίζει γιατί οι δρόμοι της Τουρκίας ήσαν γεμάτοι αντιπραξικοπηματίες, οπαδούς του καθεστώτος, αντί υπέρ της νέας τάξης πραγμάτων που επαγγέλοντω οι πραξικοπηματίες.

Η νέα πορεία της Τουρκίας, που οδηγείται σε μια συγκρουσιακή σχέση με τη Δύση ολόκληρη, σίγουρα την οδηγά πιο βαθιά στον Ισλαμισμό (η μόνη ενοποιός δύναμη του λαού της χώρας), αλλά πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη πάντοτε τις εθνικές μειονότητες, π.χ. τους Αλεβίτες (μικρομεσαία τάξη και μορφωμένοι κάτοικοι των πόλεων της Μικράς Ασίας), που σίγουρα δεν θα δεχτούν ένα ισλαμικό καθεστώς, ενώ παράλληλα το Κουρδικό συνεχίζεται και, ίσως, επιδεινωθεί με την πιθανή στήριξη των Κούρδων και από τις ΗΠΑ.

Η παραμονή της Τουρκίας στο δυτικό άρμα δεν αποτελεί πλέον εύκολη υπόθεση για το ερντογανικό καθεστώς, αλλά και η πορεία προς μια κρατική-Εθνική Ανεξαρτησία της Τουρκίας δεν είναι εξίσου εύκολη υπόθεση, ανεξαρτήτως των θετικών ανοιγμάτων που έκανε η Τουρκία προς Ρωσία , Ισραήλ και Ιράν.

Ως προς τις σχέσεις της με την Ελλάδα και την Κύπρο, εκτός του ότι θα μπουν στο ψυγείο για ένα χρονικό διάστημα (είμαι περίεργος αν θα τερματιστούν οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου των δύο χωρών), αποτελούν μια πολιτική διέξοδο για την Τουρκία, μέσα από ένα πρόγραμμα συμφιλίωσης και συνεργασίας, γεγονός που δεν θεωρώ σήμερα δύσκολο.