Η πολυδιαφημισθείσα επανέναρξη των «συνομιλιών-διαπραγματεύσεων» (κουβέντες του καφενείου όπως τις αποκαλώ) δεν πρόκειται να οδηγήσει πουθενά, παρά σε νέες υποχωρήσεις εκ μέρους της πλευράς μας και δεν θα τερματίσει τη συνέχιση και εδραίωση των τετελεσμένων της εισβολής και της κατοχής. Κατά συνέπειαν, ούτε σε απελευθέρωση μήτε σε επανένωση οδηγεί.

Τελευταίο συμβάν η αναβάθμιση της στρατιωτικής παρουσίας του τουρκικού στρατού στον θύλακα των Κοκκίνων, που καταδεικνύει τις τουρκικές προθέσεις.

Όταν οι Τούρκοι στην κάθε περίπτωση θεωρούν την Κυπριακή Δημοκρατία ως «εκλιπούσα», ότι «δεν υπάρχει κράτος με το όνομα Κύπρος» κ.λπ και ότι για την Τουρκία «το Κυπριακό είναι λυμένο επί του εδάφους και του χάρτη» (δήλωση του πρωθυπουργού της εισβολής Μπουλέντ Ετζεβίτ), όταν η Άγκυρα αρνείται να συμμορφωθεί προς τις ούτω καλούμενες «κυπρογενείς υποχρεώσεις» της, δεν εφαρμόζει τα ψηφίσματα του ΟΗΕ όπως π.χ. 3212 της Γενικής Συνέλευσης, 541 και 550 του Συμβουλίου Ασφαλείας ως και άλλα, διερωτώμαι ποιες είναι οι «συγκλίσεις», η «πρόοδος» και τα «κοινά οράματα» (μάλλον εφιάλτες);

Αντί να ζητήσουμε επιτακτικά εφαρμογή όλων των «κυπρογενών υποχρεώσεων της Άγκυρας, ως απαραιτήτων προϋποθέσεων προτού παρακαθίσουμε σε «συνομιλίες-διαπραγματεύσεις», διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας άλλοτε μεν διαμαρτυρόμενοι και φωνασκούντες, άλλοτε δε κλαυθμηρίζοντες και ζητούντες από τους ξένους να «πιέσουν» την Τουρκία όταν ο μακαρίτης Τουργκούτ Οζάλ (πρώην Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Τουρκίας) είχε πει επί λέξει «Άσ’ τα σκυλιά (δηλαδή τους Έλληνες) να γαβγίζουν, το καραβάνι προχωρεί», δηλαδή με άλλα λόγια τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής επεκτείνονται και εδραιώνονται.

Την απάντηση στις εκκλήσεις μας προς τους ξένους να «πιέσουν» την Τουρκία τη δίνει ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός στον Ύμνο του προς την Ελευθερία: «Δεν είν' εύκολες οι θύρες, εάν η χρεία τες κουρταλή». Και για τους αφελείς που προσβλέπουν προς τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να πράξουν κάτι τέτοιο, ισχύει τούτο: «Από τους άτιμους τους Φράγκους, λευτεριά μην περιμένετε».

Τα πρώτα μετά την εισβολή ψηφίσματα των Η.Ε., τα οποία οι πολιτικοί μας ηγέτες (sic) απέτυχαν παταγωδώς να αξιοποιήσουν, ουδόλως αναφέρονται σε ΔΔΟ. Η διζωνικότητα εμφανίζεται για πρώτη φορά (9/8/1980) γραπτώς σε δήλωση τού τότε Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ.

Έκτοτε η «Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ)» με πολιτική ισότητα αναφέρεται ως προϋπόθεση «λύσης» του Κυπριακού.

Συνεχιζόμενου έκτοτε του εθνικού κατήφορου ακούσαμε διατελέσαντα Πρόεδρο της κυπριακής «μπανανίας» να λέγει ότι «ήθελε να κατοχυρώσει μέσα από τη λύση και στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας(!!!)», άλλον να αποκαλεί την Ελλάδα «ξιπετσισμένο κουρκουτά» και να καλεί τες Μητέρες Πατρίδες να μας αφήσουν ήσυχους (αλήθεια, πότε η Αθήνα επενέβη καθ’ οιονδήποτε τρόπο στις συνομιλίες;) και ότι «εκάμαμεν τζιαι οι δκυο πολλά», δίνοντας συγχωροχάρτι στους Τούρκους για τα όσα εγκλήματα και βαρβαρότητες διέπραξαν σε βάρος του κυπριακού Ελληνισμού στην περίοδο των 307 χρόνων οθωμανικής κατοχής (1571-1878) και κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής (1974) και της συνεχιζόμενης κατοχής εξισώνοντας το θύμα με τον θύτη. Άλλος πλειοδοτώντας ήθελε να κόψουμε τον «ομφάλιο λώρο» με την Ελλάδα.

Από τη μια λέγουμε ότι επιδιώκουμε μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, το διεθνές δίκαιο, τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, τις «συμφωνίες κορυφής», και από την άλλη ότι θέλουμε λύση «υπό τις περιστάσεις» υιοθετώντας την τουρκική θέση ότι η λύση πρέπει να είναι σύμφωνη με τις σημερινές πραγματικότητες!

Αλλά η λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα, εκ περιτροπής Προεδρία κ.λπ, όπως την εννοούν οι Τούρκοι, θα είναι μετεξέλιξη… transexual και transgender σε Ομοσπονδία του KIBRISTAN, όπου οι Τούρκοι θα είναι κυρίαρχοι στον βορρά και συνεταίροι στον νότο με τουρκική επικυριαρχία και έλεγχο ολόκληρης της κυπριακής επικράτειας.

Ακόμα και αν καταργηθούν οι «εγγυήσεις» και τα «επεμβατικά δικαιώματα», οι Τούρκοι, μαζί με τους Άγγλους, που διατηρούν «κυρίαρχες στρατιωτικές βάσεις» (και τις οποίες ουδέποτε θα εγκαταλείψουν, όπως συμβαίνει και με το Γιβραλτάρ), θα είναι η ισχυρή πλευρά, ενώ η δική μας πλευρά και η Ελλάδα θα είναι ο αδύναμος κρίκος λόγω αποστάσεως.

Με το δημοψήφισμα της 24/4/2004 ο κυπριακός Ελληνισμός στη συντριπτική του πλειοψηφία (76%) ενταφίασε τη Δ.Δ.Ο.
Συνεπώς είναι προσβλητικό να λέγεται από μερικούς ότι όσοι αντιτίθενται στη Δ.Δ.Ο. δεν θέλουν λύση και μάλιστα να καλούνται να εισηγηθούν τι προτείνουν. Είναι ως να καλείται ένας ασθενής ή ετοιμοθάνατος να επιλέξει να θέσει τέρμα στη ζωή του είτε με αυτοκτονία ή με ευθανασία, αφού τέτοια «λύση» δεν είναι ούτε δίκαιη ούτε βιώσιμη, ούτε λειτουργική και θα καταρρεύσει πριν εφαρμοσθεί.

Εξάλλου πού υπάρχει τέτοιο καθεστώς, όταν ακόμα και όλες οι διεθνικές και πολυεθνικές Ομοσπονδίες κατέρρευσαν μέσα σε ποταμούς αίματος (Γιουγκοσλαβία, Ρωσία) με εξαίρεση μόνοι το «βελούδινο διαζύγιο» Τσεχίας-Σλοβακίας;

Επιχείρησαν να επιβάλουν ένα φυλετικό-ρατσιστικό καθεστώς Δ.Δ.Ο. και στη Νότιο Αφρική αλλά προσέκρουσαν στη σθεναρή αντίσταση του ηγέτη της πλειοψηφίας των μαύρων, Νέλσον Μαντέλα, που δεν συμβιβάστηκε και που παρέμεινε 27 χρόνια στη φυλακή και με τη στάση του αυτή κατέστη διεθνές σύμβολο αντίστασης και διεθνής προσωπικότητα.

Στην περίπτωσή μας οι δικοί μας εθνικώς ασπόνδυλοι ενέδωσαν και έδωσαν «γην και ύδωρ» στην Τουρκία.
Το δράμα της Κύπρου είναι ότι δεν υπάρχουν πεφωτισμένοι και χαρισματικοί πολιτικοί ηγέτες, που να διακρίνονται για το ήθος, την αποφασιστικότητα, γενναιότητα και το εθνικό τους ανάστημα, που να εμπνέουν με το προσωπικό τους παράδειγμα.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πρώην συνδικαλιστής