Πριν πέντε χρόνια, στις 11/7/2011, το Κράτος, με τις ενέργειες και παραλείψεις του, οδήγησε 13 ανθρώπους, εν ώρα υπηρεσίας και εκτέλεσης του καθήκοντος, στον θάνατο. Έναν ηρωικό θάνατο, που για πρώτη αλλά και τελευταία φορά, παρ' όλα τα συνταρακτικά που συνέβησαν από τότε στην Κύπρο, έβγαλε τους πολίτες για μέρες στον δρόμο.

Το Κράτος όμως επιπρόσθετα οδήγησε δεκάδες άλλους ανθρώπους και τις οικογένειές τους σε «αργό θάνατο». Είναι οι αφανείς ήρωες της τραγωδίας του Μαρί. Οι τραυματίες που ακρωτηριάστηκαν μόνιμα, σωματικά και ψυχικά. Η φυσιολογική τους ζωή τερματίστηκε την ημέρα εκείνη και έκτοτε αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα μέσα στα νέα τραγικά δεδομένα που δημιουργήθηκαν. Πάνω σε τροχοκαθίσματα οι περισσότεροι, υποχρεωτικά άνεργοι, ψυχολογικά ασταθείς, σωματικά ελλιπείς, εξαρτώνται έκτοτε οι περισσότεροι από τρίτους για να αντιμετωπίσουν την τραγική καθημερινότητά τους.

Το Κράτος, στις 11/7/2011 αλλά και μετά, απεδείχθη τραγικά ανεπαρκές. Τους «θανάτωσε». Τους «τραυμάτισε», αλλά έκτοτε δεν απέδωσε πλήρη δικαιοσύνη. Κάποιοι έμειναν, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, ατιμώρητοι. Και όσο παράξενο και απίστευτο και αν ακούγεται, εναντιώνεται εις τις απαιτήσεις των οικογενειών των θανόντων αλλά και των τραυματιών των ιδίων εις τις δικαστικές διαδικασίες που εκκρεμούν εδώ και πέντε χρόνια ενώπιον του Δικαστηρίου.

Το Κράτος, το οποίο εδώ και πέντε χρόνια, με τις κενού περιεχομένου ομιλίες των αξιωματούχων του, την ημέρα του μνημοσύνου των «λιβανίζει» τους πεσόντες του Μαρί -και μονίμως ξεχνά τους τραυματίες- εναντιώνεται σθεναρά, μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων, στις απαιτήσεις αμφότερων. Τα θέματα όμως δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται πάντοτε νομικά. Οφείλει να υπάρχει και ο ανθρωπιστικός παράγοντας. Εις τις περιπτώσεις των θανόντων και τραυματισθέντων του Μαρί, ο τελευταίος αυτός παράγοντας απουσιάζει παντελώς.

Ο χρόνος που πέρασε από τις 11/7/2011 είναι πολύς. Ταυτόχρονα, όμως, δεν είναι τόσο πολύς ώστε το Κράτος να μην μπορεί, ακόμη και τώρα, να συμπεριφερθεί, εκ των υστέρων βέβαια, ως οφείλει, με πράξεις και όχι με ομιλίες.

ΧΡΙΣΤΟΣ Μ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος