Η εθνοκεντρική λειτουργία της Ε.Ε. δεν λύνει τα προβλήματα που προκύπτουν από την παγκοσμιοποίηση και χρειάζεται να ξεφύγει από τον κρατισμό που ακολουθεί
Ανεξάρτητα από την ιστορία του Brexit, η οποία ήταν αποκαλυπτική, έρχεται στην επιφάνεια και επικαιρότητα το γεγονός ότι οι Βρετανοί ψηφοφόροι δεν αντέδρασαν μόνο στη μεταναστευτική πολιτική και στα πρόσφατα τρομοκρατικά κτυπήματα, αλλά και ενάντια στους υπερπροστατευτικούς κανονισμούς και στο κόστος εισφορών προς την Ένωση και στην πολιτική της κυβέρνησης και των κεντρικών τραπεζών, καθώς και την ατελείωτη πίεση και προσποίηση μέχρι να τελειώσει η κρίση.
Πέραν τούτου η πίτα του εισοδήματος από την εργασία συρρικνώθηκε μαζί με το ξέφρενο πλημμελές ποσοστό.
Η ψηφοφορία της 23ης Ιουνίου του 2016 ήταν μια αποδοκιμασία για το κατεστημένο της χώρας, την Ε.Ε., και στην τρέχουσα ιδεολογική δομή στο σύνολό της και στην πορεία προς το άγνωστο.
Το Brexit είναι το προοίμιο για μια παγκόσμια επανάσταση ενάντια στο τρέχον οικονομικό κατεστημένο και στις οικονομικές πολιτικές. Είναι μια δίκοπη, όπως και κάθε γόνιμη, πρόκληση προς την ηγεμονία των αγορών και μια αντίσταση για να διασωθεί η αξιοπρέπεια και να παύσουν οι άνθρωποι να δουλεύουν μόνο για να πληρώνουν ισόβια οφειλές σε τράπεζες και να μην μπορούν να αποταμιεύσουν τον μόχθο τους, αντιπαρέχοντας το εβδομαδιάτικο εξευτελιστικό χαρτζιλίκι.
Η σημερινή κατάληξη της Ε.Ε. ματαίωσε την προσδοκία των Ευρωπαίων να διεκδικήσουν την ευτυχία τους στο πλαίσιό της και αυτή η συμπεριφορά οδήγησε στην εμφάνιση των φασιστικών και ρατσιστικών μορφωμάτων, που απειλούν την αξιοπρέπεια, χλευάζουν τη δημοκρατία και προσπερνούν το κράτος δικαίου, αντιπαρατάσσοντας τη βία.
Η δημοσιονομική πολιτική που εφαρμόζεται δεν λαμβάνει υπόψη την ηθική της συνοχής και της έμπρακτης αλληλεγγύης.
Με αυτήν τη νοοτροπία, οι ηγέτες της τη σπρώχνουν προς το επίπεδο των κοινωνιών που τη συνθέτουν και στις παραλείψεις των κρατών που τη συγκροτούν, γιατί η υφιστάμενη ανάπτυξη δεν είναι παροντική και η διανομή του παραγόμενου πλούτου βασίζεται στην ανισότητα και δεν παράγει ειρήνη.
Η Ε.Ε. αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της επιβίωσης και θα πρέπει να αλλάξει για να αποθαρρύνει τις φυγόκεντρες τάσεις και να δώσει μια νέα δυναμική, τόσο στην ανάπτυξη, απασχόληση όσο και στον τομέα ασφάλισης, προστασίας των συνόρων και στη διαχείριση των προσφυγικών ροών.
Η Ευρώπη θα πρέπει να ξεφύγει από την παραλυτική κατάσταση στην οποία βρίσκεται και να πορευθεί μπροστά, για να κερδίζει τους πολίτες της, προσφέροντας σ’ αυτούς ένα νέο Ευρωπαϊκό Συμβόλαιο, με βαθύτερη ενοποίηση, που είναι η ενίσχυση της κοινωνικής διάστασης της Ευρώπης, και θα περιλαμβάνει ολοκληρωμένη ανάπτυξη, οικονομική μεγέθυνση, απασχόληση, καταπολέμηση των άνισων, τη φτωχοποίηση κ.λπ.
Πέραν τούτου να δοθεί βαρύτητα στην ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής δημοκρατίας με νέους τρόπους, προσεγγίσεις, λαμβάνοντας υπόψη τα εθνικά κοινοβούλια, την αποκεντροποίηση των Βρυξελλών και άλλα πολλά, που να αποδεικνύουν τις βαθύτερες ενοποιήσεις σε όλους τους τομείς και δραστηριότητες.
Η εθνοκεντρική λειτουργία της Ε.Ε. δεν λύνει τα προβλήματα που προκύπτουν από την παγκοσμιοποίηση και χρειάζεται να ξεφύγει από τον κρατισμό που ακολουθεί για τη διάσωση των μεγάλων τραπεζών και εταιρειών και από την ιδεολογία ότι οι αγορές έχουν προτεραιότητα. Η Ευρώπη πρέπει να ξεφύγει από τον ιδιωτικό κεϋνσιανισμό.
Τώρα που η Ευρώπη έχει ανοικτές όλες τις εξελίξεις, θα πρέπει να σκεφθεί με κάθε σοβαρότητα, μακριά από κάθε σκέψη εκδίκησης και δημαγωγίας, αλλά με πίστη στη συμπολιτειακή ολοκλήρωση αυτής της συγκατοίκησης λαών και ιστοριών, γιατί τίποτα στην ιστορία δεν είναι αναπόφευκτο.
Τώρα είναι η ευκαιρία των πολιτικών ηγεσιών, όπως λέγει και ο Σαίξπηρ, να «αδράξουν τη στιγμή».
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ.
