Αυτοί που διαπραγματεύονται τις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν και ονομάζουν τη λύση ΔΔΟ, για να ενισχύσουν τη θέση τους, τονίζουν ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τη συμφωνία της 8ης Ιουλίου αποδέχτηκε και γραπτώς τη ΔΔΟ ως λύση του Κυπριακού. Σκόπιμα όμως παρασιωπούν ή και χλευάζουν την πρόθεση του Τάσσου να επιδιώξει λύση με το «σωστό περιεχόμενο». Πολλές φορές ο Βάσος Λυσσαρίδης τόνισε ότι σημασία δεν έχει το όνομα της λύσης, αλλά το περιεχόμενό της και οι πρόνοιες της λύσης. Αλλά και τη ρήση του Βάσου Λυσσαρίδη την ειρωνεύονται και τη χλευάζουν. Είναι επειδή αυτοί ικανοποιούνται με τη ΔΔΟ, που όπως τη διαπραγματεύονται και με τις πρόνοιες που αποδέχονται θα κάμουν όλους τους Έλληνες της Κύπρου να αποκηρύξουν τη ΔΔΟ, χωρίς «το σωστό περιεχόμενο».

Αυτή την περίοδο που συνεχίζονται οι εντατικές διαπραγματεύσεις, οι «δύο ηγέτες» ασχολούνται με τις αρμοδιότητες της κεντρικής κυβέρνησης και με το δικαίωμα των κυβερνήσεων των συνιστωσών πολιτειών να συνάπτουν και να υπογράφουν διεθνείς συμφωνίες. Και μόνο η συζήτηση αυτού του θέματος, που υπονοεί ότι οι κυβερνήσεις των κρατιδίων θα έχουν δικαίωμα σύναψης και υπογραφής διεθνών συμφωνιών, μετατρέπει την ομοσπονδία σε συνομοσπονδία.

Τις μέρες αυτές το «Κέντρο Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος» εξέδωσε το βιβλίο «Τα σχέδια για το Κυπριακό από το 1956 ώς το 1984». Το βιβλίο περιέχει ανάλυση όλων των σχεδίων, που έγραφε σε συνέχειες ο Τάσσος Παπαδόπουλος στην εφημερίδα «ΚΗΡΥΚΑΣ». Μια σοβαρή μελέτη του βιβλίου αυτού φέρνει στην επιφάνεια μερικά χαρακτηριστικά προνοιών των σχεδίων, που για τον απλό πολίτη ήταν αδιάφορα. Με το διεισδυτικό όμως πνεύμα του και με την ανάλυση που έκανε ο Τάσσος Παπαδόπουλος αποκάλυπτε τις παγίδες και τους κινδύνους, που έκρυβαν πρόνοιες και όροι των διάφορων σχεδίων.

Στη σελίδα 229 του βιβλίου, στο κεφάλαιο «Το θέμα της κυριαρχίας» ο Τάσσος Παπαδόπουλος αναφέρει:

«Τι σημαίνει η έννοια "κυριαρχία, σε ένα Ομόσπονδο Κράτος"; Και γιατί έχει τόση σημασία, η εναπόθεση της διασφάλισης της "κυριαρχίας" στην κεντρική Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση;

Κάθε χώρα, για να θεωρείται "Κράτος", πρέπει να είναι "κυρίαρχη". Δηλαδή πρέπει να έχει δικαίωμα και εξουσία να ασκεί τις θεμελιώδεις ΕΞΟΥΣΙΕΣ ενός "Κράτους", πάνω σε κάθε γωνιά της επικράτειας.

Αυτή η έννοια της "κυριαρχίας" καθιστά το "Κράτος", σε περίπτωση Ομοσπονδίας την Κεντρική Κυβέρνηση, την ΠΗΓΗ κάθε εξουσίας. Οι περιφέρειες "δανείζονται" εξουσίες από το "Κράτος". Είτε με την ιδρυτική συμφωνία ή πράξη της εγκαθίδρυσης της Ομοσπονδίας ή, αργότερα, αυτές οι περιφέρειες, αναλαμβάνουν πρόσθετες εξουσίες, που η Κεντρική Κυβέρνηση, με νόμο της, αποφασίζει να εκχωρήσει στις "περιοχές".

»Αυτή η έννοια της "κυριαρχίας" συνεπάγεται το ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ δικαίωμα ΜΟΝΟ της Κεντρικής Κυβέρνησης (όχι των "περιφερειών") να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες με άλλα Κράτη (αυτή είναι η λεγόμενη "διεθνής προσωπικότητα") [...] (αναφέρονται ακόμη έξι ιδιότητες και συνεχίζει):

»Στη νομική γλώσσα των Συνταγματολόγων, αυτές είναι οι "εφτά ιερές ιδιότητες" (seven sacred attributes), που καθορίζουν αν ένα καθεστώς ΕΙΝΑΙ "Ομοσπονδία" ή όχι.

Όλες αυτές οι "ιδιότητες" (attributes) απορρέουν από την ύπαρξη και αποδοχή της "αρχής" ότι η "κυριαρχία" ενός Κράτους εναποτίθεται στην Κεντρική Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση.

»Σύμφωνα με διεθνούς κύρους συνταγματολόγους και το μνημειώδες έργο του Peasley, αν ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ από τις εφτά (άλλοι λέγουν "τις οκτώ") "ιδιότητες" (attributes) δεν καθορίζεται ΡΗΤΑ σε ένα Σύνταγμα, τότε δεν υπάρχει καθεστώς "Ομοσπονδίας"».

Όσοι, λοιπόν, αποδέχονται λύση Ομοσπονδίας με το «σωστό περιεχόμενο» αντιλαμβάνονται ότι οι «δύο ηγέτες» συζητούν ήδη λύση που δεν θα αποτελεί ομοσπονδία, αλλά συνομοσπονδία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Για τούτο ίσως τόσο ο ΥΠΕΞ όσο και ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ επιμένουν ότι όσοι εξακολουθούν να εισηγούνται προτάσεις που δεν τις αποδέχονται οι Τούρκοι, δεν θέλουν λύση. Ενώ αυτοί αποδέχονται λύση με καταστροφικό περιεχόμενο, φτάνει να περιέχει προτάσεις που να τις αποδέχονται οι Τούρκοι.