Η χαιρέκακη φωνή: «Ο Μακάριος είναι νεκρός» σκόπευε να κλονίσει το ηθικό του λαού προς τον ηγέτη του. Το 1967 και για επτά ολόκληρα χρόνια γράφτηκαν οι Μαύρες σελίδες της Ιστορίας.

Ο ελληνικός λαός σκεπάστηκε κάτω από τις ερπύστριες, τα τανκς, τη λυσσώδη βία, τις ιταμές φωνές, τα λογοπαίγνια και τα ακαταλαβίστικα της χούντας.

Ο δημοκρατικός χαρακτήρας της Πολιτείας κατήντησε χωρίς πραγματικό αντίκρισμα, ενώ το κορυφαίο όργανο - το αντιπροσωπευτικό σώμα του λαού, φιμώθηκε με συνακόλουθο οι πολίτες να είναι χωρίς φωνή ή τη δυνατότητα συμμετοχής σε ουσιώδη ζητήματα ή σε κρίσιμες αποφάσεις.

Με την άνοδο στην εξουσία η χούντα δήλωνε προσήλωση στην αμερικάνικη πολιτική κι εξέφραζε τον ενθουσιασμό της και την υποστήριξή της στην Τουρκία.

«Η Τουρκία δημιουργεί αισθήματα ασφαλείας στην Ελλάδα, έναντι των κουμμουνιστικών χωρών» - τάδε έφη Παττακός.
Η στάση της χούντας ήταν υπέρ της επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας, της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και για εδαφικά ανταλλάγματα προς της Τουρκία.

Υπό τις ευλογίες της Δύσης σταύρωνε την Κύπρο και δημιουργούσε όξυνση στις σχέσεις της με τον Μακάριο, ο οποίος ήταν μεγάλος εχθρός της και γι’ αυτό έπρεπε να καταπολεμηθεί.

Μια πρώτη και κύρια ευθύνη που ανέλαβε ήταν η ανατροπή του Μακαρίου και η επιβολή λύσης στο νησί.
Ενεργούσε συνωμοτικά με σύμμαχο την ΕΟΚΑ Β’, τους εδώ Έλληνες αξιωματικούς και με επικεφαλής τον Γρίβα διέγραφαν και οργάνωναν σχέδια για να κόψουν τα φτερά του Μακαρίου και να θάψουν τους πόθους του λαού μας.

«Αν οι Ελληνοκύπριοι», έλεγαν, «δεν αποδέχονται την όποια λύση, τότε Ελλάδα και Τουρκία θα επιβάλουν τη δική τους λύση».
Εμπόδιο προς τούτο ο Μακάριος.
Γι’ αυτό και εδόθησαν οδηγίες στους «Έλληνες αξιωματικούς» να συνωμοτούν με την ΕΟΚΑ Β’ για δολοφονία του.

Όσο κι αν ο Μακάριος προειδοποιούσε πως με τις ενέργειές τους θα γίνουν οι νεκροθάφτες του Κυπριακού, άλλο τόσο αυτοί συνέχιζαν τη συνωμοσία τους, με τον Ιωαννίδη να είχε αποφασίσει πως ο Μακάριος έπρεπε να εκδιωχθεί από την εξουσία. Δήλωνε μάλιστα έτοιμος να απομακρύνει τον Μακάριο σε 24 ώρες και να αποσύρει τα στρατεύματά του που εστάλησαν για προστασία της Κύπρου, αφήνοντας την πατρίδα στο στόμα των λύκων.

Μέσα σ’ εκείνο το χαώδες και ανίερο περιβάλλον που δημιούργησαν οι συνωμότες, ο Μακάριος με πόνο ψυχής αποφασίζει να αποστείλει επιστολή προς τον Γκιζίκη, περιγράφοντας τα όσα αισθανόταν και βίωνε από τις άφρονες ενέργειες και τις πράξεις τους.

«Η ρίζα του κακού φτάνει μέχρις Αθηνών. Ησθάνθην εκτεινόμενης αοράτης εξ Αθηνών χειρός, αναζητούσαν τον αφανισμό μου».

Ήταν η τελευταία πράξη επικοινωνίας του με τους τελευταίους, ύπουλα και ξαφνικά, να θέτουν σε δράση το σχέδιο που από καιρό εξύφαιναν με ημερομηνία εκτέλεσής του την 15η Ιουλίου, καταρρακώνοντας τους θεσμούς και διασείοντας τα θεμέλια της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ακόμα ηχεί η εκνευριστική και πολλάκις επαναλαμβανόμενη φωνή «ο Μακάριος είναι νεκρός» χωρίς να συνειδητοποιεί πως επέρχεται η μαύρη συμφορά της εισβολής και της κατοχής.

Μεγάλες οι αμαρτίες των πραξικοπηματιών, τόσο των εξ Αθηνών, όσο και των εκ Κύπρου, τραυμάτισαν θανάσιμα και αποκεφάλισαν την Πολιτεία.