Λυσιστράτη: Μια από τις καλύτερες στιγμές του Αριστοφάνη και η τελευταία προσπάθειά του να επικρατήσει η ειρήνη. Έργο που παίχτηκε από σπουδαίους ηθοποιούς σε ιστορικά θέατρα, και το νόημά του πάντα διαχρονικό: να σταματήσει ο πόλεμος. Αυτή η απαίτηση για ειρήνη, αυτός ο ξεσηκωμός ενάντια στον πόλεμο μεταφέρθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου από τους μαθητές του νηπιαγωγείου Castello. Nαι, οι λιλιπούτειοι ηθοποιοί, ηλικίας 2.5 - 6 ετών, ανέλαβαν να ανεβάσουν ένα από τα παλαιότερα αντιπολεμικά έργα, διασκευασμένο στα μέτρα τους, και παρακάμπτοντας λίγο το πονηρό πνεύμα του Αριστοφάνη, μιας και οι αθώες ψυχούλες τους είναι οι καλύτεροι πρέσβεις για να προωθήσουν την αντιπολεμική ιδεολογία σε όλον τον κόσμο. Η Λυσιστράτη, λοιπόν, στα 411 π.Χ., αλλά σε ένα πιο σύγχρονο πνεύμα, κάνει «επίθεση» ειρήνης, αναλαμβάνει αντιπολεμική εκστρατεία, και στέλλει e-mails σε όλες τις χώρες του κόσμου, με ένα μήνυμα: Απεργία μέχρι να σταματήσουν οι πόλεμοι.

Η Αθηναία επαναστάτρια κάνει κατάληψη της Ακρόπολης, στέλλει αντιπροσώπους της και καλεί σε απεργία απ' όλες τις δουλειές του σπιτιού, μέχρι οι άντρες να σταματήσουν τους πολέμους. Και το εγχείρημά της βρίσκει ανταπόκριση. Απ' την Αμερική τα παιδιά των λουλουδιών, οι χίπις της ειρήνης, δηλώνουν τη συμπαράστασή τους. Στην Ιταλία οι γυναίκες ταμπουρώνονται στο Κολοσσαίο και μένουν εκεί μέχρι να τερματιστεί ο πόλεμος. Στην Ισπανία οι Σεβιλιάνες εκδηλώνουν τα αντιπολεμικά τους συναισθήματα μ' ένα περήφανο φλαμένκο. Στην Κύπρο οι γυναίκες κλείνονται στο φρούριο του Κολοσσίου μέχρι να αφήσουν οι άντρες κάτω τα όπλα. Ε, πόσο πια ν' αντέξουν οι πασάδες του Αριστοφάνη, μιας και στην Αθήνα δεν είχε ανακαλυφθεί το delivery, τα στομάχια τους κτυπούσαν ταμπούρλο, τα παιδιά τσίριζαν και η βρομιά έγινε μόνιμη συγκάτοικός τους! Κατέθεσαν τα όπλα και έστειλαν μήνυμα αγάπης και ειρήνης.

Μια εντυπωσιακή ενσάρκωση των ρόλων από τους μικρούς μας καλλιτέχνες, πράγμα που φανερώνει την προσεγμένη διδαχή του κειμένου στα παιδιά, ώστε να κατανοήσουν το νόημα ενός αρχαίου έργου. Και μια διασκευή στα μέτρα παιδιών αυτής της τρυφερής ηλικίας, αφού τα μυαλουδάκια τους θέλουν ακόμη κατεύθυνση από κάποιον έμπειρο ενήλικα, που τα έκανε να νιώθουν χαρούμενα και να βγάζουν όλο αυτό το χιούμορ που διακρίνει τις κωμωδίες του Αριστοφάνη.

Συγχαρητήρια σε όσους δούλεψαν με τα παιδιά γι' αυτό το έργο, γιατί μέσα από μια λέξη άγνωστη γι' αυτά και χωρίς βιώματα, την απεργία, που έβγαινε όλο χαρά από τα στοματάκια τους, αναδύθηκε το μήνυμα της παγκόσμιας ειρήνης, της συμφιλίωσης και της αγάπης στις ψυχές των ανθρώπων.

Φέτος πραγματικά έκλαψα από χαρά και συγκίνηση που είδα την εγγονούλα μου με την τήβεννο να αποφοιτά από το νηπιαγωγείο. Κάπου σε μιαν άκρη της ψυχής μου, όμως, πραγματικά, παραμόνευε και μια μικρή στεναχώρια, γιατί θα στερηθώ αυτές οι υπέροχες παραστάσεις, αυτά τα ακατέργαστα διαμάντια, που γίνονται πολύτιμοι λίθοι μέσα από τις ερμηνείες των παιδιών.

Λ. Ζαμπακίδου