Μέρος Α'
Οι εκλογές τελείωσαν. Ο λαός μίλησε. Όλος ο λαός. Και οι αμετακίνητοι ψηφοφόροι και οι μετακινηθέντες και οι απέχοντες.
Η κάθε ομάδα έστειλε τα δικά της μηνύματα προς διάφορους αποδέκτες. Αυτά τα μηνύματα οι ηγεσίες των κομμάτων και η Κυβέρνηση θα πρέπει να τα πάρουν, να τα μελετήσουν και να βγάλουν τα σωστά, τα αντικειμενικά συμπεράσματα.
Μηνύματα προς το ΑΚΕΛ. Έχασε ποσοστό πάνω από 7%. Δεν είναι η πρώτη φορά που είχε απώλειες το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κύπρου. Είχε επίσης και στις Βουλευτικές του '86, οπότε πήρε το 27% και κάτι χάνονται κάπου 5,5 μονάδες από τις εκλογές του '81.
Είχε επίσης στις εκλογές του 2006, οπότε έχασε κάπου 3,5 μονάδες. Είχε στις Ευρωεκλογές του 2014 απώλειες πολύ σημαντικές, που αποδόθηκαν τότε στην αποχή.
Τέλος, στις πρόσφατες εκλογές της 22ας Μαΐου είχε τις πιο υψηλές απώλειες στη μετανεξαρτησιακή ιστορία του. Και στις τέσσερεις αυτές περιπτώσεις υπάρχει κοινός παρονομαστής. Η συμπόρευση με τον ΔΗΣΥ στο εθνικό μας θέμα. Μπορεί κανείς να πει ότι το πιο «διζωνικό» κόμμα της Κύπρου είναι μακράν το ΑΚΕΛ.
Η πολιτική του φιλοσοφία στο Κυπριακό αποπνέει υποταγή στις τουρκικές απαιτήσεις (Η διζωνική είναι η κύρια απαίτηση) και προσαρμογή στα τετελεσμένα που έχει επιβάλει στον τόπο μας ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός διά του πραξικοπήματος του '74 και της τουρκικής εισβολής. Η πολιτική του συμπεριφορά και λόγοις και έργοις ένα νόημα και ένα σκοπό έχει, τον εξευμενισμό της Τουρκίας (πρέπει, λέει, να πείσουμε την Τουρκία) και το καλόπιασμα του κατακτητή.
Πρόκειται, δηλαδή, για μια πολιτική συμπεριφορά ηττοπάθειας, εξωπραγματισμού και εν πάση περιπτώσει μη διεκδικητικότητας.
Οι αρχές του δικαίου φαίνεται ότι για την ηγεσία του κόμματος αυτού αντικαταστάθηκαν από τον αρρωστημένο ρεαλισμό της ηττοπάθειας και της παράδοσης.
Οι μετακινηθέντες και μη ψηφίσαντες πρώην ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ, καθώς και πάρα πολλοί από αυτούς που τους έδωσαν ακόμα μια ευκαιρία, τους έχουν στείλει το δικό τους μήνυμα. Σταματήστε τον κατήφορο και τον εξευτελισμό.
Ένας δεύτερος και εξίσου μεγάλος λόγος που αποδοκιμάστηκε το ΑΚΕΛ είναι η παταγώδης αποτυχία της πενταετούς διακυβέρνησής του, που κατέστρεψε τον τόπο, που φτωχοποίησε τουλάχιστον το 1/3 του πληθυσμού, που έριξε 16% των εργαζομένων στην ανεργία, που κατέβασε τους μισθούς και τα μεροκάματα σε επίπεδα προ τριακονταετίας και που θα συνεχίσει να τα κρατά τόσο χαμηλά για πολλά χρόνια ακόμα το κερδοκεντρικό οικονομικό μας σύστημα, το μόνο που ευεργετήθηκε από την εγκληματική διαχείριση της οικονομίας στην πενταετία του ΑΚΕΛ. Για την οποία ποτέ δεν απολογήθηκε και δεν ζήτησε συγνώμη από τον λαό, κυρίως από αυτούς που ψήφισαν Χριστόφια.
Το μήνυμα αυτό δεν αφήνει περιθώρια επανάκαμψης. Είναι τελειωτικό. Τα κάνατε θάλασσα, μας καταστρέψατε, είστε ανίκανοι να κυβερνάτε. Τέρμα.
Ένας τρίτος λόγος της πτώσης του ΑΚΕΛ είναι η εξαπάτηση και η αναξιοπιστία. Το κόμμα αυτό το 2004 αποφάσισε στο επίπεδο του Π.Γ. να υποστηρίξει το ναι στο δημοψήφισμα για το σχέδιο ΑΝΑΝ.
Υποχρεώθηκε, κάτω από την πίεση πολλών στελεχών και της βάσης του, να αναθεωρήσει και ν’ αποφασίσει τελικά το ΟΧΙ. Όχι μεν αλλά, για να τσιμεντώσει το ΝΑΙ. Η βάση πίστεψε στο ΟΧΙ. Δεν πρόσεξαν, φαίνεται, την ουρά. Έκτοτε η ηγεσία επιδόθηκε σε μια μεγάλη προσπάθεια ξεκαθαρίσματος των γραμμών του.
Σήμερα γνωρίζει κανείς κάποιον, έστω και ένα, υποστηρικτή του ΟΧΙ στο Π.Γ. του κόμματος; Δεν υπάρχει κανείς. Μεθοδευμένα το κόμμα όλα αυτά τα χρόνια προχώρησε στο ξεκαθάρισμα των γραμμών του για να τσιμεντώσει το ΝΑΙ. Τώρα πληρώνει τον λογαριασμό για την εξαπάτηση και την αναξιοπιστία του.
Αυτοί, νομίζω, είναι οι κυριότεροι λόγοι της μεγάλης πτώσης του ΑΚΕΛ.
Προσεχώς θα ασχοληθούμε και με τα άλλα κόμματα.
ΔΩΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Πρώην Βουλευτής, πρώην Υπ. Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης και ιστορικό στέλεχος της ΕΔΕΚ
