Η νεοσύστατη Κυπριακή Δημοκρατία του 1960, με την ακρωτηριασμένη ανεξαρτησία της, δημιούργησε στο πέρασμα των χρόνων ένα φαύλο κράτος με κύρια χαρακτηριστικά τον πολιτικό φανατισμό, τον ηγεμονικό εγωκεντρισμό και την πολιτειακή αλαζονεία. Οι νοσηρές πολιτικές συνθήκες, που επικρατούσαν σε Κύπρο και Ελλάδα, σε συνδυασμό με λανθασμένη εκτίμηση των τότε γεωπολιτικών συσχετισμών και των διαπλεκομένων συμφερόντων στην περιοχή, οδήγησαν την Κύπρο και τον Ελληνισμό στην εθνική τραγωδία του 1974.
Το 1977, προτού καλά - καλά συνέλθουμε ως χώρα και ως λαός από το οικονομικό και ψυχολογικό τραλαλά, χάσαμε τον αναμφισβήτητο πολιτικό μας ηγέτη, πρώτο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Αμέσως, κάποιοι επιχείρησαν να αλώσουν στη βάση των προσωπικών τους οικονομικών και πολιτικών επιδιώξεων, το ανάπηρο κράτος που προσπαθούσε να κρατηθεί όρθιο μέσα από τα ερείπια της τούρκικης εισβολής και κατοχής.
Η πολιτική ζωή εισήλθε σε μια νέα φάση και ο κομματικός βίος άρχισε να διανύει τα πρώτα νηπιακά του βήματα. Οι πολίτες διαιρεμένοι σε Μακαριακούς και Γριβικούς, «πατριώτες» και «προδότες», αλληλοσφαζόντουσαν στην κονίστρα του πολιτικού φανατισμού. Με τη σταδιακή λειτουργία των ακηδεμόνευτων κομματικών σχηματισμών, ο κομματικός πατριωτισμός άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά.
Στο όνομα της Δημοκρατίας διαδραματίζονταν τερατώδη γεγονότα στην καθημερινή πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή, που δεν τα χωράει ο νους ενός λογικού ανθρώπου. Αναξιοκρατία, κομματοκρατία, ρουσφέτι και διωγμοί πολιτικών αντιπάλων συνέθεταν το τοπίο της μεταμακαριακής πολιτικής ζωής. Με την εκδηλωθείσα άνθηση της οικονομίας τη δεκαετία του 1980 και εντεύθεν, τα πράγματα οξύνθηκαν προσλαμβάνοντας όχι απλώς επικίνδυνες, αλλά εκρηκτικές διαστάσεις.
Με πρόφαση την προσήλωση στον ανυποχώρητο αγώνα για δίκαιη επίλυση του Κυπριακού, πολιτικοί, πολιτειακοί ταγοί και οι δημόσιοι άρχοντες ανεξαρτήτως βεληνεκούς, επιδίδοντο επιμελώς σε έναν άλλο αγώνα, αυτόν του αθέμιτου πλουτισμού. Διά «πυρός και σιδήρου» οι έχοντες εξουσίαν, μικρή ή μεγάλη, επικέντρωναν τη δράση τους στο κυνήγι του χρήματος και ενίοτε της δόξας. Με αιχμή το δίδυμο όπλο, κομματοκρατία - ρουσφετολογία, κατάφεραν οι αθεόφοβοι να πατούν επί πτωμάτων για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική τους ανέλιξη.
Η διαφθορά, η διαπλοκή και η ανισοπολιτεία μεγαλουργούσαν σε ένα κράτος που η άτυπη συμμαχία των οικονομικών κερδοσκόπων και πολιτικών καιροσκόπων αποθεώνετο σε βάρος των συμφερόντων της κοινωνίας και της χώρας. Το ανελέητο κυνήγι του εύκολου πλουτισμού και η σταδιακή εδραίωση της πνευματικής ατροφίας, άνοιξαν τον δρόμο στο θέατρο του παραλόγου, που έμελλε να σφραγίσει με μελανά γράμματα την περαιτέρω πορεία του τόπου. Το μνημειώδες έργο παίχθηκε σε έξι αποτρόπαιες πράξεις, στις οποίες πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν οι μεγάλες πολιτικές δυνάμεις και όχι μόνον.
Πράξη 1η. Ένοχοι και συνένοχοι, κυβερνώντες, αντιπολιτευόμενοι και λοιπές «φίλιες - εχθρικές» δυνάμεις, είχαν εμπλακεί στο χρηματιστηριακό έγκλημα. Αποτέλεσμα; Δημιουργήθηκε εν μιά νυχτί η νέα τάξη των νεόπλουτων, ενώ μεγάλη μερίδα νοικοκυραίων συνεθλίβησαν στα συνεχόμενα και αιφνίδια «λίμιτ απ» και «λίμιτ ντάουν» του χρηματιστηριακού οίστρου.
Πράξη 2η. Η άριστη σχέση που αναπτύχθηκε μεταξύ των αετονύχηδων της πολιτικής και οικονομικής νομενκλατούρας, απογείωσε τον τόπο σε θεόρατα ύψη, που έφθασαν μέχρι τον τραγικό αεροπορικό «Ήλιο», που έσυρε στον τάφο 121 συνανθρώπους μας. Θυμηθείτε, παρακαλώ, τα ονόματα των μελών του διοικητικού συμβουλίου και των πολύχρωμων συμβούλων της αεροπορικής εταιρείας «Ήλιος», για να συνειδητοποιήσετε το μέγεθος της σύγχρονης κυπριακής τραγωδίας.
Πράξη 3η. Η αναζωπύρωση του νεποτισμού, της κομματικής υστερίας και του άκρατου λαϊκισμού, σε συνάρτηση με την υπόγεια σχέση πολιτικών - πολιτειακών αξιωματούχων με επιφανή τραπεζικά και οικονομικά στελέχη, συνέβαλαν καθοριστικά στην επελθούσα οικονομική καταστροφή.
Πράξη 4η. Η έκρηξη στο Μαρί, όπου αποθεώθηκε η πολιτική βλακεία η οποία εξακολουθεί να καταδυναστεύει τη χώρα και τους πολίτες, έπληξε θανάσιμα την οικονομία και όχι μόνο.
Πράξη 5η. Με το πιστόλι στον κρόταφο, η μαρτυρική Κύπρος και ο λαός της υπέστησαν ατιμωτικό οικονομικό κούρεμα, προκειμένου να σωθούν οι ναοί του χρήματος με σκοπό, δήθεν, να «σώσουν» στη συνέχεια τον κατακρεουργημένο κοσμάκη.
Πράξη 6η. Η αποδεδειγμένη ανημποριά της χώρας να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, όπως η πρόσφατη πυρκαγιά στην περιοχή Σολέας, επενέργησε ως καρφί στο κυπριακό φέρετρο.
Στον απόηχο του φονικού της Σολιάς, διαπιστώνουμε με πόνο πως οι πολιτικοί που παρέλασαν από τα τηλεοπτικά παράθυρα την ώρα της κορύφωσης της πυρκαγιάς, εξακολουθούν να ευδοκιμούν στη χώρα της «Μπανανίας» και αυτό είναι ό,τι πιο επικίνδυνο για τον τόπο.
Έχοντας αυτά κατά νουν, πιστεύουμεν ότι ήρθε η ώρα να καταβληθεί συντονισμένη προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας. Οι ενεργοί πολίτες και οι ηρωικοί εθελοντές, πατριώτες, οφείλουν να αναλάβουν πρωτοβουλία ώστε ο σπόρος για ανάπλαση του καμένου περιβάλλοντος της Σολιάς να εξαπλωθεί σε όλη τη νήσο, συμβάλλοντας στην πολιτική αναγέννηση του τόπου. Ας μη μας διαφεύγει ούτε στιγμή πως όλα τα καλά, αλλά και όλα τα κακά, πηγάζουν από την πολιτική συμπεριφορά και τις κρίσιμες πράξεις που διαδραματίζονται σε κάθε στιγμή της άσκησης της εξουσίας.
ΞΕΝΗΣ Χ. ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ
[email protected]
Δημοσιογράφος
