Σε αυτή την κατεχόμενη πατρίδα γίνεται πολύς λόγος για διάνοιξη οδοφραγμάτων. Όλη αυτή η ιστορία άρχισε τον Απρίλιο του 2003, όταν ο τότε ηγέτης των εποίκων και Τουρκοκυπρίων, Ραούφ Ντενκτάς, άνοιξε εξ ολοκλήρου το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας.

Βλέπετε, το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας ήταν μέχρι το 2003 μερικώς ανοικτό, αλλά λίγοι το ήξεραν. Οι μυστικές και φανερές υπηρεσίες του κράτους δεν πήραν χαμπάρι τι θα γινόταν, έτσι και ο τότε Πρόεδρος, Τάσσος Παπαδόπουλος, και η Κυβέρνησή του βρέθηκαν προ εκπλήξεως και δεν ήξεραν πώς να χειριστούν το θέμα.

Ενώ για δύο περίπου μέρες έκαναν συσκέψεις επί των συσκέψεων, ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται με διακαή πόθο να πάει πίσω να δει το σπίτι του, και με την κρυφή ελπίδα πως θα επέστρεφε πίσω ίσως για πάντα.

Μέχρι να αποφασίσουν Πρόεδρος και Κυβέρνηση, βγαίνει και ο πρώην Γενικός Εισαγγελέας, Αλέκος Μαρκίδης, και δηλώνει επί τηλεοράσεως και σε όλα τα άλλα ΜΜΕ πως «οι πολίτες δεν αναγνωρίζουν κράτη». Αυτό ήταν, χιλιάδες κόσμου ξεχύθηκαν προς τα δύο τότε οδοφράγματα, του Λήδρα Πάλας και του Περγάμου, για να επιστρέψουν στην κατεχόμενη γη μας, να ζήσουν έστω και νοερά λίγες στιγμές στο σπίτι τους, στο χωριό, στην πόλη τους.

Τότε πήρε απόφαση και η Κυβέρνηση να υποβοηθήσει την κατάσταση, ζητώντας και τη διάνοιξη επιπρόσθετων οδοφραγμάτων. Ποιος ξεχνά τον τότε Υπουργό Δικαιοσύνης Δώρο Θεοδώρου στο Οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας, που λίγο-πολύ εκτελούσε χρέη τροχονόμου;

Τελευταία έγινε πολύς λόγος για τη διάνοιξη του οδοφράγματος της Δερύνειας, τόσο από τον Δήμαρχό της, όσο και από ομάδα Τουρκοκυπρίων καταστηματαρχών της Αμμοχώστου, που ξέρουν πως θα είναι κερδοφόρο γεγονός για αυτούς το οδόφραγμα της Δερύνειας. Βέβαια, η διάνοιξη καθυστερεί γιατί ο δρόμος περνά από το φυλάκιο του τουρκικού και τουρκοκυπριακού στρατού, εκεί που Τουρκοκύπριοι σκότωσαν με μεγάλη βαρβαρότητα τον Τάσο Ισαάκ το 1996.

Μέρες αργότερα, ένας έποικος «υπουργός» ο Κενάν Ακίν, σκότωσε με μια σφαίρα τον Σολωμό Σολωμού, του οποίου τότε εκδόθηκε και ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης για τον φόνο. Σήμερα είναι και πάλι «υπουργός» του Μουσταφά Ακιντζί, του νέου ηγέτη των εποίκων και Τουρκοκυπρίων.

Με τον Μουσταφά Ακιντζί διαπραγματεύεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος δεν θα μπορούσε να ζητήσει από τον Μουσταφά Ακιντζί να του παραδώσει τον φονιά για να δικαστεί; Άσε καλύτερα, να μην χαλάσουμε το «καλό» κλίμα των διαπραγματεύσεων.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά σήμερα το πρωί, όταν συναντηθήκαμε στους αγροτικούς δρόμους του χωριού που μένω στην προσφυγιά, στον πρωινό μου περπάτημα, με τον γέρο Παναή. Έναν αειθαλή ογδοντάρη, από αυτούς τους σοφούς Έλληνες της Κύπρου με πολλά διπλώματα και διδακτορικά του Πανεπιστημίου της Ζωής. Κοντοσταθήκαμε και πέραν της καλημέρας και των τυπικών, το θέμα μας περιστράφηκε στο κατοχικό πρόβλημα που ταλανίζει την πατρίδα μας και στις συνομιλίες μεταξύ του Προέδρου της Δημοκρατίας και του Τουρκοκύπριου εκπροσώπου της Τουρκίας, Μουσταφά Ακιντζί.

Πώς τα βλέπεις τα πράγματα, Παναή μου, τον ρώτησα. «Δεν έχει τίποτε, μου λέει ο γέρο-Παναής. Μας κοροϊδεύουν οι Τούρκοι αλλά και ο δικός μας, όπως και οι προηγούμενοι πρόεδροι. Ο δικός μας για εν καταλάβει είντα που κάμνει, για κρώννεται (ακούει) τους ξένους. Άκου να δεις, μου λέει, αν ανοίξει και η πόρτα (εννοεί οδόφραγμα) της Δερύνειας τζιαι άλλη καμιά πόρτα, στο τέλος εν να μας μείνουν οι πόρτες τζιαι τίποτε άλλο». «Άτε γεια σου, Παναή μου», είπα, και έφυγα στενοχωρημένος γιατί ένιωσα ότι έχει δίκιο ο γέρο-Παναής.

ΠΕΤΡΟΣ ΑΣΣΙΩΤΗΣ
Πρόεδρος της Κίνησης για την Προάσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας