Εφόσον οι διοικούντες -κατά καιρούς- μεγάλοι δράστες παραμένουν ατιμώρητοι, τότε η έννοια της Πολιτείας, του Νόμου και της Δημοκρατίας χάνει το νόημά της

Το δολοφονικό ποδοβολητό του Ιούλη-Αυγούστου 1974 είχεν ήδη σφαγιάσει και σημαδέψει ανεξίτηλα την Κύπρο. Αλλά, έχει ταυτόχρονα αποκαλύψει και την υποκρισία (μέχρι σήμερα) πολλών των εντός και εκτός τειχών μας.

* Από 42 χρόνια τώρα, τα παράγωγα και οι αυτουργοί της ημών κατεδάφισης νέμονται και νοθεύουν τα πάντα στα κατεχόμενα. Εκθεμελιώνουν την πολιτιστική μας κληρονομιά, αλλοιώνουν και εξαλείφουν τις πηγές της Ιστορίας μας. Ο δε Τούρκος εδραιώνει συνεχώς τετελεσμένα διά του στημένου ψευδοκράτους, που τον Νιόβρη του 1983 είχεν οικοδομηθεί με την τελετουργική ιεροτελεστία όλων των ιδεολογικών και πολιτικών αποχρώσεων. (Αυτούς δηλαδή που κι εμείς, πλέον, αναγνωρίζουμε, λαδώνουμε, εκτρέφουμε και διεθνοποιούμε διά πράξεων και παραλείψεών μας!). Αλλά γιατί άραγε;

* Διότι, στον προς το παρόν ελεύθερο αλλά και υπό εποικισμό Νότο, νομιμοποιούνται δι’ έργων και λόγων από το 1974, πολλές επικυριαρχικές ορέξεις και εκβιασμοί του κατακτητή και της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενώ υπάρχουν και συντεταγμένες συνειδήσεις που συνεργούν ιδίοις χερσίν με τους εγκάθετους του βορρά στο να συνιδρυθεί ένας πρωτοφανούς μορφής πολύμορφος ρατσισμός «αντάξιος» του ηττημένου Ελληνισμού, διαγράψαντες ήδη το αγαθό της ελευθερίας και της αξιοπρέπειάς του. Των Αγκυραίων θεραπαινίδες και εις χρόνους ανύποπτους δείγματα φθοράς και ιταμότητας.

* Και τούτων εν πολλοίς δεδομένων, ο ανθρώπινος κότος* συμβιβάζεται και συνθλίβεται και οι δράστες και δωσίλογοι αποενοχοποιήθηκαν θριαμβευτικά και ελέγχουν τον βίο μας, ακόμα και από υψηλότατα πόστα και Πύλες. Καταλάβατε;
Οι οσμές των αθώων βροτείων αιμάτων έχουν εξατμιστεί. Και μια ψυχορραγούσα μνήμη, οξειδωμένη από την άθλια σιωπή και απραγία και τη συνεργασία πολλών με τον εχθρό, σπεύδει κάθε χρόνο να δώσει το «παρών» της επετειακά με συνθήματα και διακηρύξεις, στα οποία δεν πιστεύει πια και που πολύ περισσότερο - δεν υπηρετεί πνιγμένη στο βύθος** αυτής.

* Τα μηνύματα των αντιστάσεων, λες και έχουν θαφτεί μαζί με το χρέος προς την Ιστορία. Και μια πυκνή λησμονιά διαφεντεύει εκεί και όπου γράφτηκε η Ιστορία θνητών και αθανάτων, καλύπτοντας και την επαίσχυντη σιωπή πολλών. Ιάλεμοι*** άλλοι πια, δεν χωρούν. Διότι, αφού δεν καταφέραμε να απαλλαγούμε από τον συμβιβασμό και την πανεθνική υπνηλία μας, εδραιώθηκε και η επιβεβαίωση πως τα βαρύγδουπα συνθήματα «βαθυνούστατων» τινών αναλυταράδων, άνευ ηθικού υποβάθρου και βολεμένων αρχηγίσκων και των παρατρεχάμενών τους, δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά έναν θεατρινισμό, μέσω του οποίου μάταια επιδιώκεται η απαλλαγή μας από την προϊούσα σήψη και ευτέλεια, αλλά και από τις ιστορικές μας ευθύνες. Καθ’ ότι η κατοχή είναι εδώ και το χρέος ανεξόφλητο. Με την εκδίκηση της Δικαιοσύνης περιφρονημένη να αναμένει!!!

* Εφόσον λοιπόν αυτοί οι διοικούντες -κατά καιρούς- μεγάλοι δράστες παραμένουν ατιμώρητοι, τότε η έννοια της Πολιτείας, του Νόμου και της Δημοκρατίας χάνουν το νόημά τους. Οι δε μιναρέδες της θριαμβεύουσας ήδη δωσιλογίας το επιβεβαιούν!! Και δεν (θα) υπάρχει διαφυγή. Ας το θυμόμαστε.

Υ.Γ. Οι δε μιναρέδες της θριαμβεύουσας ήδη δωσιλογίας μας το επιβεβαιούν ημών εν σιωπή ευρισκομένων.

Σημειώσεις:
* Κότος = οργή
** Βύθος = λήθαργος
*** Ιάλεμοι= θρήνοι

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πτυχιούχος Νομικών και Πολιτικών Σπουδών