Το ΥΠΕΞ τι λέει;

Έχω διαβάσει με έκπληξη το άρθρο του Βοηθού Μόνιμου Αντιπροσώπου της Κύπρου στον ΟΗΕ κ. Μενελάου (http://cyprusnews.eu/menelaos-menelaou/4533947-2016-06-20-21-38-46.html) και διερωτώμαι αν το Υπουργείο Εξωτερικών συμμερίζεται τα γραφόμενα και τις «σκέψεις» του ανώτερου λειτουργού του.

Ακόμη και μέσα από τις «σκέψεις» ενός αν. λειτουργού που βρίσκεται σε ένα καίριο πόστο, στην καρδιά της Νέας Υόρκης, φυσιολογικά εξάγεται το συμπέρασμα πως πιθανόν να αποτελεί και επίσημη θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχοντας ίσως και την άδεια του ΥΠΕΞ για δημοσίευση.

Παρ' όλο που το άρθρο «αποποιείται» την αποτίμηση του αποτελέσματος, θεωρώ πως γίνεται μια προσπάθεια ωραιοποίησης της ήττας μας στον ΟΗΕ. Και παρ' όλο που η αποτίμηση, μετά από κάθε ήττα, περιλαμβάνει πρώτα και πάνω απ' όλα την αυτοκριτική, έτσι ώστε να γίνουν οι απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις, εντούτοις το άρθρο προχώρησε στα οφέλη, χωρίς καν να αγγίξει την αυτοκριτική.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο κ. Μενελάου με τις «σκέψεις» του δαφνοστεφανώνει τα οφέλη της Κύπρου από την υποψηφιότητα Μαυρογιάννη, χωρίς να αναφέρεται καθόλου στην ήττα. «Κερδίσαμε την αναγνώριση από ένα ευρύ φάσμα χωρών...», «δημιουργήσαμε γέφυρες επικοινωνίας και συνεργασίας με παραδοσιακούς και νέους φίλους», «...είναι ένα αγώνας εξάλειψης της φτώχιας, του υποσιτισμού, των ανισοτήτων...», είναι κάποιες από τις φράσεις που παρατίθενται στο άρθρο.

Μα όλα αυτά δεν είναι μερικά από τα θέματα που ανέκαθεν είχαν υποχρέωση να χειρίζονται οι λειτουργοί μας στον ΟΗΕ; Δεν είναι αυτός ο λόγος που αμείβονται (αδρά μάλιστα);Και από όλα αυτά, ποιο ουσιαστικό όφελος είχε η Κύπρος; Όπως ήδη δημοσιεύτηκε μετά την αποτυχία μας, οι ΗΠΑ, η Βρετανία και άλλοι Ευρωπαίοι δεν μας ψήφισαν.

Πού είναι τα (επιπλέον) οφέλη από «συμμάχους»; Και αν οι «νέοι» σύμμαχοι είναι τόσο ισχυροί, σε σημείο που μπορούν να αντικαταστήσουν τις ψήφους των ΗΠΑ και της Βρετανίας ή των όσων Ευρωπαίων δεν μας ψήφισαν, μπορούμε τουλάχιστον να ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί οι νέοι σύμμαχοι, οι οποίοι στο μέλλον θα μας στηρίξουν στο εθνικό μας θέμα, και όχι μόνον;

Επίσης, δεν έχει καν αναφερθεί πόσοι υποψήφιοι ήταν από την αρχή για την Προεδρία της Γ.Σ. του ΟΗΕ, ποιοι ήταν οι ανθυποψήφιοι, ποιοι αποχώρησαν και πόσο πιο «ωφέλιμα» είχαν γίνει τα πράγματα για εμάς! Διερωτώμαι αν θα έπρεπε να βγούμε στους δρόμους και να πανηγυρίζουμε από τα τόσα «οφέλη».

Το λιγότερο που ανέμενα ήταν να δω τις «ωφέλιμες» προσπάθειές μας για να «πεισθούν» οι ΗΠΑ και να στηρίξουν εμάς και όχι τα Φίτζι, κάτι που ήδη έπραξαν (υποστηρίζοντας τα Φίτζι και όχι εμάς). Όπως επίσης και τις «ωφέλιμες» προσπάθειές μας προς το ΗΒ και τους Ευρωπαίους εταίρους που δεν μας ψήφισαν!

Γιατί εδώ γεννιέται άλλη μια απορία. Εμείς πώς ενεργήσαμε για να πεισθούν οι εταίροι μας Ευρωπαίοι να μας στηρίξουν; Π.χ., αξιοποιήθηκαν οι ευρωβουλευτές μας (από το Κέντρο ή στις Βρυξέλλες) για να στηριχθεί ο κ. Μαυρογιάννης από τους Ευρωπαίους; Κι αν ναι, με ποιον τρόπο; Αν όχι, γιατί;

Επίσης, σε σχέση με τη φτώχια, τον υποσιτισμό κ.λπ., θέματα που εγείρονται στο υπό αναφορά άρθρο ως «οφέλη», σίγουρα θα ήταν χαρά μας να ακούσουμε τα ουσιαστικά, πρακτικά και όχι θεωρητικά οφέλη για την πατρίδα μας, με τους δεκάδες χιλιάδες ανέργους και τις άλλες χιλιάδες κάτω από το όριο της φτώχιας.

Πέραν των δεδομένων και αξιέπαινων προσπαθειών του Μόνιμου Αντιπροσώπου κ. Αιμιλίου, με συνεχείς διοργανώσεις γευμάτων κ.λπ., αλλά και την κάθοδο του (άξιου υποψηφίου μας) κ. Μαυρογιάννη, όποτε και όταν του το επέτρεπαν οι συνθήκες, ως διαπραγματευτής, το άρθρο δεν αναφέρεται καθόλου στην όποια «ωφέλιμη» στρατηγική που ακολούθησε η πατρίδα μας, σε αντίθεση με τα Φίτζι, που στηρίχτηκαν στη στρατηγική «όχι πάλι Ευρωπαίος»!

Ούτε και στο «γιατί» κέρδισαν τα Φίτζι και όχι εμείς. Γιατί, με τόσα «οφέλη», θα έπρεπε να είχαμε κερδίσει με διαφορά, αλλά χάσαμε με 4 ψήφους διαφορά! Και αν είχαμε στρατηγική, πού στηρίχτηκε αυτή η στρατηγική, ποιο ήταν το μήνυμά της και τι κερδίσαμε από αυτή τη στρατηγική;

Γιατί σίγουρα τα Φίτζι κατάφεραν κάτι πολύ ωφέλιμο! Τους έμαθαν πολλοί και θα τους μάθουν ακόμη πιο πολλοί καθ' όλη τη διάρκεια της Προεδρίας στη Γ.Σ. του ΟΗΕ. Κάτι που τόσο είχε και πάντα θα έχει ανάγκη η μικρή μας Κύπρος. Ναι, ΑΥΤΟ θα ήταν το «ωφέλιμο»! Όσον αφορά το πλάνο της στρατηγικής αυτής, ποιες ομάδες οργανώθηκαν για να στηρίξουν την υποψηφιότητα Μαυρογιάννη;

Π.χ. στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, την ώρα που ο κ. Τόμσον αλώνιζε το Facebook και το Twitter εμείς, ως Κύπρος, τι «ωφέλιμο» κάναμε για να εξαπλωθούμε; Πώς δικτυωθήκαμε; Και πριν κάποιος προλάβει να πει «μα δεν είχαμε μπάτζετ», να αναφέρω πως στη σύγχρονη εποχή επικοινωνίας τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης δεν χρειάζονται μπάτζετ, αλλά καλούς οργανωτικούς πυρήνες.

Ποιες ομάδες, πέραν του κ. Αιμιλίου και της βοηθού του κ. Αιμιλίου, οργανώθηκαν για δημιουργία εκδηλώσεων προώθησης; Και αν έγινε κάτι τέτοιο, ποιες εκδηλώσεις έγιναν προς αυτή την κατεύθυνση; Πώς ο κ. Μενελάου οργάνωσε το Γραφείο Τύπου, έτσι ώστε να συμβάλει προς αυτή την κατεύθυνση;

Ποιες μετρήσεις γίνονταν από το ΥΠΕΞ, αλλά και από τον ίδιο τον κ. Μενελάου κατά τα τελευταία δύο χρόνια που είναι στη Νέα Υόρκη, και έβλεπε «στενά» όλη την καμπάνια των Φίτζι; Να σημειωθεί πως τα Φίτζι έθεσαν υποψηφιότητα το 2014 κι εμείς από το 2008!

Έγιναν εισηγήσεις προς το ΥΠΕΞ, και αν ναι, ποιες είναι αυτές οι εισηγήσεις (και πρωτοβουλίες) που προωθήθηκαν για να συμβάλουν αποτελεσματικά προς αυτή τη σωστή κατεύθυνση;
Και ξαναρωτώ: Το ΥΠΕΞ θεωρεί «ωφέλιμη επιτυχία» τη μη εκλογή Μαυρογιάννη;

Κι αν όλα τα πιο πάνω έγιναν, τότε γιατί χάσαμε; Γιατί, τόσο εγώ όσο και οι συμπατριώτες μας, που πληρώνουν με τον ιδρώτα τους (ή την ανεργία τους) τους δημόσιους λειτουργούς, θέλουν να ακούνε - τουλάχιστον - υπεύθυνες αυτοκριτικές και όχι γενικές και αόριστες σκέψεις, που αντί την ανάληψη ευθυνών γίνεται δημόσια αναφορά σε θέματα που καμιά ουσία δεν έχουν σε σχέση με το κύριο θέμα, που δεν είναι άλλο από το «γιατί χάσαμε», «τι κάναμε λάθος», «τι δεν κάναμε σωστά», «ποιοι εργάστηκαν και ποιοι όχι», και άλλα καίρια ερωτήματα που χρήζουν σοβαρότητας και δεν αντανακλούν απλώς και μόνο σε μια «ήττα», αλλά επηρεάζουν το σύνολο των προσπαθειών της πατρίδας μας να σταθεί στον παγκόσμιο χάρτη, όπως και των προσπαθειών της κυβέρνησής μας για επίτευξη των στόχων μας!

Και εκείνο που με λυπεί περισσότερο είναι πως στο άρθρο δεν υπάρχει καμιά αυτοκριτική και καμιά αναφορά σε «ωφέλιμα» λάθη από την πλευρά μας, παρά μόνο μια προσπάθεια ωραιοποίησης της ήττας. Ο Κύπριος πολίτης θέλει πράξεις και αποτελέσματα. Ο Κύπριος πολίτης θέλει ουσία και ανθρώπους - λειτουργούς - μπροστάρηδες, που ακόμη και όταν κάτι πάει στραβά να έχουν το θάρρος να αναλάβουν την ευθύνη και όχι απλά να ωραιοποιούν τα όσα χάσαμε (ενώ μπορούσαμε να κερδίσουμε και να ανεβάσουμε την πατρίδα μας στην κορυφή του ΟΗΕ για έναν ολόκληρο χρόνο, με τεράστια και μακροπρόθεσμα οφέλη)!

Και το ερώτημα παραμένει! «Γιατί χάσαμε», αφού όλα έγιναν τόσο τέλεια και είχαμε τόσα «οφέλη»; Δηλαδή δεν βάλαμε υποψηφιότητα για να την κερδίσουμε αλλά για να έχουμε «οφέλη»; Οι κ. Μαυρογιάννης και Αιμιλίου συμφωνούν; Ο Προϊστάμενος Υπουργός Εξωτερικών συμφωνεί; Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συμφωνεί; Οι πολίτες που πληρώνουν το Δημόσιο συμφωνούν;

Όσον αφορά το ΥΠΕΞ, συμμερίζεται την άποψη της «ωφέλιμης ήττας»; Δεν θα ήθελα να πιστεύω κάτι τέτοιο και είμαι βέβαιος πως η σοβαρότητα του Υπουργού Εξωτερικών κ. Κασουλίδη θα «μετρήσει» και θα προβεί (αν δεν έχει ήδη γίνει) στην απαραίτητη αυτοκριτική τού τι πήγε λάθος, ποιοι ανταποκρίθηκαν με επαγγελματισμό, σοβαρότητα και ζήλο (ή όχι) σε ένα τόσο σοβαρό εγχείρημα, προς τη σωστή κατεύθυνση, έτσι ώστε στο μέλλον να μπορούμε να έχουμε «ωφέλιμες» νίκες και όχι «ωφέλιμες ήττες»!

Σίγουρα δύο χελιδόνια (Μαυρογιάννης και Αιμιλίου) μπροστά σε όλα τα κράτη του ΟΗΕ δεν θα είναι ποτέ αρκετά για να μας οδηγήσουν στην άνοιξη (τη νίκη). Γιατί, για να φτάσεις στη νίκη, χρειάζεται ομαδικός «στρατηγικός προσανατολισμός», η πυξίδα όλων μας, αλλά...

Γιατί αν όντως υπήρχε «στρατηγικός προσανατολισμός» και πάλι καταφέραμε να χάσουμε, ε, τι να πω, το αφήνω στην κρίση του Κύπριου φορολογουμένου αλλά και άνεργου, που πληρώνει αυτό τον «στρατηγικό προσανατολισμό»!

Τέλος, και ως εκ της ιδιότητάς μου, θα ήταν παράλειψή μου να μην αναφέρω το εξής: Ο πραγματικός ηγέτης, αυτός που μπαίνει μπροστά για να πετύχει κάτι για την ομάδα του (τον τόπο μας), δεν μοιράζεται τις σκέψεις του δημόσια, ούτε και «φωνάζει» δυνατά για να τον ακούσουν οι γύρω, ειδικά την ώρα που χάνει. Ο πραγματικός ηγέτης ΠΡΑΤΤΕΙ για το δημόσιο καλό σιωπηλά.

Και τόσο ο κ. Μαυρογιάννης, όσο και ο κ. Αιμιλίου φάνηκε πως έκαναν ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν, με τα μέσα και τα άτομα που διέθεταν και σίγουρα τους αξίζουν συγχαρητήρια. Σιωπηλά και με σεβασμό, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας αλλά και μετά τις εκλογές. Αλλά ίσως «έτρεξαν» μόνοι!

ΝΙΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ
Σύμβουλος Πολιτικού Μάρκετινγκ & Επικοινωνίας. Μέλος του Αμερικανικού Συνδέσμου Πολιτικών Συμβούλων (AAPC). Υποψήφιος Διδάκτορας στο Πολιτικό Μάρκετινγκ, προταθείς για τα Αμερικανικά Βραβεία Μάρκετινγκ 2016 (ΑΜΑ) για τη δημιουργία του Μοντέλου Μέτρησης της Πολιτικής Ανταγωνιστικότητας & Απόδοσης