Με ένα καινούργιο πνεύμα αυτοπεποίθησης και αισιοδοξίας. Μόνο έτσι μπορούν να κινηθούν και να κυριαρχήσουν οι ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας….

Το να επαναλαμβάνεται και μάλιστα κατά κόρον η διαπίστωση ότι το φαινόμενο της αποχής στις εκλογικές διαδικασίες είναι ανησυχητικό και οδηγεί σε ελλειμματική δημοκρατία δεν είναι αρκετό. Εκείνο που χρειάζεται είναι η διάγνωση αυτού του νοσηρού φαινομένου που οδηγεί σε παρατεταμένη παθογένεια το πολιτικό σύστημα και σε καίρια αποδυνάμωση το δημοκρατικό πολίτευμα.

Η αποχή των πολιτών από τις πολιτικές διαδικασίες έχει αναμφίβολα ως αιτίες τη θεσμική ανεπάρκεια, τα ελλείμματα και τη χαμηλή ποιότητα στον δημοκρατικό διάλογο, τα φαινόμενα διαφθοράς στον δημόσιο βίο και τελικά την κρίση δυσπιστίας των πολιτών. Συνακόλουθο, ολοένα και περισσότεροι πολίτες να απογοητεύονται και να αποστρέφουν το πρόσωπό τους από την πολιτική, το πολιτικό προσωπικό και τη θεσμική λειτουργία της πολιτείας. Η οικονομική κρίση έχει κορυφώσει την απαξίωση και την απογοήτευση των πολιτών. Τελικό αποτέλεσμα και έκφραση αυτής της απογοήτευσης είναι η επιλογή της ιδιώτευσης και η αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες, που παρουσιάζει μια σταθερή αυξητική τάση.

Ενώπιον αυτού του άκρως ανησυχητικού φαινομένου η αμυντική στάση στην οποία οδηγείται το κράτος, οι θεσμοί αλλά και το πολιτικό προσωπικό είναι ό,τι χειρότερο. Γιατί τροφοδοτεί και επιδεινώνει την κρίση αντί να τη θεραπεύει.

Το πρώτο που χρειάζεται είναι μια θαρραλέα παραδοχή. Αναγνώριση ότι η κρίση αποτελεί τη φυσιολογική συνέπεια της παθογένειας του πολιτικού συστήματος, για την οποία κράτος, θεσμοί και πολιτικά κόμματα πρέπει να αναγνωρίσουν ευθύνες και ταυτόχρονα να υποβληθούν στην αναγκαία αυτοκριτική. Με παραπομπή στις αιτίες, στην αναποτελεσματικότητα της πολιτικής διαδικασίας, στις ελλειμματικές λειτουργίες του πολιτικού συστήματος και των πολιτικών φορέων, σε φαινόμενα υπερβολών στις θεμιτές στη δημοκρατία πολιτικές αντιπαραθέσεις, στα φαινόμενα έξαρσης των πελατειακών σχέσεων και της διαμεσολάβησης προς την εξουσία, σε αναντίλεκτα γεγονότα διαφθοράς, λεηλασίας του δημοσίου χρήματος και ατιμωρησίας στον αγοραίο λαϊκισμό και την αδίστακτη δημαγωγία.

Πέραν όμως της παραδοχής των ευθυνών, εκείνο που επείγει είναι οι θαρραλέες ριζοσπαστικές αλλαγές, οι τομές και οι ανατροπές στο κράτος, στους θεσμούς, στις πολιτικές λειτουργίες. Οι αλλαγές αυτές πρέπει να στοχεύουν στο να σαρώσουν τις αγκυλώσεις και τα κατεστημένα παντός είδους.

Μέσα από αυτές τις αλλαγές πρέπει το πολιτικό σύστημα να ανακτήσει την αυτοδυναμία του, να εξουδετερώσει τη χειραγώγησή του από τις ποικίλες εξαρτήσεις, ενώ θα θέτει τα θεμέλια για ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, που θα αποκαθιστά έναν σύγχρονο, αποκεντρωμένο, φιλικό και αποτελεσματικό δημόσιο τομέα.

Η κυπριακή κοινωνία αναζητεί απαντήσεις με συγκεκριμένες πολιτικές. Μακριά από φλύαρες και ανέξοδες ρητορείες για αλλαγές που μένουν στο επίπεδο των εξαγγελιών.

Έλεγχος, κοινωνική λογοδοσία, μεταρρυθμίσεις που θα έχουν στο επίκεντρο τον πολίτη, αναβάθμιση του ρόλου της κοινωνίας των πολιτών, προοδευτικός εκσυγχρονισμός με στόχο την κοινωνική συνοχή και ακύρωση των προνομίων για τους λίγους είναι η απάντηση στην κρίση. Ενώπιον της συνεχούς κρισιολογίας, της μίζερης μεμψιμοιρίας, του μηδενισμού και της καταστροφολογίας, επιβάλλεται να προβάλει ζωογόνος και λυτρωτική η σφριγηλή δύναμη της πολιτικής.

Με ένα καινούργιο πνεύμα αυτοπεποίθησης και αισιοδοξίας. Μόνο έτσι μπορούν να κινηθούν και να κυριαρχήσουν οι ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας.

Μόνο έτσι μπορεί ξανά η πολιτική να λειτουργήσει ως «η επιστήμη του καλού».

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ
Τέως Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων