Ον οι θεοί φιλούσιν, αποθνήσκει νέος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλοι, κάποια στιγμή, είπαμε ή ακούσαμε αυτή την έκφραση. Και, όπως όλα στη ζωή, έχει τουλάχιστον δύο αναγνώσεις ή γωνίες θεώρησης.

Η πρώτη είναι η παρηγοριά που αναζητούμε στην προσπάθεια να αιτιολογήσουμε ή να αποδεχθούμε την απώλεια νέου και προσφιλούς προσώπου.

Η δεύτερη εδράζεται στην πραγματικότητα ότι το πάνθεον των σπουδαίων, σοφών, ηρώων, δημιουργών κοσμείται από φυσιογνωμίες νέων.

Κάποιοι βέβαια έφθασαν και σε βαθύ γήρας, αλλά συχνά η ακμή της απόδοσης και προσφοράς τους επετεύχθη κατά τη διάρκεια της νεότητος.

Πολύς θόρυβος γίνεται αυτές τις ημέρες για τα 90ά γενέθλια βασίλισσας, πάλαι ποτέ κοσμοκράτειρας χώρας. Αφιερώματα σε μέσα μαζικής επικοινωνίας, εορτασμοί, συνεντεύξεις, σχόλια και... μία συγκινητική φωτογραφία της, σε εξώφυλλο περιοδικού παγκόσμιας κυκλοφορίας με τα τέσσερα αγαπημένα της τετράποδα!*

Η μακροβιότης αναμφίβολα αποτελεί θείο δώρο, μέσω του οποίου απολαμβάνει κάποιος εμπειρίες, χαρές αλλά και λύπες που μπορούν να μετουσιωθούν σε γνώση και σοφία, χρήσιμες για τους άλλους.

Στις κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας υπάρχει ένας μικρός χώρος, γνωστός σαν «Φυλακισμένα Μνήματα». Εκεί αναπαύονται κάποιοι πεσόντες και όλοι οι απαγχονισθέντες αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Εκεί οι Άγγλοι τούς έθαψαν κυρίως, γιατί δεν τολμούσαν να αντιμετωπίσουν τη λαϊκή οργή που προβλεπόταν στις κηδείες τους.

Ανάμεσά τους κι ο έφηβος ποιητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης, για τον οποίο εκινήθη παγκόσμια εκστρατεία, για μετατροπή της θανατικής ποινής. Και η νεαρή τότε βασίλισσα και μητέρα αρνήθηκε...

Ο νεαρός αγωνιστής της Ελευθερίας ανέβηκε περήφανα στο ικρίωμα και παρά το γεγονός ότι δεν πρόλαβε να γευτεί πολλά πράγματα ή να απολαύσει τη χαρά της οικογένειας και τη σοφία των γηρατειών, εξασφάλισε μία θέση στον κύκλο των Αθανάτων Νέων, οι δε στίχοι του μας συντροφεύουν, αδιάλειπτα.

Και η μνήμη αυτού αεί αγήρως.
Οι θεοί σίγουρα αγάπησαν τον Ευαγόρα κι ας μην του χάρισαν τη δυνατότητα, εκτός από «την Ελλάδα που αγάπησε μ’ έναν έρωτα μεγάλο, αληθινό» να τον χαρεί και μ’ εκείνην, που «τα γαλάζια της τα μάτια, τα θλιμμένα, τον καθάριο της θύμιζαν ουρανό».**

Διερωτώμαι ειλικρινά, τι θα κουβαλήσει στις πνευματικές αποσκευές της την ημέρα της κρίσεως και τι κληρονομιά θα αφήσει η πάλαι ποτέ αυτοκράτειρα, που εν ονόματί της καταδικάστηκε να σπαρταρήσει στην αγχόνη ο Βαγορής.

Σημειώσεις:
*Vanity Fair! (σύμπτωση, άραγε, ο τίτλος;)
**Στίχοι του, που μελοποίησε ο Μάριος Τόκας

ΝΙΚΟΣ ΕΡΡ. ΙΩΑΝΝΟΥ
Καρδιολόγος