Η επικράτηση του Brexit σηματοδοτεί μια εποχή αστάθειας και μια προσπάθεια απαξίωσης της Ε.Ε. σαν να είναι το κύριο πρόβλημα, και όχι η αναζήτηση της ριζικής αναδιοργάνωσης

Τα αποτελέσματα της εκλογικής αναμέτρησης στη Βρετανία της 23ης Ιουνίου 2016 για την παραμονή ή όχι της χώρας στην Ε.Ε., γνωστής ως «Bremain και Brexit», άνοιξαν την πόρτα του παγκόσμιου φρενοκομείου, γιατί θα οδηγήσουν τον πλανήτη Γη για μακρύ χρονικό διάστημα σε πάμπολλες αβεβαιότητες και σε ανεξέλεγκτα γεγονότα και καταστάσεις, καθώς με την ψήφο τους οι Βρετανοί άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου και απελευθέρωσαν όλα τα δαιμόνια.

Είναι γνωστό ότι οι Βρετανοί προ και μετά την ένταξή τους στην Ε.Ε. βρίσκονταν σε δυσαρμονία με τις εκάστοτε κινήσεις της Ένωσης, λόγω του γεγονότος ένας αριθμός από τα μέλη της ήταν και αυτές αποικιοκρατικές χώρες, που επέβαλλαν την άποψή τους, καθώς επίσης από το 2005 και μετά η Ε.Ε. βρέθηκε πολλές φορές κοντά στο ατύχημα και το απέφυγε την ύστατη ώρα.

Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας της 23ης Ιουνίου 2016 την σπρώχνει σε αχαρτογράφητα νερά, σε μια περίοδο που ο δεξιός και αριστερός λαϊκισμός φουντώνει καθημερινά μαζί με το προσφυγικό που δεν ηλέγχθη, το αγκομάχημα της Ευρωζώνης καθώς και το γεωπολιτικό από Νότο προς Ανατολή βρίσκονται σε απερίγραπτη αστάθεια.

Η Βρετανία με την απόφασή της στο δημοψήφισμά της οδηγείται σε μια ποικιλόμορφη κρίση και περιπέτεια, που πιθανό να οδηγήσει και σε γεωγραφικό ακρωτηριασμό με αποχώρηση της Σκοτίας, Β. Ιρλανδίας και πιθανόν του Γιβραλτάρ, καθώς επίσης και στην εμπλοκή της σ’ ένα δίκτυ που πηγάζει από την κοινοτική νομοθεσία, ενώ θα χρειαστούν χρόνια για να ξεμπλέξει από τις συνταγματικές περιπλοκές του Νόμου για τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες του 1972.

Επίσης μια σειρά χώρες-μέλη της θα βρεθούν αντιμέτωπες με τα εσωτερικά τους προβλήματα, όπως η Γαλλία που θυμίζει Μάη του 1968, η Γερμανία με τις πιέσεις για τις επιδόσεις στο κοινό νόμισμα και την αυξανόμενη άνοδο της ακροδεξιάς, οι Σκανδιναβικές χώρες με τις πιέσεις που δέχονται λόγω της αναπτυσσόμενης καχυποψίας και υπεροψίας σ’ αυτές, οι αποσχιστικές τάξεις σε Ισπανία, Ιταλία και οι αυξανόμενες αποσκιρτήσεις σε Ουγγαρία, Πολωνία, Ελλάδα κ.λπ.

Η πληγωμένη Ευρώπη, παρά τα πάμπολλα που την κτυπούν πισώπλατα και με την ελλιπή ηγεσία και την κρίση που τη μαστίζει, εξακολουθεί να παραμένει μια όαση δημοκρατίας και σχετικής ευημερίας σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο.
Πρέπει να ομολογηθεί και να τονισθεί πως η παγκοσμιοποίηση υπονόμευσε τις κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και πολιτισμικές σταθερότητες μαζί με τους ασταμάτητους ρυθμούς ανάπτυξης και οδηγεί τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα στην αγκαλιά των εθνικιστικών και λαϊκιστικών ψευδαισθήσεων και στην ανάδειξη συμμαχιών με τα άκρα, που οδηγούν σε απρόβλεπτες πολιτικές αναταράξεις.

Τώρα που οι ποικιλόμορφες εξελίξεις είναι απρόβλεπτες, δεν θα πρέπει να κοιτούμε τα πάντα μέσα από το εθνικό πρίσμα, γιατί στην πολιτική υπάρχουν οι μονίμως ανεύθυνοι και τα μαύρα πρόβατα, που εκπηγάζουν από την εφαρμογή και αξιοποίηση των δημοψηφισμάτων, ακολουθώντας τα γνωστά μοτίβα της πολιτικής διαμαρτυρίας.
Η πολιτική θα πρέπει να στηρίζεται στους υπεύθυνους πολιτικούς, που δεν εξαργυρώνουν την υπευθυνότητά τους, ακόμη κι αν αυτό τούς κοστίζει σε ποσοστό ψήφων.

Η επικράτηση του Brexit σηματοδοτεί μια εποχή αστάθειας και μια προσπάθεια απαξίωσης της Ε.Ε. σαν να είναι το κύριο πρόβλημα, και όχι η αναζήτηση της ριζικής αναδιοργάνωσης και το πέρασμα από τη δημοσιονομική λιτότητα στην ισόρροπη ανάπτυξη και του ξεπέρασμα της γραφειοκρατικής εμμονής, στην ευέλικτη διαχείριση των υφιστάμενων προβλημάτων και στην αλληλεγγύη, και όχι στον άγριο ανταγωνισμό.

Εάν επιλεχθούν τα πιο πάνω, τότε θα μπορέσει και η Ευρώπη να αντισταθεί στις δημιουργούμενες κοινωνίες των ολίγων, που ανέρχονται στο 0.334 του πληθυσμού, που διαθέτει περιουσία ίση με το παγκόσμιο ΑΕΠ των 232 τρισεκατομμυρίων δολαρίων και θα αντιμετωπίσει με επιτυχία την άνοδο της ακροδεξιάς και τις διαλυτικές και φυγόκεντρες τάσεις στην Ευρωζώνη.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ