Είναι γνωστό ότι μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) δεν συγκροτήθηκε ο προβλεπόμενος από το δοτό Σύνταγμα κυπριακός στρατός, επειδή ο Τούρκος αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης άσκησε το δικαίωμα αρνησικυρίας, που είχε στα θέματα ασφάλειας και άμυνας. Επέμενε να συγκροτηθεί ο στρατός σε αμιγώς εθνοτική και όχι σε μεικτή βάση, όπως είχε αποφασίσει κατά πλειοψηφία το Υπουργικό Συμβούλιο στις 10 Αυγούστου 1961.

Είναι επίσης γνωστό ότι οι διαφωνίες μεταξύ των Ελληνοκυπρίων (Ε/κ) και Τουρκοκυπρίων (Τ/κ) στις μακροχρόνιες διακοινοτικές συνομιλίες και ειδικά στο θέμα της ασφάλειας, αφορούν τις συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας. Οι Τ/κ υποστηρίζουν τη διατήρηση των συνθηκών (επεμβατικά δικαιώματα - παραμονή τουρκικών στρατευμάτων στο νησί) και εμείς την κατάργησή τους.

Σε ό,τι αφορά την αποστρατιωτικοποίηση του κυπριακού κράτους μετά τη λύση (να μην έχει ένοπλες δυνάμεις), υπήρχε διαχρονικά συναντίληψη και σύγκλιση απόψεων μεταξύ Ε/κ και Τ/κ. Αυτό καταγράφεται και στο 77 σελίδων έγγραφο των συγκλίσεων Ντάουνερ (2008 - 2012) στο κεφάλαιο Security and Guarantees, στη σελίδα 70.

Τι συμβαίνει σήμερα στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης του κυπριακού κράτους, που αποτελεί διαχρονική θέση όλων των κυβερνήσεων της ΚΔ από το 1979, αλλά και θέση αποφάσεων του Εθνικού Συμβουλίου; Υπάρχουν αλλαγές στις θέσεις των Ε/κ και Τ/κ; Υπάρχουν συναντιλήψεις;

Το βέβαιο είναι ότι υπάρχει συσκότιση στο σοβαρό αυτό θέμα, το οποίο δεν έθιξε καθόλου ο Πρόεδρος της ΚΔ στην πολύωρη ενημέρωση που έκανε στο Κοινοβούλιο. Ιδιαίτερα ανήσυχα είναι τα στελέχη της Εθνικής Φρουράς, που δεν γνωρίζουν αν συντάχθηκε μελέτη του κράτους για την τύχη τους στα πλαίσια λύσης, είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει κυπριακός Στρατός.

Πληροφορίες που βλέπουν το φώς της δημοσιότητας και στοιχεία που σχετίζονται με το θέμα αυτό είναι και τα εξής:
* Υπουργοί της ΚΔ δήλωσαν ότι μετά τη λύση θα υπάρχει ομοσπονδιακός στρατός. Οι δηλώσεις έγιναν μετά από ερωτήματα δημοσιογράφων, πώς συμβιβάζεται η απόφαση της Κυβέρνησης για πρόσληψη 3000 επαγγελματιών οπλιτών, με την προοπτική επίλυσης του Κυπριακού. Σε σχόλιό του για το ίδιο θέμα, ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ δήλωσε ότι θέση του κόμματός του παραμένει η αποστρατιωτικοποίηση του κυπριακού κράτους μετά τη λύση.

* Οι Τ/κ μετά το κοινό ανακοινωθέν της 11ης Φεβρουαρίου 2014 (με το οποίο συμφωνήθηκε λύση ΔΔΟ των «two Constituent States of equal status», τα οποία οι ΤΚ ως γνωστόν μεταφράζουν σε «Ιδρυτικά Κράτη»), φαίνεται ότι άρχισαν να υποστηρίζουν ύπαρξη κυπριακού στρατού μετά τη λύση αλλά σε αμιγώς εθνοτική βάση (όπως υποστήριζαν και το 1960), με ξεχωριστά τμήματα που θα σταθμεύουν σε κάθε «Constituent State».

Στα κατεχόμενα ο εκπρόσωπος του Ακιντζί, Μπαρίς Μπουρτζού, διέψευσε ότι υπάρχει αμοιβαία κατανόηση για δημιουργία κοινού στρατού (άρθρο δημοσιογράφου Κώστα Βενιζέλου στον «Φιλελεύθερο» 10 Μαΐου 2016, με θέμα «δεν αγγίζουν την ασφάλεια»).

Nα σημειώσουμε ότι συνήθως οι διαψεύσεις επιβεβαιώνουν μια είδηση. Για το ίδιο θέμα ο δημοσιογράφος Απόστολος Ζουμπανιώτης, ανταποκριτής στη Νέα Υόρκη, αναφέρει σε άρθρο του ότι Ακιντζί και Αναστασιάδης αποδέχονται κατ’ αρχήν τη δημιουργία κυπριακού Στρατού (εφημερίδα «Καθημερινή», 8 Μαΐου 2016, άρθρο «Στο προσκήνιο πάλιν η δημιουργία κυπριακού Στρατού»).

Στις διακοινοτικές συνομιλίες που διεξάγονται, ήταν σοβαρό λάθος μας να ενδώσουμε στην τουρκική απαίτηση, να διαχωρισθεί το κεφάλαιο της ασφάλειας σε εσωτερική και εξωτερική πτυχή, με συνέπεια να μη συζητείται το θέμα των εγγυήσεων, των στρατευμάτων και επεμβατικών δικαιωμάτων ξένων χωρών, ωσάν να μην είναι θέμα αρμοδιότητας του κυπριακού κράτους.

Συμπερασματικά, για το κεφάλαιο της ασφάλειας, που είναι από τα σημαντικότερα σε μια λύση, ο λαός δεν έχει ενημέρωση και βρίσκεται στο σκοτάδι. Η άποψή μου στο θέμα του κυπριακού Στρατού, είναι ότι το κυπριακό κράτος, όπως κάθε σύγχρονη δημοκρατία, θα πρέπει να έχει ένοπλες δυνάμεις σύνθεσης, οργάνωσης και δύναμης κατά τη δική του βούληση, με γνώμονα τις απαιτήσεις του για την ασφάλεια και την αξιολόγηση των απειλών κατά της επικράτειάς του και όχι στη βάση ξένων παρεμβάσεων και επιβολών.

Να μην επαναλάβουμε λάθη του παρελθόντος και να μην αποδεχθούμε δοτό σύστημα ασφάλειας όπως εκείνο που μας επιβλήθηκε το 1960 με επεμβατικά δικαιώματα και στρατεύματα ξένων χωρών, με προσδιορισμό από το Σύνταγμα ακόμα και του ακριβούς αριθμού των στρατιωτών (2000) που θα έχει ο κυπριακός Στρατός και της σύνθεσής του σε σχέση και με την περιοχή στάθμευσής του, υπό την κηδεμονία ενός μεικτού στρατιωτικού επιτελείου με συμμετοχή και δύο ξένων χωρών και υποχρέωση της ΚΔ να διαβουλεύεται τα θέματα άμυνάς της με Τουρκία, Ελλάδα και Βρετανία (άρθρο 3 Συνθήκης Εγκαθίδρυσης).

Το σύστημα ασφάλειας του 1960 είχε γίνει ακόμα πιο επιβαρυντικό για το κυπριακό κράτος με το σχέδιο Ανάν, που εκμηδένιζε κάθε ίχνος αυτονομίας, κυριαρχίας και αμυντικής ικανότητας του κράτους μας και ήταν αριστοτεχνικά σχεδιασμένο για την εκμετάλλευση της γεωπολιτικής αξίας της Κύπρου ΜΟΝΟ από την Τουρκία και Βρετανία. Αυτό επιδιώκουν και σήμερα οι εν λόγω χώρες με την προωθούμενη λύση ΔΔΟ, που είναι δικής τους έμπνευσης και στην ουσία είναι το σχέδιο Ανάν.

ΦΟΙΒΟΣ ΚΛΟΚΚΑΡΗΣ
Αντιστράτηγος ε.α.