Κάθε χρόνο, τέτοια ημέρα, αισθάνομαι πολύ βαριά την ανάμνηση του τι έγινε πριν από 42 χρόνια. Δεν είναι για μένα απλώς η ημέρα της βάρβαρης Τουρκικής εισβολής, επ' αφορμή του προδοτικού πραξικοπήματος. Μιας εισβολής που αποτέλεσε την απαρχή της συνεχιζόμενης έκτοτε τουρκικής κατοχής.

Η δική μου ανάμνηση με «ταξιδεύει» πίσω σε πάρα πολλά νεανικά πρόσωπα, που όλοι μαζί καταταχθήκαμε στην Εθνική Φρουρά δύο χρόνια προηγουμένως. Ξεκινήσαμε από την πρώτη ημέρα κιόλας να μετρούμε «πίσω πίσω» πότε θα έρθει η ευλογημένη ημέρα της απόλυσής μας, η 20ή/7/1974. Ακούγετο συνέχεια η φράση κλισέ. «Πού θα πάει. Δύο χρόνια είναι. Θα περάσουν».

Όταν όμως ήρθε η 20ή/7/1974 όχι μόνο δεν ήταν ευλογημένη, αλλά απεδείχθη η πιο καταραμένη ημέρα για την Κύπρο και για όλους εμάς. Πολλά από τα νεανικά πρόσωπα «χάθηκαν» εκείνη την ημέρα. Το χαμόγελο της αναμενόμενης και προσδοκώμενης απόλυσης έσβησε για πάντα. Δεν απολύθηκαν ποτέ.

Τους βλέπω όλους μπροστά μου. Καταταχθήκαμε όλοι μαζί δύο χρόνια προηγουμένως στην Εθνική Φρουρά, αλλά αυτοί χωρίς να το ξέρουν κατατάχθηκαν και στο πάνθεο των ηρώων. Πήραν επάξια τη θέση τους στην ιστορία.
Βλέπω τα νεανικά τους πρόσωπα, στη γραμμή κατάταξης στο ΚΕΝ. Ακριβώς όπως ήταν τότε.

Με μια μεγάλη, ουσιαστική διαφορά όμως. Τότε χαμογελούσαν. Τώρα τα πρόσωπά τους είναι θλιμμένα. Όχι για το τέλος που τους βρήκε. Γι' αυτό είναι δικαιολογημένα υπερήφανοι. Για την κατάντια μας 42 χρόνια μετά. Για τη θυσία τους που «πήγε» άδικα.

Για την ενόχληση που αισθάνονται όταν διάφοροι κοστουμαρισμένοι και γραβατωμένοι κύριοι της εξουσίας «παρελαύνουν» μπροστά από τα μικρόφωνα για να εξυμνήσουν τη θυσία τους. Ποιοι; Αυτοί που τους πικραίνουν, διότι είναι οι πρωτεργάτες που οδήγησαν την πατρίδα στα σημερινά της χάλια. Που κατέστησαν τη θυσία τους άδικη και χωρίς νόημα.

Τώρα τα συναισθήματα είναι ανάμικτα. Ευχαριστώ που αξιώθηκα να σας γνωρίσω. Απολογούμαι για το πού καταντήσαμε.
Αιωνία σας η μνήμη.

ΧΡΙΣΤΟΣ Μ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος