Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι ηγέτες της Ε.Ε. δεν έχουν παραδειγματιστεί από το πάθημα της άλλοτε κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης
Τις τελευταίες ημέρες γινόμαστε μάρτυρες συγκλονιστικών γεγονότων, κυρίως μετά την έξοδο της Μ. Βρετανίας από την Ε.Ε. Για να φτάσουμε σε πιο ασφαλή συμπεράσματα για τους λόγους που οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση, άποψή μου είναι ότι θα πρέπει να ανατρέξουμε πολύ πιο πίσω και να μελετήσουμε ποιοι κρύβονταν πίσω από τη δημιουργία της Ε.Ε., αλλά κυρίως τους πραγματικούς λόγους που τους οδήγησαν στη δημιουργία της.
Κάνω ξεκάθαρο από την αρχή ότι είμαι υπέρμαχος της συνένωσης δυνάμεων και της συνεργασίας μεταξύ των λαών. Όμως για μένα απαραίτητη προϋπόθεση είναι η συνεργασία αυτή να βασίζεται σε αρχές και αξίες. Τέτοιες αρχές και τέτοιες αξίες δεν υπήρξαν ποτέ μέσα στους κόλπους της Ε.Ε., η οποία δημιουργήθηκε από τα οικονομικά συνδικάτα της Ευρώπης, με απώτερο στόχο το μεγαλύτερο κέρδος και όχι το καλώς νοούμενο συμφέρον των λαών της.
Αν αναλύσουμε την πορεία της Ε.Ε. μέσα στον χρόνο, θα δούμε ότι, μετά την ίδρυσή της, οι κεφαλαιοκράτες μέλη της δημιούργησαν κολοσσιαίους οικονομικούς οργανισμούς, ανώνυμους ή επώνυμους. Στόχος τους από την αρχή ήταν να «εισβάλουν» στις διάφορες χώρες μέλη, δημιουργώντας τεράστια πολυεθνικά εργοστάσια και πολυκαταστήματα, πράγμα πολύ δύσκολο πριν από την ένταξη μιας χώρας στους κόλπους της. Με αυτό κατάφεραν με την πάροδο του χρόνου να κλείσουν μικρές ή και μεγαλύτερες τοπικές βιομηχανίες και καταστήματα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την αύξηση της ανεργίας, με επακόλουθο την αύξηση της προσφοράς εργασίας σε βάρος της ζήτησης.
Οι κεφαλαιοκράτες της Ευρώπης, και όχι μόνο, δούλεψαν μεθοδικά (όχι κατ’ ανάγκην ορθά) όλα αυτά τα χρόνια. Με την οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων, η οποία πιθανότατα να μην ήταν τυχαία, κατάφεραν να διαλύσουν τις συλλογικές συμβάσεις που υπήρχαν μέχρι πρόσφατα και να εκμεταλλευτούν ακόμα περισσότερο τους απλούς ανθρώπους, μετατρέποντάς τους σταδιακά σε σκλάβους.
Για να γίνει ακόμα πιο αποτελεσματικό αυτό, μετά από οδηγίες, οι κυβερνήσεις-μαριονέτες έκλειναν τα μάτια στη λαθρομετανάστευση, με αποκορύφωμα την ομαδική μετανάστευση των τελευταίων 2-3 χρόνων. Από τη μια οι διάφοροι αξιωματούχοι της Ε.Ε., και όχι μόνο, έχυναν κροκοδείλια δάκρυα από τις τηλεοράσεις και από την άλλη έτριβαν τα χέρια βλέποντας τα εκατομμύρια φτηνού εργατικού προσωπικού που έφτανε στις χώρες τους.
Το πρόβλημα που προέκυψε με την Αγγλία δεν είναι ασφαλώς σημερινό. Και αν το αποτέλεσμα στη χώρα αυτή ήταν αντίθετο, η αποφυγή της κρίσης θα ήταν προσωρινή. Σε λίγους μήνες ή σε λίγα χρόνια, κάποια άλλη ή κάποιες άλλες χώρες θα έκαναν το ίδιο με αυτό που συνέβη στις 23 Ιουνίου στην Αγγλία.
Ήταν θέμα χρόνου να βρεθούν εκείνοι οι ηγέτες που θα έκαναν την αρχή. Και η αρχή έγινε, με όλες τις τραγικές συνέπειες που θα ακολουθήσουν και θα πλήξουν κυρίως τους μικρομεσαίους ανθρώπους. Σκόπιμα εδώ δεν ανέφερα τους φτωχούς, επειδή οι φτωχοί δεν έχουν τίποτα και δεν μπορούν χάσουν τίποτα.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι ηγέτες της Ε.Ε. δεν έχουν παραδειγματιστεί από το πάθημα της άλλοτε κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης, για την οποία πριν από 25 περίπου χρόνια κανένας σχεδόν δεν υπολόγιζε ότι σε διάστημα μερικών μηνών θα κατέρρεε σαν χάρτινος πύργος. Όπως και τότε η ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης δε μπόρεσε έγκαιρα να δει και να αλλάξει κάποια πράγματα προς όφελος των απλών ανθρώπων, έτσι και τώρα οι ηγέτες της Ε.Ε., και όχι μόνο, αδυνατούν να αντιληφθούν ότι «φωνή λαού, φωνή Θεού».
ΠΑΝΙΚΟΣ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ
Συγγραφέας-ερευνητής
