Τι κι αν πέρασαν 42 Ιούληδες από εκείνο το πρωινό της 15ης του Ιούλη! Το ίδιο πικρό, το ίδιο εφιαλτικό είναι και σήμερα και ας λένε πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Και θα είναι ο Ιούλης πάντα πικρός και πάντα εφιαλτικός όσο οι πλαγιές του Πενταδακτύλου στενάζουν κάτω από την μπότα του Τούρκου εισβολέα, όσο οι μάνες χύνουν πικρό το δάκρυ πάνω από τους τάφους των παιδιών τους.
Ο Γολγοθάς από την προδοσία είναι το ίδιο ανηφορικός όπως τότε. Γιατί οι πληγές εξακολουθούν να αιμορραγούν μέσα μας. Και όσο η δικαίωση της μνήμης τους μένει αδικαίωτη, η πίκρα και ο πόνος συνεχώς θα αναβλύζουν από τις καρδιές μας.
Σαράντα δύο χρόνια από το μεγαλύτερο και πιο στυγερό έγκλημα που έχει συμβεί στην ιστορία του τόπου και οι εγκληματίες μένουν ατιμώρητοι. Την ίδια ώρα κάποιοι πασκίζουν να ξεχάσουμε το έγκλημα, με το επιχείρημα ότι αναξέουμε πληγές. Ποιος, αλήθεια, αναξέει ποιανού τις πληγές;
Την ίδια ώρα που η Πολιτεία τιμά τους ήρωες της Αντίστασης, κτίζει μνημεία σε αυτούς που την κατέλυσαν. Αντί η Κυβέρνηση να υποκλίνεται στα παιδιά της Αντίστασης και της Δημοκρατίας, δαφνοστεφανώνει, ποιον; Τον Γρίβα, τον αρχιτέκτονα της προδοσίας, αυτόν που έκανε σχέδια για ανατροπή του Μακαρίου, αυτόν που δολοφονούσε τα παιδιά μας, που ανατίναζε αστυνομικούς σταθμούς.
Η ανάγκη υπεράσπισης των ιστορικών γεγονότων γύρω από το πραξικόπημα, χρόνο με τον χρόνο γίνεται ακόμα μεγαλύτερη. Είναι ζήτημα μνήμης ιερής σε όσους έδωσαν τη ζωή τους για τη δημοκρατία και τη νομιμότητα. Για τους ζώντες αντιστασιακούς, που αποτελούν ζωντανή μαρτυρία για τα γεγονότα που σημάδεψαν τη σύγχρονη ιστορία του τόπου μας.
Δεν μπορεί να καταθέτουμε το στεφάνι της ευγνωμοσύνης και σεβασμού μας στο μνημείο όπου είναι θαμμένοι αυτοί που αντιστάθηκαν στον φασισμό και υπερασπίστηκαν τη δημοκρατία και ύστερα από λίγο να καταθέτουμε στεφάνι σε αυτούς που επιχείρησαν εναντίον του Προεδρικού Μεγάρου με σκοπό να σκοτώσουν τον Πρόεδρο Μακάριο.
Αλήθεια, τι μήνυμα δίνουμε, ποιο συμβολισμό έχει αυτή η ενέργεια πολιτικών παραγόντων του τόπου;
Όσοι Ιούληδες και να περάσουν, ο πόνος θα είναι πάντα βαρύς, ιδιαίτερα για όσους οι φασίστες της ΕΟΚΑ Β΄ δολοφόνησαν τα παιδιά τους. Το καλύτερο μνημόσυνο είναι να τους θυμόμαστε και να αγωνιζόμαστε για την επικράτηση των ιδανικών της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Καλύτερο μνημόσυνο είναι να κρατάμε τη μνήμη τους άσβεστη και ποτέ να μην επιτραπεί αλλοίωση και παραχάραξη της Ιστορίας.
Σαράντα δύο χρόνια μετά δεν ζητούμε εκδίκηση. Ζητούμε δικαίωση της μνήμης τους. Απαιτούμε να αναγνωρίσουν όλοι την ιστορική αλήθεια. Για να αντλήσουμε διδάγματα από αυτήν. Για να μάθει η νέα γενιά ποιοι και γιατί μας οδήγησαν στον όλεθρο και την καταστροφή, γιατί 42 χρόνια μετά, ψάχνουμε ακόμα σε πηγάδια για να αναγνωρίσουμε με τη μέθοδο DNA τα αγνοούμενα αδέλφια μας.
Η υπεράσπιση της ιστορικής αλήθειας δεν είναι πια μόνο υποχρέωση. Είναι φωνή από το Θρονί. Είναι φωνή από τους τάφους των θυμάτων της ΕΟΚΑ Β’. Είναι κραυγή χιλιάδων μαυροφορεμένων μανάδων των νεκρών και των αγνοουμένων της κυπριακής τραγωδίας!
ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΠΑΠΑΛΑΖΑΡΟΥ
