Οι συνθήκες και οι ανάγκες δημιουργούν όρους. Και οι όροι, με τη σειρά τους, προσδιορίζουν συμπεριφορές και στρατηγικές, αλλά και διαιωνίζουν πολιτικά λάθη. Εντοπίζω στην παρέμβασή μου αυτή, το θέμα του όρου «Κεντροδεξιά» («καλύπτοντας» την ιδεοληψία του ΔΗΚΟ).

Διαχρονικά ο όρος Κεντροδεξιά συνιστά ένα άλλοθι που απαλλάσσει την εκάστοτε ηγεσία από το καθήκον ανάδειξης της ιδεολογίας και της διαρκούς πολιτικής διαπαιδαγώγησης των ψηφοφόρων του κόμματος. Αποτελεί όμως και τροχοπέδη, περιορίζοντας συστηματικά τις πιθανότητες εκλογικής επικράτησής του, αφού του επιβάλλει επίμονα το δίλημμα-παγίδα για κάθε εκλογική στρατηγική: περισσότερο δηλαδή Κέντρο, ή περισσότερο Δεξιά;

Θα πρέπει -επομένως- να ξεχάσει την Κεντροδεξιά. Να αποκτήσει ιδεολογική αυτογνωσία, να προβάλει την καταστατική του ιδεολογία εμπλουτισμένη με την εθνική και πατριωτική του φυσιογνωμία (υπό τις συνθήκες κατοχής που ζούμε), αλλά και τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό, με απώτερο σκοπό να τον εφαρμόσει (εφόσον και εάν) ως κόμμα εξουσίας. Και όχι μόνο. Ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός συντίθεται από τον πολιτικό φιλελευθερισμό και τον ριζοσπαστισμό.

Ο πρώτος δίδει έμφαση στα δικαιώματα και τις ευθύνες πολιτών, στην αντίσταση κατά της αυθαιρεσίας της εξουσίας, στην πίστη εις την πολιτική του μήτρα, το έθνος-κράτος και στην ευθύνη του κράτους για την οικονομία. Προάγει συγκεκριμένη πολιτική ηθική και την αφοσίωση στους θεσμούς και στον μεγάλο αριθμό που είναι οι πολίτες και όχι στους λίγους.

Από την άλλη ο ριζοσπαστισμός ωθεί προς την παραγωγή έργου, την εξεύρεση αποτελεσματικών λύσεων και προτείνει προσαρμογή στις κρατούσες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Και προτρέπει στην υπεύθυνη άσκηση καθηκόντων χωρίς λαϊκισμό, χωρίς δογματισμούς ή ιδεοληψίες.

Συμπερασματικά το ΔΗΚΟ ως πολιτικά «φιλελεύθερο κόμμα» -και όχι ως Κεντροδεξιά- απαλλαγμένο από τα φορτία του παρελθόντος, με την εξαίρεση των «μαρξιστών ή κομμουνιστών» να απευθυνθεί προς όλους τους πολίτες. Διότι, η σαφής ιδεολογική τοποθέτησή του στον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό θα ξεκαθαρίζει τη σύγχυση γύρω από την ιδεολογική του ταυτότητα. Θα του επιτρέπει να παράγει πολιτική με συνοχή, να αρθρώνει συνειδητοποιημένο πολιτικό λόγο.

Θα του προσδίδει περισσότερη αξιοπιστία και τελικά θα αποτελεί εφαλτήριο για την εκτέλεση της αποστολής του ως πολιτικού χώρου των μεγάλων επιλογών. Και πάνω απ’ όλα θα θέσει τέλος στη μηχανιστική και αντιπαραγωγική για την πολιτική ανάπτυξη του τόπου διάκριση μεταξύ Κεντροδεξιάς-Κεντροαριστεράς, που έχει καταντήσει μια πλατφόρμα πολλών άλλοθι και καιροσκοπισμού.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πρώην Δήμαρχος Μόρφου