Παρακολουθούμε από χρόνια ότι η Τουρκία, με υπομονή και μεθοδικότητα, ενώ είναι η αδικούσα χώρα για την πατρίδα μας, να προσπαθεί με κάθε τρόπο, ορθόδοξα και μη, με πανουργία και υποκρισία, να προβάλλεται σαν η χώρα που προωθεί το δίκαιο και την ειρήνη.
Πέτυχε να αποσείσει τις τεράστιες ευθύνες που έχει για την πατρίδα μας με την εισβολή, κατοχή, την εκδίωξη του γηγενούς πληθυσμού των Ελληνοκυπρίων από τις πατρογονικές τους εστίες και την εγκατάσταση κουβαλητών από την Τουρκία, την κλοπή των περιουσιών τους, την καταστροφή των πολιτιστικών μας μνημείων και χώρων λατρείας, χωρίς να ζημιωθεί ως χώρα σε τίποτε.
Αυτή η χώρα μέσα από δολοπλοκίες, δωροδοκίες, απειλές, εκβιασμούς και πράξεις βίας, αλλά και μέσα από φοβερή προβολή, διαφήμιση και ισχυρή παρουσία παντού και πάντοτε επιτυγχάνει να γίνεται πιστευτή και να επιπλέει, κερδίζοντας. Είναι μία χώρα που κι εμείς πέσαμε στις παγιδεύσεις της, δυστυχώς, από τότε που άρχισε να ενδιαφέρεται για την Κύπρο.
Δώσαμε σ’ αρκετές περιπτώσεις της πορείας του κράτους μας εμπιστοσύνη σ’ αυτούς, από ανάγκη ίσως, από πανικό ή φόβο, μη έχοντας άλλες επιλογές καμιά φορά, και δεν τήρησαν ποτέ τα συμφωνηθέντα, προχωρώντας κάθετα για την επίτευξη των στόχων τους, χωρίς να λογαριάζουν κανένα.
Εκεί όπου η παρανομία της εισβολής και της κατοχής, του εποικισμού και της αυθαιρεσίας βρίσκονται κανονικά στο μέγιστο σημείο του κατηγορητηρίου στο διεθνές δίκαιο, πετύχαμε με δικούς μας διαχρονικούς κακούς χειρισμούς να αποδυναμώσουμε και να εξαφανίσουμε αυτά τα εγκλήματα που έκανε η Τουρκία. Συνεχίζοντας τους σχεδιασμούς και την πορεία της, η Τουρκία, δημιούργησε σιγά-σιγά το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος «ΤΔΒΚ», του οποίου εμείς και πάλι με διαχρονικά λάθη, κι ας μην το παραδεχόμαστε, αρχίσαμε αμέσως ή εμμέσως να αναγνωρίζουμε κάποιους «θεσμούς».
Στον Τουρκοκύπριο ηγέτη επιτρέψαμε να του παρέχεται υπόσταση και κύρος σαν ίσον με εμάς πρόεδρο, πρώτα σε τοπικό επίπεδο μέσω των θεατρινισμών των οργάνων των εκπροσώπων των Η.Ε., κι αργότερα σ’ άλλα επίπεδα διεθνώς. Αφήσαμε στο έλεος του Θεού τις δραστηριότητες των άλλων «θεσμών» του ψευδοκράτους να κινούνται ελεύθερα και παντού με κάποιες περίεργες ιδιότητες, που πλησιάζουν τα νόμιμα διεθνή όρια και πρωτόκολλα, αδιαμαρτύρητα.
Ενώ θα έπρεπε οι δύο ηγέτες να πηγαίνουν στις συναντήσεις για τις συνομιλίες ως απλοί πολίτες χωρίς αξιώματα, αφήκαμε να εξελιχθεί το αντίθετο, πηγαίνοντας με επισημότητες ως δύο ίσιοι αξιωματούχοι, εκλελεγμένοι πρόεδροι, έχοντας τις συνοδείες αλλά και τις σημαίες των «δύο κρατών».
Αφήσαμε τον Γενικό Γραμματέα των Η.Ε. κ. Μουν και τους εδώ εκπροσώπους του να αναγνωρίζουν σιγά-σιγά τους «θεσμούς» του ψευδοκράτους χωρίς να διαμαρτυρόμαστε. Μ’ όλες αυτές τις πράξεις δοκιμής των αντοχών μας κατάλαβαν ότι είμαστε διατεθειμένοι και για μεγαλύτερα άλματα αποαναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και εκ παραλλήλου αναγνώρισης του ψευδοκράτους και του κορυφαίου «θεσμού» τους, που είναι ο «πρόεδρος» Ακιντζί.
Έτσι η πρόβα έγινε στην Κωνσταντινούπολη, αναμένοντας με τις ψευδολογίες τους ότι θα γινόταν ανεκτό. Βέβαια ευτυχώς που αντέδρασε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και δεν έγινε αποδεκτή η μπαμπεσιά και απατεωνιά της συμπαιγνίας της Τουρκίας και του Γενικού Γραμματέα των Η.Ε.
Μια άλλη παγίδα στην οποία έπεσε μέσα ο Πρόεδρός μας είναι η συνεχής αναφορά του ότι βλέπει λύση του Κυπριακού μέσα στο 2016. Όλος ο κόσμος απορεί, πού βλέπει την αισιοδοξία για σύντομη λύση; Μ’ αυτά που ισχυρίζεστε, κ. Πρόεδρε, γίνεστε δυστυχώς προωθητής του άλλοθι της Τουρκίας που συνεχώς προβάλλεται, ότι επιθυμεί σύντομα λύση, γινόμενη πιστευτή διεθνώς.
Κύριε Πρόεδρε Αναστασιάδη, θα πρέπει να γίνετε πιο προσεκτικός και αυστηρός, αποφεύγοντας τις παγιδεύσεις που έχουν σαν στόχο την αποδυνάμωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και ενδυνάμωση της «ΤΔΒΚ».
ΑΔΑΜΟΣ ΚΟΜΠΟΣ
