Ύστερα από ένα μήνα μετεκλογικής ανάπαυλας, το «κόμμα των εργαζομένων» ξαναμπήκε δριμύτερο στον χορό της αντιπολιτευτικής υστερίας. Με δημόσιες παρεμβάσεις πρωτοκλασάτων στελεχών του ΑΚΕΛ επανήλθε δυναμικά στην προτέραν τακτική της ισοπέδωσης των πάντων τα οποία προέρχονται από το κυβερνητικό στρατόπεδο.
Εντελώς αψυχολόγητα, το ΑΚΕΛ επιρρίπτει στην Κυβέρνηση την ευθύνη για την κατακρεούργηση των μισθών και της σημαντικής μείωσης της αγοραστικής αξίας κατά την τετραετία 2011-15. Ξεχνά φαίνεται ότι τη διετία 2011-13 το πηδάλιο κρατούσε ο Δημήτρης Χριστόφιας, που ασκούσε την εξουσία στη βάση των επιλογών και αποφάσεων της ΑΚΕΛικής Κεντρικής Επιτροπής.
Αγνοεί ότι η πολιτική σκληρής λιτότητας ξεκίνησε επί δικής του διακυβέρνησης, όταν ζήτησε επίμονα τη δανειακή συνδρομή της Τρόικας, προκειμένου να διασωθούν τα τεράστια δημοσιονομικά ελλείμματα που παρέλυσαν τη λειτουργία της κρατικής μηχανής.
Δεν θέλει να θυμάται το ΑΚΕΛ, ούτε τον ELA, ούτε τις κοντόφθαλμες πολιτικές του στην υπόθεση της Λαϊκής Τράπεζας, που έσυραν την οικονομία στην άβυσσο μια ώρα γρηγορότερα. Στο ακανθώδες θέμα της ανεργίας, η ΑΚΕΛική θρασύτητα ξεπέρασε τα εσκαμμένα.
Κατηγορεί την Κυβέρνηση για την υψηλή ανεργία, αποσιωπώντας ότι την πενταετία ΑΚΕΛ - Χριστόφια ο ανεργιακός δείκτης αυξήθηκε κατά 400% και από 3.5% το 2008 απογειώθηκε στο 13% σε πέντε χρόνια.
Τα ΑΚΕΛικά ανέκδοτα αγγίζουν και το μείζον θέμα της διαφθοράς στην Αστυνομία, αυτοδιερωτώμενα μετά τον πρόσφατο φόνο του Καλοψιδιώτη, «ποια ασφάλεια μπορούν να νιώθουν οι πολίτες όταν σε δημόσιο χώρο γίνονται εκτελέσεις και φόνοι».
Μιλούν με τόση ξεδιαντροπιά οι ηγήτορες του ΑΚΕΛ για ένα τόσο σοβαρό και ευαίσθητο θέμα, αποφεύγοντας επιμελώς να μας εξηγήσουν το φαινόμενο του διαβόητου ισοβίτη Αντώνη Προκοπίου Κίτα [Αλ Καπόνε], που το έσκασε από σουίτα ιδιωτικού … νοσοκομείου, συμμετέχοντας σε παράνομες δραστηριότητες υπό την κάλυψη στελεχών της Αστυνομίας.
Το προπαγανδιστικό ΑΚΕΛικό τροπάρι επεκτείνεται και στο Brexit, με τον «δόκτορα» Στέφανο Στεφάνου να καταγγέλλει ότι οι κυβερνώντες δεν έχουν καμιά προληπτική προεργασία για τις συνέπειες της αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στο σημείο αυτό η μνήμη μάς παραπέμπει στη σοφή πολιτική Χριστόφια με τα συριακά εμπορευματοκιβώτια της πυρίτιδας, μέσω των οποίων άσκησε προληπτική εξωτερική πολιτική [sic] βυθίζοντας τον τόπο στο πένθος με 13 νεκρούς, αρκετούς τραυματίες και υλικές ζημιές στην οικονομία πέραν των δύο δισεκατομμυρίων ευρώ.
Φυσικά, το κερασάκι στη στείρα αντιπολιτευτική πρακτική του ΑΚΕΛ έθεσαν οι ειδήμονες του κόμματος, με τις συχνές παρεμβάσεις τους στην καρκινοβατούσα κατάσταση της Υγείας, στηλιτεύοντας με δριμύτητα τις κυβερνητικές πολιτικές στο ΓεΣΥ. Λίγο-πολύ το ΑΚΕΛ υποστηρίζει ότι η Κυβέρνηση και ο ΔΗΣΥ φρενάρουν την υλοποίηση του Γενικού Σχεδίου Υγείας, εξυπηρετώντας μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.
Εδώ, γεννιέται ένα καίριο και συνάμα τεράστιο ερώτημα που προκαλώ την ΑΚΕΛική ηγεσία να απαντήσει ευθέως και ευθαρσώς. Γιατί, στη συνεχόμενη 10ετή κυβέρνηση - συγκυβέρνηση του ΑΚΕΛ 2003-13, που τα δημόσια οικονομικά ήταν εύρωστα, δεν εφαρμόσθηκε το ΓεΣΥ; Ποιος αρμόδιος ή αναρμόδιος θα δώσει στον Κύπριο ασθενή, που αναζητά εναγωνίως την γιατρειά του, μια πειστική εξήγηση:
Γιατί οι τέσσερεις υπουργοί Υγείας του ΑΚΕΛ, Ντίνα Ακκελίδου, Χάρης Χαραλάμπους, μ. Ανδρέας Γαβριηλίδης και ο ειδήμονας Σταύρος Μαλάς, δεν κατάφεραν στην εν λόγω περίοδο να υλοποιήσουν το ΓεΣΥ;/
Γράφοντας όλα αυτά, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι υπεραμύνομαι των πολιτικών επιλογών της παρούσας διακυβέρνησης. Απλώς θέλω να καταδείξω στη δεινοπαθούσα Κύπρο, πως ο ΑΚΕΛικός λόγος, παρά τα δεινά που επεσώρευσε στον τόπο, εξακολουθεί σε κρίσιμες ώρες και σοβαρά ζητήματα να ηχεί σαν ανέκδοτο.
ΞΕΝΗΣ Χ. ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ
Δημοσιογράφος
