Γύρω στο 1893 η οικογένεια Chaplins από τη Μεγάλη Βρετανία κτίζει ένα μεγάλο εργοστάσιο κρασιού στο χωριό Πέρα Πεδί, που βρίσκεται λίγο πιο κάτω από τις Πλάτρες, 25 λεπτά από τη Λεμεσό και μία ωρα και κάτι από Λευκωσία και Πάφο. Στα χρόνια της βρετανικής αυτοκρατορίας το εργοστάσιο εξάγει σε πολλές χώρες, όπως Παλαιστίνη, Αίγυπτο, Σουδάν, Αραβικό κόλπο και στους Γάλλους, στον Λίβανο και Συρία. Το 1927 μια ομάδα Κυπρίων επιχειρηματιών με επικεφαλής τον Ν. Π. Λανίτη δημιουργούν την ΚΕΟ και το 1928 αγοράζουν από την οικογένεια Chaplin το εργοστάσιο και την περιοχή που το περιτριγυρίζει. Σήμερα ο χώρος ανήκει στην Αρχιεπισκοπή.

Το επιβλητικό πετρόκτιστο μιας ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής δεσπόζει στο καλύτερο σημείο του Πέρα Πεδίου περιτριγυρισμένο με ιδιωτικό πευκοδάσος 70.000 τ.μ. Οι μεγάλες αίθουσες που άλλοτε ήταν γεμάτες από βαρέλια κρασιού, οι ξενώνες που φιλοξενούσαν σε κοσμοπολίτικες εποχές οικογένειες διευθυντών ή παιδιά για το καλοκαίρι, αλλά και άλλοι μεγάλοι χώροι, μένουν ανεκμετάλλευτοι, αντανακλώντας την αδιαφορία, την ανευθυνότητα και την εγκατάλειψη μιας ολόκληρης περιοχής, από την κάθε μορφή εξουσίας, που ξυπνά και αντιλαμβάνεται την «απουσία», μόνο όταν κάτι έχει χαθεί.

Ένας ιστορικός χώρος που αντέχει πεισματικά στον χρόνο και αναμένει τη μοίρα του, από κάποιους, που σήμερα τρέχουν να αξιολογήσουν τις ζημιές και την καταστροφή της περιοχής της Σολέας, που μιλούν για πρόληψη και κοινωνικοπολιτιστική νοοτροπία, για λάθη αλλά και για ηρωισμούς αδικοχαμένων απλών ανθρώπων και νέους που εξέπληξαν για τον εθελοντισμό τους. Μαζοχιστικά συντετριμμένοι θα διαπληκτίζονται, όπως συνηθίζουν μετά από κάθε καταστροφή, αλλά ποτέ πριν από αυτή.

Αυτό το ιστορικό κτίσμα μέσα στο ιδιωτικό πευκοδάσος, με το μέγεθός του και την αρχιτεκτονική του, μπορεί να εξελιχθεί ως μοναδική Γεωπονική Σχολή ή σε μοναδικό πολυμορφικό πολιτιστικό χώρο, με εκθέσεις, σύγχρονη πινακοθήκη, αίθουσες για διεθνή σεμινάρια και χώρους για σύγχρονο χορό, μουσική, υπαίθριο θέατρο κ.ά. σε ένα φυσικό παράδεισο.

Είναι φορές που η φαντασία καλπάζει και σαν όνειρο ένας πρόεδρος, ένας αρχιεπίσκοπος, κατεβαίνει από το πολυτελές αυτοκίνητό του, κρατώντας μια βαριοπούλα και σπάει την κλειδαριά της καγκελόπορτας, απελευθερώνοντας ένα πνεύμονα πολιτισμού και μάθησης στην ύπαιθρο και συνάμα νεκρανασταίνει από την εγκατάλειψη και τον μαρασμό την ευρύτερη περιοχή.

Είναι όμως και φορές που βασανιστικά φτερουγίζει ο εφιάλτης του εγκαταλελειμμένου πευκοδάσους, που το έδαφός του από αμέλεια, αδιαφορία και ανευθυνότητα μετατράπηκε σε επικίνδυνο προσάναμμα, που με τις ψηλές θερμοκρασίες μοιάζει με ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Ο εφιάλτης έχει την ίδια κατάληξη όπως και στην περιοχή Σολέας.

Πάλι θα μιλούν για πρόληψη, νοοτροπία λαού, με χείλη σαλιαρισμένα θα λένε τα ίδια, που έλεγαν τότε στον Σαΐττα και σήμερα στη Σολέα. Γιατί πάντα αργούμε μια μέρα.